Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Tag: nier (page 2 of 2)

Hoop op iets meer

Mmm. Vanavond weer NieR gespeeld en had er heel veel zin in. Maar het viel een beetje tegen.

Ik moest eigenlijk alle dezelfde missies doen als de vorige keer. Een fetch-quest voor de wapenboer en daarna weer de woestijn in en daar alle vijanden verslaan.

En daarna de vervallen stad middenin de woestijn in, waar we weer (!) de robots zagen die een wieg wiegden en zogenaamd sex hadden. En dat eindigde ook weer met het eerste gevecht tegen wat uiteindelijk Adam zou worden.
De gevechten zijn wel anders. Ik heb nu geen heavy attack meer, maar kan de robots hacken. En soms kan ik ze dan voor me laten vechten. Dat is wel gaaf. Het hacken an sich is ook wel gaaf gedaan. Simpele vijanden hebben een simpel twin-stick schiet spelletje, maar de lastigere/grotere vijanden hebben allemaal best tricky twin-stick shooter levels.

En ook de vijanden zijn een stuk pittiger dan de vorige keer. Ze zijn sterker of het zijn überhaupt ander soort vijanden.

Maar wat me dus beetje tegen begon te staan was dat het heel anders begon, maar ik weet dat we vanaf dit moment alle missies samen zullen doen. Dus tenzij er nog een hele gave twist gebeurd of ik iets vergeten ben… verwacht ik beetje dat ik nu alle missies weer zal ‘moeten’ herspelen, maar nu tegen lastigere vijanden en met andere aanvallen. Het enige wat er wel gebeurde was dat er net voor de vervallen stad in de woestijn, toen kwam er ineens een nieuw filmpje… over een vulkaan en robots die een god aanbaden.

Hoop wel dat de side-missies allemaal ook weer beschikbaar worden. Want tijdens m’n eerste doorloop heb ik me voornamelijk op de main-missie gefocused en de meeste side-missies laten liggen. Ook deels omdat ik me in games (te) vaak focus op de side-missies, omdat ik het zo lekker naar m’n zin heb… en er dan uiteindelijk klaar mee ben en dan de main-missie ook niet meer heb uitgespeeld. Dus ik besloot om hier eerst op de main-storyline te focussen… en heb dus een aantal (3-4-5) side-missies niet gedaan. Hoop dus dat die nu ook nog wel terugkomen, zodat ik ze alsnog kan doen.

{16:10 uur gespeeld}

Het einde is pas het begin

Heel filosofisch, de titel. En niet zonder reden, want het verhaal van NieR wordt steeds filosofischer. Het begon met robots die ineens konden praten, toen kregen ze emoties zelfs moeder-kind relaties, sommige gingen de religieuze kant op… allemaal heel apart. Maar tegelijkertijd ook heel intrigerend, want er moest toch een verklaring voor zijn? 

De laatste keer had ik al het  vermoeden dat dit het eindgevecht zou zijn en dat vermoeden bleek te kloppen. Ik begon middenin de stad, maar overal om mee heen kwamen de robots op me afrennen. Ze hadden best krachtige aanvallen en ze kwamen steeds terug. Er kwam geen einde aan. 

Toen ik dat doorhad, besloot ik maar om gewoon langs de vele robots te rennen. Op weg naar het eindgevecht. En jawel, ik had gelijk. In het centrum van een grote krater, middenin de stad, stond Eve op me te wachten. We begonnen te vechten, ik liet voornamelijk m’n POD z’n kogels schieten en 9S deed ook z’n deel. Maar helaas, vrij snel ging ik al dood… had even niet gerekend op z’n lange uitstrekkende arm-aanval. Maar gelukkig kon ik gewoon weer direct bij de boss beginnen, hoefde niet eerst helemaal vanaf m’n save-point weer naar de krater te lopen. Dat viel me weer mee. 

Nu ging het een paar keer steeds wat beter. Ik kreeg z’n patroon door, ging soms dood, maar kon elke keer wel weer hier beginnen. Dus dat was fijn. En na een tijdje deed de boss een of andere bol-aanval waarmee m’n hele interface scheef trok (health-bar werd 1,5 scherm groot etc) en m’n schiet-aanval werkte niet meer… tenminste, dat begreep ik uit het gebrabbel van m’n POD.

Ik strompelde (letterlijk!) door de krater, de aanvallen van Eve proberen te ontwijken, terwijl ik in z’n buurt probeerde te komen… want ik kon niet meer schieten. 

Maar hij vloog hoog boven me. Hoe kon ik hem nou raken dan? Na enige tijd kwam ik erachter dat ik het verkeerd begrepen had…  m’n zwaard deed het niet meer, maar ik kon nog gewoon schieten. Maar dit was een beetje te laat – ik was al te vaak geraakt en had bijna al m’n health-items gebruikt. En toen ging ik weer dood.

Ik had verwacht dat ik weer helemaal opnieuw de boss-fight moest doen. Maar nee, ik kon de draad weer oppakken net voordat hij de bol afschoot. Maar lette ik goed op en las duidelijk dat m’n melee aanval het niet meer deed. M’n ranged was dus niks mis mee. 

Ineens zag ik weer een lichaam liggen van een medespeler, dus die wilde ik inroepen als hulp. Maar zag plots dat dit mijn eigen lichaam was… van de vorige keer dat ik dood ging – en toen viel er nòg een kwartje.

Het is namelijk zo dat als je dood gaat, dan drop je al je plugins, dat zijn alle upgrades die je zelf kan configureren. Ding als automatisch healen, meer health, sneller wegduiken of meer damage doen. Het kan allemaal en je kan dit zelf instellen. 

Maar als je dus dood gaat, dan droppen die en moet je ze gaan oppakken. Maar omdat ik minder dan 10 keer ben dood geweest, zat het nog niet zo in m’n systeem. Dus ik pakte m’n plugins weer op en kwam er toen achter dat ik al die tijd – sinds dat ik voor het eerst dood ging bij deze boss – zonder m’n plugins had gespeeld. Dus eigenlijk beetje gehandicapt. Snel weer m’n plugins aangezet en toen was het iets makkelijker vol te houden. Kreeg er weer automatisch wat health bij etc. 

En toen versloeg ik hem. Was nog niet makkelijk, maar haalde het einde wel. Helaas werd 9S corrupt… ging dood… drama… en toen bleek dat hij zichzelf had geupload in alle robots, overal. 

En dat was einde A (13:41 gespeeld). Na de credits kwam er een melding van de makers om aan te geven dat er meerdere eindes zijn en dat ze dus adviseren om het spel verder te spelen. Dat was ook precies wat ik van plan was. 

Het begon meteen heel verrassend anders dan ik verwacht had. Ik liep rond als een van de robots en wilde m’n broer beter maken. En toen schakelde we over naar 9S.

We staan op het punt om 2B te leren kennen, aan het begin-begin van het verhaal. Blijkbaar spelen we vanaf nu dus niet als 2B, maar zien we het verhaal vanuit het perspectief van 9S.

Ik besluit een zijpad te nemen… en het beeld wordt zwart en de credits flitsen weer voorbij. Ghe ghe ghe. Ik heb einde G gehaald. Ok ok. Dus weer als robot aan de  slag met m’n broer… en dan ben ik weer 9S. En nu blijf ik op het juiste pad (vermeld maar even niet dat ik eigenwijs nogmaals dezelfde kant op rende en toen weer einde G haalde… en daarna wèèr met de robot moest rondhuppelen). 

Met 9S vlieg ik door gangetjes, schiet vijanden en heb blijkbaar een eigen skill, het hacken van robots. Dat is een mini-game en daarmee versla je in 1 keer een vijand. Best weer gaaf gedaan. Ik open poorten, sluit servers af en uiteindelijk ontmoet ik 2B… net als de vorige keer, maar nu andersom. 

Dan vervolgt 2B haar weg en ik ondersteun haar, terwijl de gesprekken allemaal hetzelfde zijn… maar nu ineens een andere kijk op het geheel brengen. 

We eindigen bij de boss, de Goliath. Die verslaan we… terwijl ik op z’n rug lig en ook allemaal robots van me af moet houden. En dan naar de Bunker, waar ik 2B wakker maak. 

Hier is nog een gaaf moment. 9S helpt 2B namelijk met het configureren van dr instellingen. Dat was toen ik 2B was ook en toen werd ik gevraagd om de brightness aan te passen, de voice harder/zachter te zetten etc. Vond het maar beetje vreemd. Maar nu was het juist super (!) gaaf… want ik zag m’n eigen keuzes teruggespeeld worden. Dus ook dat ik de brightness op/neer/op/neer deed of dat ik de vibration aan/uit zette. Ik herinnerde me nog dat ik dat allemaal deed en dat ze dat dus hebben opgenomen en nu weer toonden, was een heel gaaf moment. 

Daarna werden we weer op dezelfde missie gestuurd, naar het rebellenkamp. Daar kregen we (ook) weer dezelfde introductie-missies. Dus ben benieuwd hoe het nu verder gaat. 

{14:54 uur gespeeld} 

Religieuze robots

Vanavond volgde ik de main-quest lijn weer. In NieR dus. Eerst moest ik – via een gangenstelsel – in de Flooded City (een ondergelopen deel van de stad, zoals de naam al zegt) een supply beschermen. Dit draaide al snel uit op een boss-fight tegen een gigantische robot. Denk dat de boss-fight wel 10 minuten duurde, misschien zelfs wel 15. Het fijne van de boss-fights in NieR is dat ze eigenlijk allemaal niet zo lastig zijn en ik vrijwel nog nooit ben doodgegaan (behalve dan de eerste keer, maar dat was beetje knullig).

Vaak moet je gewoon goed wegduiken en constant schieten. Je kan locken op de boss en dan gewoon zijn kogels ontwijken en dan lukt het vanzelf. Beetje je koppie erbij houden, maar het is bij lange na niet zo lastig als de boss-fights in iets als Dark Souls 3 of Nioh ofzo. Het spel is ook heel anders, dus eigenlijk is daarmee vergelijken beetje onzinnig.

De boss-fight tegen de gigantische robot eindigde in een hele grote explosie, waarbij alle Yorha agents (waaronder ik) weggeblazen werden. Ik was even bang dat dit een van de alternatieve endings zou zijn … en dat ik dus alles hiervoor weer zou moeten overnieuw doen. Maar gelukkig, ik werd gewoon wakker… maar was m’n partner (9S genaamd) kwijt. Uiteindelijk moest ik naar hem op zoek in een ondergrondse gangenstelsel.

Ik stapte uiteindelijk via een deur in het ondergrondse gangenstelsel een lift binnen en daarna daalden we nog verder ondergronds. Maar toen ik uit de lift stapte, was het overal helwit en er was een hele stad gebouwd. Dit level, de Copied City genaamd, deed me even afvragen… “wow, wat is er hier aan de hand”. Uiteindelijk kwam het neer op een boss-fight (jaja, alweer) tegen Adam, een van de opper-androids die waren gebouwd door de robots. Hij is een best grote karakter en ik was dan ook wel beetje verbaasd dat ik hem uiteindelijk doodde.

Daar vond ik 9S terug en ging het verhaal weer verder. Ik moest naar de verlaten fabriek – daar waar m’n avontuur begonnen was. Daar was een robot-clan/groep die met Pascal (onze vriendelijke robot) een verbond wilden sluiten, dus we gingen even een kijkje nemen. Deze groep robots bleek een soort van religieuze groep te zijn, vol met “Praise the lord… welcome our god” en alles. Heel bizar. En toen we de grote zaal binnenwandelden en hun opperhoofd dood neerstortte, werden alle robots helemaal gek en begonnen ons aan te vallen – terwijl ze allemaal religieuze kreten slaakten “he is with our god… he has become our god… get killed and become god yourself”

Na het gevecht met de 289132 robots in de zaal, kwam een lange (!) pittige (!) weg door de fabriek, waarbij ik zelfs een keertje weer dood ging  (omdat ik niet oplette EN omdat ik verrast werd door een groep ontploffende robots). Ik merk dat de robots sterker worden en krachtiger aanvallen. Waren ze in het begin nog echt super makkelijk te verslaan, nu kost het meer moeite en doen hun klappen zelf ook meer schade.

Uiteindelijk haalde ik het einde van de fabriek, na eerst nog een boss-fight te hebben gehad tegen een soort van bol in het donker… heel vervelend gevecht. Eenmaal buiten werd ik opgeroepen om naar het rebellenkamp te komen. Onderweg kwamen er steeds meer en meer golven met robots, steeds krachtiger… zo veel dat ik uiteindelijk besloot om ze maar niet allemaal proberen te verslaan, maar ik rende er maar langs om naar het rebellenkamp te komen.

Het kamp bleek helemaal overspoeld met robots (die zich ineens nu voedden met de androids, freeeaaaky). En daarna kwam er buiten het rebellenkamp weer de bolvormige robot-boss. Nu zag ik iets beter wat ik deed en versloeg hem redelijk makkelijk – al riep hij halverwege om hulp en kwamen er hordes robots aanhobbelen.

Nadat ik de robot-boss had verslagen, stond ook 9S weer aan m’n zij… en toen door Eve op (de broer van de verslagen Adam). Hij was – uiteraard – pissig omdat ik z’n broer had vermoord en hij zinde op wraak. Hij veranderde in een wervelende bol van robotonderdelen… maar was eigenlijk makkelijk te verslaan (net als alle andere bosses).

En toen riep Pascal om hulp. Dus daar nog eventje beetje een helpende hand uitgestoken en toen was het tijd om te stoppen. M’n missie nu nog is om Eve echt te verslaan… en heb beetje het gevoel dat dit het einde is van het eerste deel. Dat ik straks – als ik Eve heb verslagen – een einde krijg… en dan opnieuw kan beginnen. Ben benieuwd, want het verhaal wordt wel steeds intrigerender. Vanavond doken de wanhopige religieuze robots massaal in bakken met kokend gesmolten metaal – collectief zelfmoord plegende robots – best wel beetje weird ^^

{ 12:54 uur gespeeld}

Ridders en een kasteel

Na een paar avondjes te hebben gevuld met het kijken van wat oudere films (Robin Hood – Man in Tights, Ghost in the Shell en Die Hard (1)), was het vanavond weer tijd om verder te gaan met NieR.

De vorige keer had ik de twee evil androids verslagen en ik werd nu weer naar de aarde gestuurd, om verder op onderzoek uit te gaan. Ik werd door de vriendelijke robot (Pascal) door een winkelcentrum gestuurd en ik kwam in een bos terecht.

In dat bos liepen allemaal ridder robots rond, sommige ‘te paard’ en anderen met speren, schilden en zwaarden. Ik trok door het bos, vechtte overal met de robots en kwam uiteindelijk bij een kasteel uit.

Even een zijstapje, dit spel heeft een hele gave manier van de camera gebruiken. Het is voornamelijk een 3rd person actie spel, waarbij je dus achter je karakter hangt, maar heel soms dan draait de camera zodat het een 2d sidescrolling actie spel wordt. En dat gebeurde dus ook toen ik het kasteel binnenwandelde. Ik vechtte meerdere verdiepingen tegen ridderrobots zijwaarts. Uiteindelijk ging ik zelfs 1 keer dood (geloof dat dit pas m’n tweede keer overall is?)… maar daarna nog een keer geprobeerd, iets voorzichtiger gedaan en toen kwam ik weer bij een – soort van – boss. Een evil android genaamd A2 – dit bleek een gedeserteerde android te zijn en ik moest dr uitschakelen.

Het gevecht verliep eigenlijk best wel (heel) eenvoudig, maar op een gegeven moment sprong ze van de ruines af en vluchtte.

Daarna nog even naar de stad gegaan en daar wat sidemissies gedaan. Deze sidemissies hebben wel als bonus dat ik er best veel geld voor krijg en er ook nog eens experience points voor krijg. Ik moest chips vinden met daarop gevoelige informatie (oooeeeeh) en ik moest een robot-kind terugbrengen naar z’n robot-mama. Jaja, het is nog altijd best bizar en wordt alsmaar intrigerender.

Ben heel benieuwd hoe dit allemaal gaat uitpakken.

{09:24 uur gespeeld}

Sympathieke robots

Vanavond speelde ik weer wat NieR. Ik was in het pretpark geëindigd en ik klom – via de armen van een kermisattractie – naar een achtbaan. Daarop reed ik naar het kasteel in het midden van het park.

In het  kasteel werden we geconfronteerd met een soort operazangeres-robot boss. Ze zong/schreeuwde heel hard en liet allerlei android-lijken aanvallen doen. Soms kwam er een hack-aanval, waarbij er een kleine minigame gespeeld moest worden. Al-met-al duurde het (denk ik) zo’n 10 minuten, maar het viel allemaal best te doen. Normaal hou ik niet zo van boss-battles en nog steeds niet, maar de boss-battles in NieR zijn (tot nu toe) allemaal wel even pittig, maar heb ze allemaal in een keer gehaald. Dus als dat zo blijft, dan is dat perfect ^^

Na de boss-battle liepen we het kasteel uit en werden we begroet door een robot met een witte vlag. Hij vroeg ons mee te gaan naar hun dorp. In dat dorp stonden allemaal robots met witte vlaggen te zwaaien en te roepen dat ze ons vriendelijk gezind waren en niet onze vijand waren. Ik verkende het dorpje en praatte wat met wat robots (waarbij sommige gesminked waren of filosofisch aan het brabbelen waren).

Daarna terug naar de stad, waar een grote goliath robot de stad aan het verwoesten was (net zoals de boss aan het einde van het eerste level, het tutorial-level). Nadat we hem verslagen hadden (weer zo’n boss-battle die best pittig is, maar wel in een keer gehaald wordt) blaast de robot zich op en ontstaat er een gigantische verzakking middenin de stad.

We worden naar de verzakking gestuurd, bevechten een paar boor-worm-robots en komen dan ondergronds terecht, in een soort van alien ruimteschip. Daar komen plots 2 androids die ons bevechten. Eentje is de android die we hebben bevochten in de stad, na de klomp robots… en de andere is een copy die uit hem kroop nadat we hem hadden verslagen. Ja, I know… allemaal heel weird. En blijkbaar hebben de robots (oorspronkelijk gebouwd door de aliens) de aliens verslagen en zijn nu op weg om de mensen ook te verslaan.

En na dit gevecht is het weer even klaar.

{06:52 uur gespeeld}

Apart

Vanavond begon ik m’n avontuur in NieR in het rebellenkamp. Ik kreeg wat kleine sidemissies en dwaalde wat door de grote uitgestrekte verlaten stad. Het is vooral heel veel leeg. 

En soms wat robots. Die – zeker in het begin – nog niet eens vijandig waren ook. 

Na de fetchquests kreeg ik een ‘echte’ missie, van de rebellenleidster. Ik moest naar de woestijn en daar de robots verslaan. Dit ging vrij makkelijk, soms even iets meer tegenstand, maar het werd wel steeds weirder. De robots begonnen menselijke uitroepen te roepen. 

Kill… De..stroy… Scary android… Run run… Help me… Don’t hurt me… Kill kill kill 

Heel apart en intrigerend, wilde heel graag verder spelen om te ontdekken hoe het in elkaar zit. Voor de rest is het allemaal beetje leeg, er valt weinig te doen behalve vooruit te lopen en soms iets op te pakken. 

De laatste robot rende een verlaten stad in, tussen de scheefgezakte flatgebouwen renden we achter hem aan. En helemaal aan het eind kwamen we bij een open ruimte. Daar waren allemaal robots die menselijke dingen deden… een was een wieg aan het wiegen, anderen waren (zogenaamd) aan het sexen (beetje tegen elkaar aan aan het rijden)… Dit voelde toch wel heel apart. 

En ineens vielen ze me en mass aan. Na de battle, kropen de robots bij elkaar, vormden een grote klont en toen kwam er een boss – uit de robotklont viel een android. Een boss die niks deed. Hij bleef roerloos staan. 

Ik kon om hem heencirkelen, voor hem staan en er gebeurde niks. Totdat ik hem aanviel. Toen levelde hij, langzaam. Hoe meer damage ik hem deed, hoe sterker hij werd. Maar ging toch wel makkelijk, hem verslaan. 

Daarna klommen we weer uit de put en ik kwam bij een drietal grotere robots. En – voor het eerst in uren – ik ging dood. Eentje sloeg heel hard en ik was te naïef. 

Gelukkig spawnde we weer vlakbij (en ná de boss-battle). Dus kon ze daarna rustig verslaan en verder. 

De volgende missie bracht ons buiten de stad,  via een tunnel. En het was een pretpark. En het vaagste is dat er overal robots rondlopen die feestvieren. En clownpakjes dragen of ballonnen in de lucht schieten. Freeeaaaky ^^

{05:08 uur gespeeld

Iets anders 

Ik was een beetje klaar met Nioh (zoals ik de vorige keer al schreef). Dus afgelopen weekend voornamelijk wat Hitman gespeeld. Speelde weer een ouder level, deed een aantal challenges en had weer wat fun. Speelde ook (heeeel) even Destiny, maar dat was totaal niet leuk. 

En vandaag kwam NieR Automata. Had een tijdje geleden de demo al gespeeld. Maar was toen afgehaakt doordat er een grote boss-battle kwam en ik daar nooit zo van hou. Voor de rest speelde het best aardig. 

Maar onlangs werd er op meerdere plekken (zoals de podcast van Waypoint Radio) vol lof gesproken over de verschillende eindes van dit spel en hoe goed dat allemaal was. En dat maakte me toch wel nieuwsgierig. Dus laatst weer de demo herspeelt en toen besloten om hem (tweedehands) te kopen. 

Nu vanavond begon meteen heftig. Ik begon in een soort vliegende robot en moest wat simpele enemies schieten. Beetje de controls leren. Daarna kwam eigenlijk exact hetzelfde stuk als in de demo. Dus wist precies hoe/wat/waar – aangezien ik dit stuk al 2 keer had gespeeld. Ik hakte en schoot in de rondte en kwam uiteindelijk bij het boss-gedeelte. En toen ging ik dood – door beetje knullige move van mezelf. Ik zette mezelf klem tussen een muur en een grote robotarm. En toen kwam een verrassing… ik zag (heeeeel) snel de credits voorbij scrollen en toen stond het scherm weer op het beginscherm. Helemaal het begin-begin scherm. Bij m’n save-game stond wel dat ik einde W gehaald had… maar dat was alles. 

Ik begon dus weer helemaal (!) opnieuw. Dus weer vliegende robots met uitleg over de controls, weer exact (100%) hetzelfde eerste level. Hetzelfde als de demo, voor de 4e keer dus!

Baalde er wel even van, had inmiddels al meer dan een half uur gespeeld… maar herpakte me en begon iets voorzichtiger te spelen. Ontdekte meer moves met m’n character en leerde ook dat ik healing-items had. Dus was nog best beetje nuttig dat ik opnieuw moest beginnen. 

En nu bij de boss speelde ik iets voorzichtiger. Constant zat in m’n achterhoofd dat als ik dood ging, dat ik dan weer alles opnieuw moest doen. Maar het was eigenlijk niet super moeilijk en ik versloeg de boss en deed daarna een self-destruct (omdat er ineens 3 dezelfde boss-characters tevoorschijn kwamen). 

Daarna nog even wat rondgelopen in m’n basis en nog wat in de volgende missie. Op aarde, in een vervallen stad, in een rebellenbasis. 

En het fijne is dat ik nu wèl kan saven. Ook niet overal, maar op bepaalde plekken. 

En nog een laatste sidenote… het menu (hoofdmenu of pauzemenu) is echt super vet qua stijl. Weet niet wat het is, maar gewoon een mooie 2D stijltje. 

{02:04 uur gespeeld

Frozen

Na een tweetal korte sidemissies op een begraafplaats, waarbij ik weer tegen de bolts opliep (de zwevende mevrouwtjes in lange doeken gewikkeld), ging ik verder met de mainstory. Deze keer kwam ik in een bevroren dorp.

Het waren meer lange bevroren gangen, want het was allemaal vrij rechtlijnig. Hier-en-daar kon ik nog wel een dak op en kwam steeds weer wat verder.

De bedoeling was dat ik wat bevroren vlinders versloeg, waardoor ik wat grote ijspegels stuk kon slaan en zo verder kon. Na een tijdje kwam ik bij een boss… een mevrouw die me binnen 2-3 seconden in de pan hakte met dr fanatieke ijsaanvallen. 

Ze deed me heel erg denken aan de vampieren-mevrouw… en na een paar pogingen riep ik maar meteen de hulp in van een medespeler. Het duurde nog wel even voordat iemand me kwam helpen en toen hij er eenmaal was, mocht het ook niet baten… want hij (of was ik het?) ging vrij snel alweer dood. 

Dus nog een nieuwe oproep plaatsen, weer tijdje wachten en toen weer een nieuwe poging. Deze medespeler voelde fanatieker/aggressiever… en we kwamen ook tot bijna het einde… Maar ik ging dood en weer was alles voor niks geweest. 

De poging daarop was weer met een medespeler. Deze kwam dan juist weer over als iemand die minder goed wist wat hij deed. Gezamenlijk vielen we aan, deden wat schade en toen de boss nog maar 30% had ging m’n medespeler dood.

Ik verwachtte dat ik het ook niet zou overleven, maar hield toch vol. En met succes, want nadat ik een paar keer op het randje van de dood gebalanceerd heb, versloeg ik dr toch. En kan weer verder. 

Merk wel dat ik beetje genoeg ervan krijg. De grote mooie aan elkaar geschakelde werelden van Bloodborne en Dark Souls 3 mis ik. Hier zijn het allemaal losse missies en voelt het allemaal beetje minder als een geheel. Begin beetje moe te worden van steeds hetzelfde te doen. 

Merk dat ik weer beetje verder aan het kijken ben. Of naar iets als Overwatch (toch weer)… of Nier (hoor ik hele goede verhalen over)… of misschien The Last Guardian, schijnt ook heel mooi te zijn.

{41:19 uur gespeeld en level 63}

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.