Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Archief (page 2 of 148)

Eerste week

Vandaag zitten we een week binnen.

Dat is nu het geval, eerder deze week wel nog iets verder/vaker buiten geweest. Dinsdag ben ik nog naar Tobias z’n school geweest om daar z’n Chromebook en schoolspullen op te halen. Donderdag naar de supermarkt geweest en daar de weekboodschappen opgehaald – luchtte toch wel weer beetje op dat we dat tenminste in huis hadden.

Maar voor de rest blijven we binnen / in de achtertuin. Container gaat naar de hoek, maar meer is het ook niet.

In de straat spelen sommige kinderen soms nog wel buiten, maar dat zijn er ook maar 2-3 die soms samen buiten spelen. Voor de rest zie je weinig beweging.

Op de dijk – die we vanuit onze tuin goed kunnen zien – zie je nog wel geregeld mensen lopen, in kleine (soms zelfs nog te grote, naar mij mening) groepjes.

Lies heeft het er zwaar mee. Ze moet twee kinderen jongleren, eentje aan z’n thuiswerk zetten en de andere bezighouden. Ik heb het iets makkelijker op zolder.

Heb woensdag een bureaustoel geleverd gekregen, dus zit nu iets aangenamer. Binnenkort misschien ook maar eens ff kijken voor een monitor, werkt toch iets prettiger.

En dit weekend was heel rustig. Zaterdag werd tot pyjamadag verkozen door de kinderen. Wat eigenlijk inhield dat de kids op de bank zaten te gamen, Lies op de stoel Friends zat te kijken en ik zat op de laptop m’n closed beta van Colt Canyon te spelen (daar later meer over). En zondag was eigenlijk hetzelfde, hebben nog samen Frozen2 gekeken, maar dat was alles.

En vanmiddag besloot Lies om maar in bed te kruipen. Ze voelde zich van de week al niet zo lekker, maar blijkt nu toch ook klein beetje verhoging (37.9) te hebben. Ze hoest gelukkig niet, ik ga er maar vanuit dat het een griepje is.

Zal morgen – als ik moet werken – nog wel even spannend worden, met twee kinderen om me heen hebben stuiteren.

We gaan het zien.

Tot morgen!

Dag 1

Vandaag was de eerste dag van het thuiswerken, maar dat de kinderen ook thuisbleven.

Het is allemaal nog beetje wennen. De kinderen vermaakten zich nog wel op de laptop (met Sims en school-gerelateerde spelletjes). En ‘s middags werd er nog wat tv gekeken.

Ik moest ook nog even beetje m’n weg vinden. Werk wel vaak de vrijdag thuis, maar nu was het toch even inkomen. De focus was nog eventjes niet gevonden.

Morgen kunnen we wat schoolwerk voor Tobias ophalen en hebben we iets meer structuur qua dagindeling.

Het is beetje zoeken en uitproberen. We komen er wel, maar vooralsnog is het wel spannend.

Kroon

Het Corona-virus. Eerst was het heel ver weg, helemaal in China. Toen kwam het langzaam dichterbij, via Italië en andere Europese landen. Toen kwam het in Noord-Brabant. En nu is het wijdverspreid over Nederland.

Gelukkig heeft nog niemand die ik ken er klachten van, maar waar het vorige week nog “het is maar een griepje, joh” was, heeft de regering sinds gisteravond de maatregelen aangescherpt.

Nu moet iedereen – die het kan – thuiswerken, mensen met verkoudsklachten moeten thuisblijven en wat dus ook betekend dat Tobias en Renske vandaag niet naar school gaan – want ze zijn allebei snotterig en moeten soms hoesten.

We gaan het wel zien. Ikzelf was er eerst heel nuchter onder, maar merk dat ik toch ook wel beetje huiverig ben voor wat er gaat gebeuren. Vooral hoe onze maatschappij ermee om zal gaan.

Gistermiddag in de supermarkt zag je meerdere mensen al hamsteren. Hele winkelwagentjes werden volgestopt met houdbare spullen.

Ik werd daardoor ook wel beetje paranoide en heb dus ook maar wat extra blikken soep en pakken rijst/pasta in m’n wagentje gedaan.

Maar we gaan het wel zien. Hopelijk duurt het niet zo heel lang en kunnen we binnen afzienbare tijd weer ons gewone leventje oppakken. Wel veel fijner, om je alleen maar druk te hoeven maken over wat je gaat eten ipv dat je je druk moet maken of je uberhaupt iets kan eten.

Dagboek

Las van de week weer eens m’n archief door. Dit keer las ik ongeveer 70% van het jaar 2017 door, van begin tot ergens in september.

Was toch wel leuk om weer eens terug te lezen wat ik toen allemaal deed en kreeg weer allerlei terugblikken.

En daarmee realiseerde ik me dat ik dat nu minder / niet meer doe. Ik schrijf hier minder, dus over 10-15 jaar, als ik dit teruglees, dan weet ik minder wat er speelde.

Dus nu komen weer de gebruikelijke voornemens, dat ik vaker hier wat ga typeren… alleen maar om m’n future-self tevreden te stellen.

Lente kriebels

Als ik zou moeten kiezen, denk ik dat de lente toch wel m’n favoriete seizoen is. Het is het seizoen met de verwachting, met de opbouw, met de frisheid van een nieuw begin.

Heb altijd gedacht dat ik herfst/winter het leukst vond, maar merk dat ik toch altijd blijer wordt wanneer het lente is of bijna wordt.

En het maffe is dat ik dat gevoel dus laatst had, tijdens het lezen van een preview van een game. Deze zou in de lente gaan uitkomen en de gedachte daaraan deed me meteen het gevoel krijgen van hoe de lente zou voelen. Beetje warmer, maar nog niet zo bloedheet. Iets langere avonden, maar geen zomeravonden.

Ook het gefluit van de vogeltjes maakt me altijd vrolijk voelen. Vrolijk gekwetter in de bomen, een voorzichtig lentezonnetje op m’n gezicht op het perron – allemaal dingen waar ik vrolijk van wordt.

Dat wilde ik dus even delen met u.

Dag hoor.

Jaarlijks beginnetje

Het nieuwe jaar is weer begonnen. Sterker nog, een nieuw decennium is begonnen.

Vol goede voornemens weer van start gegaan. Meer de focus zoeken op de dingen waar ik energie uit haal. Dus meer focus op het spelen van (bord)spellen en ook weer het maken van spellen weer verder in verdiepen.

Afgelopen weken in de trein van/naar m’n werk loop ik beetje in de trein te rommelen, ben weer verder gegaan met m’n Unity-cursus. Inmiddels aangekomen bij de Plants vs Zombies kloon. Leer er aardig wat dingen van, al begint het vermoeden wel te komen dat ik ooit – lang lang geleden – meer leerde toen ik zelf bezig was met m’n Asteroids-kloon.

Door de cursus zit er wel meer drive achter – probeer hem wel vol te houden. Maar krijg steeds meer het gevoel dat ik nu wel de basis te pakken heb en dat ik grotere stappen zou maken wanneer ik zelf weer een project ga doen.

Daarnaast speel ik elke week nu wel een keer bordspelletjes, ben met iemand uit de buurt begonnen met Arkham Horror LCG en staan nog meer spellen op de planning. En paar weekenden geleden samen met Jasper een avondje Memoir’44 gespeeld.

Ook wordt er (uiteraard) nog steeds regelmatig op de digitale platformen wat gespeeld, waarbij nu Slay the Spire weer eventjes veel langskomt en Rainbow Six Siege komt ook geregeld weer eventjes langs. Halverwege volgende maand begint er weer een tournooitje, dus daar doe ik weer 1-2 wedstrijden in mee.

Dat is voor nu eventjes de stand van zaken.

Tot snel!

Een blikje terug

Het is gebruikelijk om in de laatste dagen van december terug te kijken op het afgelopen jaar. Nu is het zelfs het eind van een decenium, maar dat voelt weer beetje te overweldigend om allemaal de revue te laten passeren.

Dus we doen hier op het eiland van Rakso gewoon simpel alleen terugblikken op het afgelopen jaar. Twintig-negentien.

Het afgelopen jaar was er eentje met meerdere fasen, zo als elk jaar ongeveer verloopt bij mij. Eerst was daar de game development fase. Die duurde best wel lang, zeker voor mijn doen. Terugblikkend ben ik er vooral de eerste helft van 2019 mee bezig geweest. Soms eventjes iets minder, maar uiteindelijk had ik een aantal spelletjes gemaakt en is er eentje nog in ontwikkeling, samen met Rick. Bekijk hier een lijstje met ze allemaal: games

Dit game-dev’en hield een beetje op na de zomer. Maar het begint nu weer terug te komen, het verlangen om toch echt wel eens een game helemaal af-af te hebben gemaakt.

Ook werden er uiteraard heel veel spellen gespeeld, waarvan een aantal benoemenswaardig zijn:

  • Celeste – welke ik zelfs helemaal uitspeelde
  • Return to the Obra Dinn – game of the year, voor mij. Geweldig! Zou willen dat ik hem weer vers kon herspelen.
  • Apex Legends – speelde het 1-2 maandjes sinds het is uitgekomen, maar heeft toch wel iets speciaals. Denk er regelmatig nog aan terug
  • Sekiro – een spel waar ik best al wat tijd ingestoken heb en nog ooit een naar terug wil. Maar hik beetje tegen de 2 bosses aan waar ik was gestrand. Misschien toch eens uitzoeken hoe ik ze moet verslaan, zodat ik weer verder kan met de wereld verkennen.
  • Risk of Rain (2) – speelde regelmatig paar potjes Risk of Rain, soms even snel voor het slapen-gaan. En ook inmiddels alweer 15+ uren in deel 2 zitten.
  • Call of Duty: Modern Warfare – deze laatste versie van Call of Duty speel ik regelmatig ‘s avonds eventjes samen met Lies. Gewoon even schieten. Net zoals vroeger.
  • Rainbow Six Siege – dè ontdekking van dit jaar, voor mij althans. Het spel is inmiddels alweer 4 jaar oud, kende het al langere tijd van naam, maar nooit echt opgepakt. Tot eind augustus dit jaar, toen ontdekte ik hoe geweldig dit spel in elkaar zit. En sindsdien ben ik groot fan en speel het regelmatig. Het lastige is dat het niet even gespeeld kan worden, een potje duurt al snel een half uur … en je moet eigenlijk ook nog even warmdraaien voordat het lekker speelt.

Naast deze mooie lijst met games, speelde ik ook nog hier-en-daar andere spelletjes en zeker de afgelopen maanden begon het bordspellen-gekriebel weer. Dus ook weer veel bordspellen gespeeld dit jaar.

En na het terugkijken, volgt automatisch het vooruitblikken. M’n plannen voor volgend jaar zijn om voor het einde van het jaar een game gereleased te hebben. Zal wel heel kleine zijn, maar wil voor m’n 40e minstens 1 game gereleased hebben. Ben er nog steeds van overtuigd dat als ik maar gewoon heel veel rommel, dat ik er uiteindelijk bedreven in raak (in game-dev’en bedoel ik dan).

En ik ga m’n best doen om m’n oefeningen voor m’n knie te blijven volhouden, waardoor ik ook weer de draad kan oppakken met Natuurlijk Sportief.

En uiteraard heel veel (bord)spelletjes spelen. Dat is toch wel de core van mijn vrije tijd ^^

Drukke maanden

November en december zijn altijd drukke maanden. Eerst ben ik jarig, dan is de meneer met de meiter jarig en daarna Lies. En dan heel eventjes pauze en daarna is het alweer kerst en oud-en-nieuw.

Begrijp alleen nooit waarom het zo druk is tijdens deze maanden. In principe zijn er maar een paar speciale dagen en daar omheen is er weinig. Wellicht is het meer een gevoel, geen idee.

Maar mijn weken staan – naast de bovengenoemde feestdagen – in het teken van spelletjes spelen. Laatste week weer lekker met Rainbow Six Siege bezig, blijft toch een geweldig spel. Daarnaast vaak ‘s avonds ook paar uurtjes samen met Lies ‘even schieten’ (Call of Duty: Modern Warfare).

En ik probeer beetje regelmaat te vinden met het spelen van bordspellen. Thuis spelen we ze voornamelijk in het weekend, zowel met als zonder de kids. Maar heb nog een aantal spellen liggen die ik met Lies niet gespeeld krijg, zoals Ruthless of Valhalla. Heb daarom nu een aantal afspraken staan om met andere spelers of spellengroepen te gaan spelen. Eens kijken hoe dat bevalt en of we daar iets regelmatigs van kunnen maken.

Wat er de laatste weken ook speelt – sinds de klimpartij met Tobias – is dat m’n knie zeer doet. Ik loop mank, voel een ‘knikje’ net onder m’n knie tijdens het lopen en doet bij het bewegen pijn. Duurt nu inmiddels alweer 2-3 weken, dus ga maar eens naar de huisarts.

Wel heel jammer, want heb dus nu ook al paar weken niet meer sportief op de dijk door de modder kunnen ploegen. En ook jammer, want vond het klimmen echt heel erg leuk en hoop ook zeker dat ik dat weer eens kan gaan doen.

Messen eruit

Als verjaardagscadeautje kreeg ik van vriend Peter een avondje film + hapje eten.

Eerst een hapje gegeten om de hoek van de bioscoop, was op zich wel prima … alleen beetje sfeerloos.

We hadden besloten om naar Knives Out te gaan, een zogenaamde WhoDunnit met o.a. Daniel Craig (en nog een aantal andere grote namen) in de hoofdrol. Een hele leuke sfeervolle detective-film. Was tot op het laatste moment spannend hoe het allemaal precies in elkaar zat.

Heel gezellige avond en leuk verjaardagscadeau!

Klimmen

Afgelopen weekend gingen Tobias en ik klimmen, aan een wand, mèt touwen.

Dit stond al lange tijd (lees: jaren) op ons wensenlijstje, maar was er nooit van gekomen. Nu hadden ze bij Mountain Network de introductieles in de aanbieding, dus niks kon ons weerhouden om te gaan klimmen.

Dus gingen we beiden afgelopen zondag – beetje zenuwachtig, omdat we niet wisten wat ons te wachten stond – naar de klimhal.

Daar leerden we hoe we ons moesten zekeren en begon Tobias aan z’n eerste klim. Om-en-om klommen we, ik zekerde Tobias en een instructeur zekerde mij tijdens m’n klimtochten.

Uiteindelijk hebben we een uur lang heerlijk geklommen. In het begin durfden we nog niet zo hoog, maar hoe meer we klommen, hoe zekerder we werden en hoe hoger we durfden te gaan.

Aan het eind van de introductieles durfde Tobias tot wel 7-8 meter hoog.

En ik ging bijna tot aan de top van de hal, 13 meter. Maar toen waren m’n armen te moe en kon ik mezelf niet meer hoger krijgen.

Dit smaakte zeker naar meer.

Enige minpunt is dat ik de dagen na het klimmen heel veel last van m’n knie had. Weet nog niet of dat veroorzaakt werd door het klimmen (en de ‘gekke’ bewegingen die ik daarmee gemaakt heb), het springen vanaf iets-te-hoog in de boulder-hal of omdat ik hem wellicht gestoten heb in de auto, na het klimmen.