Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Tag: obra dinn

Return to the Obra Dinn

Poeh… en wat nu?

Dat is wat ik dacht toen ik gisteravond Return to the Obra Dinn had uitgespeeld.

Dit spel is echt geweldig. Na 11 uur en 13 minuten te hebben gespeeld haalde ik het einde, alle fates uitgepuzzeld, alle eindes gezien. En alles helemaal zelf uitgevogeld.

Was er best wel trots op. Zelfs tijdens het spelen bedacht ik me soms hoever ik al was en dat ik niks had lopen opzoeken.

Ok, niet helemaal eerlijk. Ik heb 1 ding wel opgezocht, hoe ik het bonus-chapter moest unlocken.

Ik had namelijk 52 van de 56 fates opgelost. Maar toen wist ik even niet hoe ik verder moest. Had het gevoel dat ik iedereen had gehad en de overige niet kon bepalen. Dus toen in het bootje gestapt, waarmee je zegt dat je klaar mee bent.

En toen was het spel afgelopen. Ik had het gehaald, maar niet het èchte einde.

Gelukkig kon je gewoon weer terug naar de boot en nog verder zoeken. Dus toen heb ik even snel gezocht hoe/wat ik moest doen om het einde wel te halen. Bleek dat ik nog 2 mensen moest vinden, dat lukte me uiteindelijk vrij snel eigenlijk. En toen kreeg ik de melding dat ik klaar op het schip was en terug naar de haven kon gaan.

En toen kwam ik bij het èchte einde, inclusief een bonus stukje waarin ik de laatste 2 kon deduceren.

Het deduceren op zich ging ook allemaal wel steeds sneller, hoe meer mensen ik kon identificeren, hoe meer puzzelstukjes ik bij elkaar vond en dingen kon combineren.

“Als die persoon zo heet, dan betekend dat dat die andere persoon zo moet heten.”

“Oh, als hij zo-en-zo heet, dan kan ik hem ook als moordenaar van die andere persoon invullen.”

En soms was het nog wel even puzzelen, nog even langs alle verschillende diorama’s, alles even heel nauwkeurig bekijken. Totdat ik precies zag hoe ze aan hun einde gekomen waren. Soms was het niet het eerste wat je zag. Sommige mensen overleden niet aan hun initiele verwondingen, maar kwamen later door iets anders om het leven.

Dit waren hele mooie momenten, echte “ah-ha!” momenten.

En ook heb ik meerdere vellen op een kladblok (in het echt, niet digitaal dus) lopen volkrabbelen. Met tekeningen, met nummers, met verbanden. Wie droeg welke schoenen, wie sliep in welke hangmat etc.

En daarmee kon ik ook weer 4-5-6 mensen identificeren. En daarmee weer verder komen.

Echt heel gaaf. Tot het einde heb ik genoten van de muziek en elke keer weer de audio-logs en hoe gaaf het er allemaal uitziet.

Het enige nadeel is dat wanneer je alles hebt gezien, dan heb je ook alles gezien. Je kan hem niet blanco nogmaals spelen, want je weet het allemaal al.

Ja, misschien dat ik hem over een paar jaar nog eens uit de (digitale) kast haal en hem herspeel. Maar mezelf kennende weet ik dan nog zeker de helft van wat er allemaal gebeurd is en loop ik er fluitend doorheen. En dat is wel jammer, want nu blijft er een beetje een leegte over … er is namelijk weinig anders wat dit zo doet.

Tja, dan dus maar Sekiro besteld. Die komt volgende week uit, van dezelfde makers als Dark Souls en Bloodborne. Ben benieuwd, de recenties zijn heel erg lovend. Nu al.

We gaan het zien.

Wat wordt er gespeeld?

Afgelopen weken zijn er drie games die regelmatig terugkomen. Twee daarvan zijn zelfs alleen op de PC te spelen, dus zit vaak achter m’n laptop aan tafel, mèt een controller hoor.

De eerste game is hier al wel langsgekomen, Apex Legends.

Deze nieuwste telg in het Battle Royale-genre is sinds begin februari uit en speelt echt heerlijk. Gemaakt door dezelfde ontwikkelaars als Titanfall (en voormalig ook de eerste Call of Duties). Vooral het team-gevoel is goed gedaan.

Speel Apex Legends soms even paar potjes, gewoon even uurtje snacken en dan weer iets anders spelen.

Een andere game die ik sinds 2 weken in m’n bezit heb is Return of the Obra Dinn.

In deze deductie-game (soort van detective-game) heb je als verzekeringsagent de taak om op een oud zeilschip het lot van alle bemanningsleden te achterhalen. Het schip is namelijk verdwenen en op een gegeven moment kwam het weer de haven binnendobberen, zonder bemanning.

Je krijgt de beschikking over een soort van tijdreis-zakhorloge waarmee je terug kan gaan naar exact het moment van overlijden van de desbetreffende persoon. Zo kan je dus beetje bij beetje achterhalen (met een moeilijk woord deduceren) wat er precies is voorgevallen.

Dit moet je dan bijhouden in je logboek en uiteindelijk alle puzzelstukjes bij elkaar voegen. Heel unieke look-and-feel, heel erg ‘korrelig’, maar daardoor ook super gaaf/anders. En de muziek is geweldig. Zo sfeervol en goed neergezet. Heb er inmiddels iets van 7 uur inzitten, maar ben pas op iets van 20% van alle bemanningsleden. Dus nog genoeg te onderzoeken.

En de derde game heb ik vorige week pas aangeschaft, maar vind hem helemaal geweldig. Het gaat om een early-access game genaamd Hades.

Dit is een actiegame vanuit een isometrisch perspectief met roguelike invloeden. Je gaat vrij snel dood, maar behoudt dan allerlei upgrade-betaalmiddelen waarmee je kan levelen. Het is gemaakt door de Supergiant Games – de ontwikkelaars van Bastion / Pyre en heeft dan ook dezelfde vette grafische kwaliteit, voice-overs, muziek en story.

Speelt super vet, alleen heeft m’n laptopje beetje moeite soms met de performance. Toch (weer) eens aan het overwegen om een nieuwe PC te gaan bouwen.

Enige probleem: waar ga ik hem neerzetten? Op zolder? Of in de woonkamer?

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.