Categorieën
Games

Hakken, sluipen en killen

Ik besluit om de generaal – waar ik eerder nog stuk op liep – nogmaals te proberen. Maar wederom falen al m’n pogingen. En na enkele pogingen besluit ik om even verder in het level te kijken.

Aangezien je namelijk heel vrijelijk kan bewegen en dit een tussen-baas was, kon ik er gewoon – via de daken – langs lopen en was er geen vuiltje aan de lucht. Zonder moeite verkende ik het level verder.

Ik sprong en liep over de daken, ik sla daarmee hele stukken van het gebied over en belandde al snel in een vervallen huis, met daarin een oudere vrouw die me een klein belletje geeft. Deze bel moest ik aan Buddha offeren, vertelde ze me. Dus ik besloot om weer terug te gaan naar de Dilapidated Temple – de main-hub waar je elke keer terug kan komen om dingen te unlocken en te levelen.

Daar werd ik via de verkregen bel naar een herinnering van mezelf getransporteerd, een herinnering van 3 jaar geleden. Via een brug kom ik bij een dorp, welk overvallen wordt door bandieten.

Langzaam loop ik door de straten van het dorp, steeds paar bandieten afmaken en dan weer verder. En ik loop vast op een stuk met een hele groep slechterikken op een hoopje. Na een paar pogingen hou ik het voor gezien voor vanavond – ook mede door nog steeds aanhoudende hoofdpijn.

Categorieën
Games

Begint met Sekiro

Aangezien Sekiro: Shadows Die Twice eenzelfde soort spel is als Dark Souls of Bloodborne, kan ik er niet onderuit om ook m'n voortgang hier bij te gaan houden. Dus gok dat dit de eerste post wordt van weer een serie aan verslagen.

Vanavond m’n eerste stapjes gezet in de wereld van Sekiro: Shadows Die Twice. Kreeg eerst een stukje tutorial-level, leerde beetje hoe aan te vallen enzo… en dat was al anders dan ik gewend was van Dark Souls en Bloodborne.

In Dark Souls moet je rustig stapje-voor-stapje de vijanden benaderen. Je bewandelt een – redelijk – rechtlijnig pad en heb een paar richtingen waarin je kan lopen. Soms heb je een splitsing en kan je een omweg nemen. Maar meestal heb je een paar vaste paden.

In Sekiro is dat niet zo. Of tenminste, in Sekiro is het veel opener. Je kan springen, je kan klimmen, je kan (al heel snel) met een grappling hook jezelf naar verschillende punten in de omgeving trekken. Daardoor ben je veel bewegelijker en kan je dus veel meer kiezen hoe je de vijanden aanvalt.

Na de tutorial, begon ik dan ook langzaam de wereld te verkennen. Ik sprong via een boom, klom via rotsen en kwam bij een aantal huisjes. Daar stonden een paar vijanden, die kon ik – soms moeizaam – wel te baas.

En even verderop stond de eerste Sculptor’s Idol – een equivalent van de bonfires in Dark Souls of lampen in Bloodborne. Dus ik kon eventjes m’n voortgang opslaan en toen verder.

Door een tweetal deuren en toen kwam ik bij een generaal, een mini/tussen-boss. Ik probeerde hem een paar keer te verslaan … ging vrij snel dood en maakte maar weinig kans.

En met doodgaan is er een groot verschil met DS/BB: je verliest namelijk de helft van je XP en kan dat ook niet meer terugkrijgen. Bij DS/BB kon je altijd terug gaan naar het punt waar je dood ging en kon je eenmalig die XP ophalen. Als je tussendoor dood ging, dan verloor je het.

Nu verlies je meteen de helft. Done, klaar, niks aan te doen. Daar moet ik nog wel even aan wennen.

Dus toen ik meerdere keren dood was gegaan en m’n XP had zien slinken tot vrijwel 0 – toen besloot ik dat het eventjes genoeg was voor vanavond.

(naast het feit dat ik hoofdpijn had en lekker naar bed wilde)

Categorieën
Games

Sekiro

Morgen is hij er dan. De spirituele opvolger van FromSoftware, de makers van Dark Souls / Bloodborne: Sekiro: Shadows Die Twice

Was er eigenlijk niet zo heel veel mee bezig. Tijdens de laatste E3 (vorig jaar zomer) wel een trailer gezien en beetje wat dingetjes… maar had me nog niet zo gegrepen. Totdat vorige week een vriend (Mathijs) ineens tussen neus en lippen door vroeg of ik hem ging kopen.

In eerste instantie reageerde ik met dat ik nog wel ff zou kijken. Eventjes zou wachten en hem dan – na een paar weekjes – wel ergens goedkoper zou halen.

En toen begon het toch te kriebelen. Er kwamen steeds meer trailers en previews – de hype-trein kwam echt op stoom. Overal waar ik keek zag ik Sekiro.

[Sekiro] is more Hotline Miami than Dark Souls

PC Gamer

Mensen praatte erover, ik zag steeds meer artikelen over Sekiro en op Youtube kreeg ik steeds vaker filmpjes over Sekiro aanbevolen. Soms startte ik er eentje … om hem dan na een paar seconden weer te stoppen. Ik wil niet gespoiled worden.

Het liefst zuig ik alle informatie op, bekijk ik elke video 10-20-30 keer om elk detail te kunnen bewonderen en baad ik in m’n enthousiasme. En vroeger deed ik dat ook vaak, zeker met de Call of Duty-series. Ik downloadde bergen (40+) aan filmpjes en bekeek ze elke dag weer meerdere malen.

Maar hierbij is het anders. Ik wíl het wel graag, maar ik weet dat ik de ontdekking en exploratie een van de gaafste aspecten vind van een Soulsborne spel – zoals dit subgenre zo mooi heet.

Dus de trailer die nu hieronder staat, heb ik zelf maar een klein stukje bekeken … en daarna niet meer ^^

Dus ik moet mezelf nog eventjes inhouden. Morgen is het zover. En dan kan ik helemaal los en ervaren waarom iedereen nu (al) zo enthousiast is over Sekiro: Shadows Die Twice.

Heb in ieder geval alvast de televisie gereserveerd voor morgenavond ^^

Categorieën
Games

Return to the Obra Dinn

Poeh… en wat nu?

Dat is wat ik dacht toen ik gisteravond Return to the Obra Dinn had uitgespeeld.

Dit spel is echt geweldig. Na 11 uur en 13 minuten te hebben gespeeld haalde ik het einde, alle fates uitgepuzzeld, alle eindes gezien. En alles helemaal zelf uitgevogeld.

Was er best wel trots op. Zelfs tijdens het spelen bedacht ik me soms hoever ik al was en dat ik niks had lopen opzoeken.

Ok, niet helemaal eerlijk. Ik heb 1 ding wel opgezocht, hoe ik het bonus-chapter moest unlocken.

Ik had namelijk 52 van de 56 fates opgelost. Maar toen wist ik even niet hoe ik verder moest. Had het gevoel dat ik iedereen had gehad en de overige niet kon bepalen. Dus toen in het bootje gestapt, waarmee je zegt dat je klaar mee bent.

En toen was het spel afgelopen. Ik had het gehaald, maar niet het èchte einde.

Gelukkig kon je gewoon weer terug naar de boot en nog verder zoeken. Dus toen heb ik even snel gezocht hoe/wat ik moest doen om het einde wel te halen. Bleek dat ik nog 2 mensen moest vinden, dat lukte me uiteindelijk vrij snel eigenlijk. En toen kreeg ik de melding dat ik klaar op het schip was en terug naar de haven kon gaan.

En toen kwam ik bij het èchte einde, inclusief een bonus stukje waarin ik de laatste 2 kon deduceren.

Het deduceren op zich ging ook allemaal wel steeds sneller, hoe meer mensen ik kon identificeren, hoe meer puzzelstukjes ik bij elkaar vond en dingen kon combineren.

“Als die persoon zo heet, dan betekend dat dat die andere persoon zo moet heten.”

“Oh, als hij zo-en-zo heet, dan kan ik hem ook als moordenaar van die andere persoon invullen.”

En soms was het nog wel even puzzelen, nog even langs alle verschillende diorama’s, alles even heel nauwkeurig bekijken. Totdat ik precies zag hoe ze aan hun einde gekomen waren. Soms was het niet het eerste wat je zag. Sommige mensen overleden niet aan hun initiele verwondingen, maar kwamen later door iets anders om het leven.

Dit waren hele mooie momenten, echte “ah-ha!” momenten.

En ook heb ik meerdere vellen op een kladblok (in het echt, niet digitaal dus) lopen volkrabbelen. Met tekeningen, met nummers, met verbanden. Wie droeg welke schoenen, wie sliep in welke hangmat etc.

En daarmee kon ik ook weer 4-5-6 mensen identificeren. En daarmee weer verder komen.

Echt heel gaaf. Tot het einde heb ik genoten van de muziek en elke keer weer de audio-logs en hoe gaaf het er allemaal uitziet.

Het enige nadeel is dat wanneer je alles hebt gezien, dan heb je ook alles gezien. Je kan hem niet blanco nogmaals spelen, want je weet het allemaal al.

Ja, misschien dat ik hem over een paar jaar nog eens uit de (digitale) kast haal en hem herspeel. Maar mezelf kennende weet ik dan nog zeker de helft van wat er allemaal gebeurd is en loop ik er fluitend doorheen. En dat is wel jammer, want nu blijft er een beetje een leegte over … er is namelijk weinig anders wat dit zo doet.

Tja, dan dus maar Sekiro besteld. Die komt volgende week uit, van dezelfde makers als Dark Souls en Bloodborne. Ben benieuwd, de recenties zijn heel erg lovend. Nu al.

We gaan het zien.