Een eiland in de oceaan van weblogs

Rakso

Categorie: Games Pagina 2 van 31

Ondergronds

Yes, de exploit is verholpen. FromSoftware heeft snel een fix gedaan, dus ik kan weer online gamen. Dat wil zeggen, vooral de berichten van m’n mede-spelers lezen.

Ik begon vanavond weer bij de zijmuur van het kasteel (Stormveil Castle), liep omhoog via wat steigers, vocht tegen wat vijanden met kappen (die met storm-zwaarden aanvielen) en kwam uiteindelijk binnenin het kasteel.

Daar dwaalde ik een beetje steeds verder omhoog, via allerlei planken en steigers. Totdat ik uiteindelijk door een deur een kamer binnenging.

De deur werd achter me dichtgegooid, ik hoorde wat “gegrinnik” in het duister en werd in m’n rug aangevallen door een grote ridder met eenn groot zwaard en groot schild. Na 3 klappen was ik dood.

Dus ik begon weer bij de zijmuur van het kasteel, vocht tegen wat vijanden met kappen, ging omhoog via de steigers en zette me schrap voor het gevecht tegen die ridder.

Maar toen ik de kamer binnenliep, werd deze keer de deur niet dichtgegooid. Dus ik kon snel nog even m’n runes oppakken, maar de ridder kwam al aanlopen, dus ik rende snel weer de kamer uit. Hoopte in de open kamer iets meer bewegingsruimte te hebben om de ridder te kunnen bevechten. Maar hij bleef “hangen” achter de deur en kon me niet achterna.

Dus toen kon ik de ridder cheesen – hij kon mij niet bereiken en ik kon wel op hem inhakken – dwars door een stukje muur heen. Dus tja, beetje vals, maar had toen dus de ridder verslagen.

Als resultaat vond ik een sleutel in de kamer en kon daarmee de deur iets verderop openmaken.

In de kamer was een ladder, maar onderaan de ladder lag een berichtje met de tekst “snake?”

Dat vond ik toch wel beetje tricky, met m’n broekzak vol met runes – dus ik besloot om te draaien en gewoon buiten het kasteel nog wat meer te gaan verkennen. Helemaal omdat ik overal gelezen had dat je – voordat je Margit ging bevechten – minstens level X moest zijn en bepaald aantal items moest hebben gevonden. Ik had die nog niet allemaal gevonden, dus ik draaide me voor nu nog maar ff om.

Vanaf de Site of Grace van de Artist Shack ging ik verder de map verkenning richting het noord-oosten. Ik kwam een verwaande edelman tegen die me vroeg of ik z’n kasteel wilde bevrijden. En liep nog een stukje verder, zag een aantal (hele grote) beren rondlopen.

Maar was eigenlijk op zoek naar de kaart van dit gebied, het was namelijk nog steeds grijs op m’n kaart. Had een marker gezet en onderweg daarnaar kwam ik bij een groot rond gebouw – een soort van tempel, zo leek het. Voor het gebouw lag een berichtje: “prepare for something unique” – dus was wel nieuwsgierig wat dat zou zijn.

Ik stapte op een lift en zakte een hele lange tijd – misschien wel 1-2 minuten lang. Was echt super diep. En het werd steeds mooier en gaver. Uiteindelijk kwam ik in een soort van “grot” met aan het plafond een soort paarse sterrenhemel – echt super mooi.

Hier bevocht ik een paar keer een groepje langzame, maar wel sterke “vissers met speren”. Maar uiteindelijk liep ik via de andere kant, zag een berichtje van een mede-speler die zei: “occupied, so therefor try stealth”. En zag inderdaad dat alle vissers hard met hun speren in de grond aan het porren waren. Dus ik hurkte en kon er zo tussendoor sneaken – zonder dat iemand me zag.

Toen kwam ik bij een andere lift en dacht eigenlijk dat dit het alweer was. Soort van kort/klein side-gebiedje, soort van dungeon. Maar de lift bracht me niet helemaal omhoog, alleen maar een klein stukje. Daar liep een riviertje met wat krabben (en 1 hele grote) en verderop, om de hoek, vond ik weer een Site of Grace.

Ik verkende nog iets meer rondom, versloeg (in de 2e poging) wat “wraiths” en een grote krab. En ik liep richting soort van elektrische vliegende bollen. Maar kon er niet op ’target-locken’. En toen ik te dichtbij kwam, werd ik overspoeld door 1 grote bliksem-waterval en was dood. En ik kon m’n Site nog zien zelfs.

Volgende poging ging ik richting de hele grote trap en vond daar de kaart van dit gebied, wat trouwens iets van Sophies River heet ofzo.

In de tempel lag een of ander grote dode hond/dier/hert ofzo. En berichtjes dat je vuue moest brengen. Ik denk dat je het vuur bij een aantal zuilen moet aansteken en dat je dan een boss ontwaakt ofzo.

Maar ok, had ik niet echt behoefte aan. Dus ging nog even kijken bij het eilandje waar die elektrische bollen omheen zweefden. Daar stond een soort van teleporteer-ding, waarmee ik ergens anders uitkwam.

Daar liepen overal weer “wraiths”, maar ze stonden allemaal te stampen. En toen ik stukje verder sloop / liep, werd ik opgemerkt door een of andere boogschutter-wraith en kreeg 2-3 super grote pijlen in me … en was dood.

Toen had ik genoeg van deze onderwereld en ging weer terug naar boven. Daar nog stukje door het bos verkend, vond de kaart van deze hoek en kwam uiteindelijk bij een kasteel/fort. Daar nog niet naar binnen gegaan – maar denk dat dit het fort is wat die verwaande kwast bedoelde.

Ging nog even een stukje verkennen vlakbij waar ik ooit begon, kwam op het strand en kwam uiteindelijk bij een grot. In die grot lag het verklede mannetje (die eerst als boom betoverd was en die een beloning voor me ging ophalen in de grot van z’n clan). Verder de grot in liepen wat ratten, storte ik door de grond (een valstrik net voor een schatkistje) en kwam ik uiteindelijk bij de Demi-Human Chiefs boss. De eerste keer werd ik beetje overvallen, maar de tweede poging riep ik de hulp in van een NPC-partner en m’n wolven. En toen versloeg ik ze eigenlijk best gemakkelijk.

Maar net voordat ik terug wilde keren naar het begin, zag ik overal berichtjes liggen die zeiden: “don’t you dare”. Dus ik besloot om verder de grot in te gaan, door de lange gang.

Versloeg hier/daar nog wat simpele vijanden en kwam aan het eind van de gang weer bovengronds.

En wat bleek – dit was een sneaky weg naar een eilandje middenin de zee. Op dat eiland waren geen vijanden, alleen een of andere dode draak waar je heel speciale spreuken kan kopen. Maar ja, ben geen tovenaar – dus daar heb ik niet zoveel aan.

{ Level 28 en 9:20 gespeeld }

Offline

Nieuwe avond, nieuwe avonturen in het Land Between.

Maar aangezien er op de PC een exploit rondwaard, moest ik het spel in offline-modus gaan spelen. Normaal zie je overal schimmen van mede-spelers en berichtjes liggen die je tips geven (of soms voor de gek houden). Dat is echt geweldig, maar nu kon dat niet.

Deze exploit kan er namelijk voor zorgen dat je save-game corrupt raakt. Dan joined een hacker je game (invade het spel, wat een officieel mechanisme is), maar die hacker zorgt er dan voor dat je dood gaat en blijft respawnen terwijl je een diepte invalt.

Om dat te voorkomen, werd aangeraden om voorlopig even offline te spelen. Helaas.

Maar had dus besloten om nu maar eens richting het kasteel bovenop de berg te gaan. Ik begon vlakbij de grote poort en besloot om maar eens die grote “trol” te verslaan. Gister ook al z’n broer bij het strand verslagen, dus dit moest ook wel lukken.

En direct bij m’n eerste poging versloeg ik hem. Maar ik had helaas nog zo weinig health, dat ik de overige (simpelere) manschappen – die voorbij de poort met kruisbogen op me stonden te schieten – niet kon verslaan. Dus toen maar ff gehealed bij de Site of Grace en mocht dus nogmaals de grote “trol” verslaan.

Dit lukte me nu nog beter en met nog genoeg health over, kon ik ook de mannetjes eenvoudig verslaan.

Daarna verder door naar boven gegaan. Daar langzaam het pad naar boven, richting het kasteel, opgelopen. Onderweg een groep ridders verslagen en toen kwam ik aan bij de eerste grote boss, Margit – the Fell Omen

Deze eerst een paar keer alleen geprobeerd, maar al snel de hulp ingeroepen van een NPC en daarna ook nog eens m’n spirit guide (een grote kwal) erbij geroepen.

Na m’n eerste poging wordt ik door Melina (mijn maiden) meegenomen naar de Roundtable Hold – een soort van hub waar ik meer dingen kan unlocken en upgraden, zit zelfs een smid die m’n wapens sterker kan maken. Dus wel nuttige plek om naartoe te kunnen.

Maar ik wil verder met Margit bevechten, want wil het kasteel in.

Na nog een aantal pogingen met de NPC en kwal, denk iets van 5-7 … toch maar besloten om de online-modus aan te zetten en hulp in te roepen van echte spelers. Bij Bloodborne en Dark Souls 3 was dat altijd de sleutel tot succes – daar kon ik de bosses altijd snel verslaan – meestal na 1-2 pogingen.

Maar hier bleek het nog een stuk lastiger dan verwacht. De eerste paar pogingen riep ik 1 mede-speler op en probeerden we het met z’n 2en.

Maar toen dat 2-3 keer niet lukte, maar besloten om elke keer 2 mede-spelers op te roepen. En ook dat kostte me iets van 6-7 pogingen, totdat het dan toch uiteindelijk lukte.

Daarna nog een klein stukje verder het kasteel verkend – maar was al te laat (en gisteravond helemaal super laat geweest …) en dus maar gestopt.

{ 8:20 uur – level 27 }

Nachtwerk

Halverwege Stormhill (naast de hut) begonnen we vanavond ons avontuur. De Site of Grace wees me richting het grote kasteel bovenop de berg, maar ik durfde het nog niet aan.

Eerst wilde ik even een andere hoek van de kaart verkennen. En aangezien ik nu een paard had, dacht ik dat ik dat wel aandurfde.

Dus teruggegaan naar de ruïne vlakbij de grote poort en toen de andere kant op gegaan. Eerst maar eens die vijanden te paard proberen. Dat ging eigenlijk wonderbaarlijk goed, versloeg de eerste en sloop toen verder naar een kamp is verderop. Daar versloeg ik ook alle vijanden en besloot nog verder te kijken.

Verderop zie ik een open veld, maar wanneer ik dat veld nader komen er allemaal bliksemschichten naar beneden. En ik hoor “iemand” bulderen uit de verte, dus dat laten we maar even zitten.

Ik besluit om de groep wolven – die over het veld dwalen – te lokken, maar uiteindelijk komen ze en masse op me afgerend en moet ik zelf vluchten voor m’n leven. Nadat ik enige afstand heb gepakt, komen ze nu wel 1-voor-1 de rotsen opgesprongen en kan ik ze eenvoudig afmaken.

Als ik daarna verder loop, zie ik een of andere kruipende hersens-monsters. Hele grote trage blobbers met tentakels aan de voorkant. Ik spring op m’n paard (Torrent) en storm er op af. Dankzij m’n wendbaarheid kan ik een paar flinke klappen uitdelen voordat het monster ineens opvliegt en me bijna plet. Ik spring achteruit, maar had niet goed op m’n omgeving gelet … en ik stort van een hoge klif af.

You Died

Ok, dat was zonde – want ik had meer dan 3000 runes – genoeg om weer een keer te kunnen levelen.

Maar niet getreurd, zo lastig was de weg ernaartoe niet. Besloot alleen om nu niet weer alle wolven te gaan bevechten, kon er wel even omheen lopen.

Maar onderweg naar m’n verloren runes, zag ik weer die vijanden te paard … die waren easy. Dus die kon ik wel ff meepakken.

Maar daar verkeek ik me op – typische Soulsborne-gedachte … m’n aanvallen miste de ruiter en hij raakte mij wel. Ik kon nog net op tijd wegkomen, de berg op. Maar hij achtervolgde me en na een kort gevecht (waarin ook nog eens een andere vijand mee ging doen, omdat ik daar te dicht bij in de buurt kwam) waren m’n healing-flasks op en kreeg ik de laatste klap.

You Died

Alweer.

En nu was ik m’n 3000 runes kwijt. Voor altijd.

Ach ja, zo gaat dat in dit soort spellen. Kan er altijd wel (beetje) om grinniken.

Dus toen maar eventjes bij het meer gaan kijken, daar aangekomen een stukje door een kloof gelopen, wat skeletten verslagen die constant respawnden – totdat ik ze goed-goed kapot hakte. En door de kloof verder gelopen … totdat de meldingen van de mede-spelers begonnen te roepen: “strong enemy ahead” – toen ben ik maar even omgekeerd. Ga daar ander keertje wel weer kijkje nemen.

Toen besloot ik om nog iets verder in de hoek te gaan verkennen. Alleen liep er op de brug een hele grote ridder te paard. Heb hem een keer geprobeerd, maar werd keihard de grond in gehakt. Maar ontdekte iets later dat ik “stiekem” via een omgevallen gebouw over de grote kloof kon springen en zo toch aan de overkant kon komen.

Daar tijdje rondgelopen. Een of andere grote bloem gevonden, die allemaal magic op me afvuurde en kwam bij wat verschillende ruïnes met allemaal items en vijanden.

Ga hier later nog wel eens ff verder verkennen – voelt beetje alsof ik nu te ver van de main-path afdwaal. Ga nu eerst wel weer ff verder met het “normale” pad, naar het kasteel en dan hier wel keertje verder rondkijken.

Besloot om nog eventjes terug te gaan naar de eerste kerk en daar zat ineens een soort van “heks”, genaamd Ranni. Ze geeft me een bell waarmee ik spirit guides kan oproepen – hulptroepen die aan mijn zijde vechten. Ik besluit om in de donkere grot bij het bos nog even de boss daar te checken. Dat blijkt een of andere wolf-man te zijn, welke ik na 2 pogingen versla – waarbij de tweede poging ik m’n geesten-wolven-roedel inzet en eigenlijk super-easy de boss versla.

Ik bevecht ook nog de grote “trol” op het pad richting het strand. Had het gevoel dat ik hem wel kon verslaan, wat ook lukte na 2-3 pogingen. Kreeg er niet veel bijzonders voor terug, maar was wel een leerzame ervaring.

En toen was het echt tijd om te gaan slapen, was inmiddels al 1:30 (’s nachts, ja) … dus hoog tijd voor bed.

Te paard

Begon vandaag weer in de kerk, sloop door het bos en kwam uiteindelijk bij een dorpje uit (meer een ruïne, maar ok). Daar liepen overal ridders rond – deed me beetje denken aan Metal Gear Solid 5 😂

Dus rustig door het dorpje rondgeslopen, een-voor-een de ridders verslagen, totdat uiteindelijk het hele dorpje leeg was. Daarna bij een vuurtje site of grace even “gesaved” en toen de rechterhoek eens gaan verkennen.

Daar reed in de verte een vijand op een paard, dus die maar even ontlopen. In een bosje vond ik een vermomd iemand die me naar een grot bij het strand verwees en overal lagen berichten dat je een paard nodig had.

Maar ja, die had ik nog niet.

Dus maar teruggegaan naar het dorpje en weer bij de site even uitrusten. En ineens startte er een filmpje waarbij er een maiden genaamd Melina naast me kwam zitten. Ze vraagt of ik haar wil helpen en als ik toezeg, krijg ik een ring/fluitje/iets om een ‘geest’-paard op te kunnen roepen, genaamd Torrent.

Dus nu heb ik een paard!

Ik besluit om door de hoge poort te gaan en zie allerlei berichtjes over “strong enemy ahead”, “try to lure” etc. Dus ik ben al op m’n hoede.

Uiteindelijk springt er na een paar meter zo’n grote “trol” voor me neer en komt op me afgestormd. Ik probeer het nog eventjes en besluit dan om terug te rennen naar het open veld (aan de andere kant van de poort).

Maar de grote trol komt me achterna gerend. Tja, dit is open-wereld … dus vijanden volgen je (langer) blijkbaar.

Ik probeer hem dan maar te bevechten en het gaat eigenlijk verbazingwekkend goed. Een paar keer zakt hij neer op z’n handen en knieen en kan ik hem paar flinke klappen geven.

Uiteindelijk is hij op 15-20% van z’n health, wanneer ik dood ga.

De volgende poging besluit ik maar om iets anders te doen. Ik spring op m’n paard en race de berg op – langs de trol en alle andere riddertjes. Daar aangekomen word ik nog een tijdje achtervolgt, maar uiteindelijk geven ze de jacht op en kan ik het nieuwe gebied verkennen.

In de verte zie ik een heel veld vol “trollen”, dus daar gaan we nog maar even niet naartoe. De andere kant op loop ik over een veld met heeeeel veel wind (gebied heet ook “Storm iets”), pak hier-en-daar wat items op en kom stukje verder op de weg uiteindelijk bij een nieuwe site terecht.

Het is weer genoeg geweest voor vandaag – morgen weer verder.

Gedeeld uitproberen

Sinds paar weken is er een nieuwe Soulsborne spel van FromSoft uit, dit is van de makers van Bloodborne en Dark Souls – waar ik hier al eerder (uitvoerig) over geblogged heb.

Deze keer was de formule beetje omgegooid en was er een open-wereld spel gemaakt, genaamd Elden Ring.

Om eerlijk te zijn, had ik er eigenlijk weinig naaruit gekeken – had de trailer gezien en dacht: “mwa, ik kijk ooit wel eens of het wat is”

En sinds de lancering van het spel kwamen er overal lovende recenties en overal allemaal verhalen. En aangezien ik best (heel) gevoelig ben voor hype, raakte ik toch geintrigeerd.

Maar ja, een Playstation5 is nog lastig aan te komen en op de PC waren er allerlei issues met de performance. Dus ik besloot om maar even af te wachten.

Totdat Edgar voorstelde dat ik via zijn Steam account het spel op mijn PC kon testen, om te bekijken of ik ook performance-issues had. Dus zo gezegd, zo gedaan en gister Elden Ring geinstalleerd en ’s avonds eventjes uitgeprobeerd.

Het ging op zich wel, maar had toch soms wat last van gestotter – zoals velen online al gemeld hadden. Er werden overal ‘oplossingen’ gedeeld en bij iedereen werkte weer wat anders.

Dus vanavond weer wat andere mogelijke oplossingen geprobeerd, videokaart-drivers updaten, aantal Windows services uitzetten en andere instellingen die het spel soepeler moesten gaan laten draaien. En uiteindelijk werkte het.

De oplossing – in mijn geval – is echt heel suf, een of andere Windows-service die altijd standaard op de achtergrond draait om verbinding tussen wireless-apparaaten mogelijk te maken, zorgt voor het gestotter.

Dus die service uitgezet en het spel draait als een zonnetje. Nu kon het avontuur beginnen. En kunnen we weer vrolijk gaan loggen hoe/wat/waar we meemaken.

Had gister de tutorial al doorlopen en was uiteindelijk naar buiten gelopen, de openwereld in. Dus daar gingen we verder.

Er stond een mannetje keurig op me te wachten en meldde me dat ik naar het kasteel – een stuk verderop – moest gaan, daar wachtte m’n eerste doel.

Onderweg daarheen kwam ik direct een grote ridder tegen die me in 1 hak weer liet respawnen. Uiteindelijk deze ridder (de Tree Sentinel) paar keer geprobeerd en toen maar er omheen geslopen.

Ja, dat is nieuw in Elden Ring, nu kan je ook optionele bosses gewoon skippen en verder gaan met je verkenningstocht. Heerlijk om dat zelf in eigen hand te hebben. In Bloodborne of Dark Souls (en zeker Sekiro) was dat altijd het punt waarop ik afhaakte – als ik na een paar pogingen niet langs een boss kwam.

Ik besloot eerst aan de linkerkant van het gebied te gaan kijken. Daar hoorde ik dreunende voetstappen in de verte en er kwam een of andere gigantische “trol” aanwandelen. Dus daar maar eventjes – via de bosjes en rotsen – omheen geslopen en ik kwam uit bij een strand.

Op het strand was het rustig en in de verte zag ik een mannetje zitten bij een kampvuur. Misschien was het wel een NPC of een verkoper ofzo, dus ik besloot om rustig hem te benaderen… en werd toen in 2-3 klappen in mootjes gehakt.

Geen NPC dus.

Dus na het respawnen weer diezelfde kant op, langs de reus, naar het kampvuur en toen die vijand bevochten. En daarna was er eigenlijk niks meer te doen in dit hoekje van het strand. Dus maar teruggegaan en kwam uit bij een kerkje, waarin een soort kerstman zat. Dat bleek een verkoper te zijn, waar ik een crafting kit kon kopen.

Toen ik me omdraaide, zag ik een of andere vaag gebogen standbeeld op een rots en bij nadere inspectie bleek dat deze “verwees” naar een geheime grot een stukje verderop.

In de grot bevocht ik een aantal ‘goblins’, rende ik langs wat vuurspuwende torens en uiteindelijk opende ik een deur naar een boss. Deze Erdtree Burial Watchdog is een optionele boss, maar wilde hem graag bevechten – eigenlijk m’n eerste echte boss. Dus paar keer alleen geprobeerd, kwam best ver – maar uiteindelijk strandde ik dan op nog iets van 20-25% ofzo.

Dus na paar pogingen de hulp ingeroepen van een mede-speler. Deze kwam me helpen, wist precies hoe/wanneer hij kon inhakken op de boss – dus ik stond er maar beetje bij en keek ernaar. En toen was de boss verslagen. En kreeg ik een of ander prulletje – niet heel boeiend eigenlijk.

Dus tja… toen weer verder naar buiten. Nog even – vanaf de kerk gezien – ook via de andere kant gewandeld, wat vleermuizen bevochten en ook nog even het bos verderop verkend. Klein stukje verder gekomen dus. Morgen weer verder.

Dwergen in grotten

Via een grote boor-lift dalen we neer in een grot.

De grot is op de planeet Hoxxes IV en zit vol mineralen, goud en grondstoffen. Èn heel veel ongedierten – spinachtige-bugs.

Ik speel Deep Rock Galactic en ren – samen met tot 3 andere spelers – rond in grotten, hak de rotsen / goud / mineralen weg en schiet ondertussen de hordes bugs neer die ons het mijnen lastig maken.

Sinds ik eind december dit spel kocht, heb ik inmiddels meer dan 30 uur erin gestopt. Het spel speelt heerlijk alleen, maar heeft een geweldige coop. Je kiest welke missie je wilt spelen en kan zo een publieke game joinen, werkt fantastisch.

Ook de verschillende karakters en hun rollen maken het een geweldige ervaring. Elk karakter heeft z’n eigen taken en rollen binnen een team, dus wanneer je een multiplayer-team joined, kan je altijd bijdragen aan de missie.

Ene keer is het met helpen van de grotten beter verlichten en het mijnen van lastig te bereiken mineralen (als scout), andere keer help je juist door de vele bugs af te schieten (als gunner) en weer een andere keer plaats je overal platformen of ziplines, zodat iedereen makkelijker kan rondbewegen.

Ook samen met vrienden speelt dit spel geweldig. Heb al aantal avondjes samen met Mathijs door de grotten gelopen en samen met Jasper zijn eerste stapjes gemaakt door de grotten.

Al-met-al is dit nu m’n favo game om te spelen. Soms eventjes ’s avonds nog 1 missie en dan naar bed. Wat regelmatig resulteert in te laat naar bed gaan 😂

Hunt

Kruipend door het moeras, hoor ik verderop gegrom uit het struikgewas. Ik stop m’n geweer weg en pak snel m’n mes.

Langzaam komt er een zombie op me afgewaggeld, maar met een haal van m’n mes ligt hij op de grond te gorgelen.

Ik pak m’n geweer weer van m’n rug en loop behoedzaam verder richting de boerderij in de verte. Daar zit de volgende aanwijzing.

Ik speel Hunt Showdown – een zogenaamde PvEvP – Player vs Environment vs Player.

Dus je speelt in een wereld in Louisiana in 1895 – hier lopen allerlei monsterlijk gespuis rond, zoals verschillende type zombies, helhonden en nog wat andere monsters.

Het doel is om op de kaart een aantal aanwijzingen te vinden, waarmee de kaart steeds kleiner wordt gemaakt – zodat je uiteindelijk de locatie vind waar de boss zich bevind. Als je deze verslaan hebt, dan moet je 3 minuten wachten totdat je de Bounty kan claimen en dan moet je veilig de kaart verlaten bij een van de uitgangen.

Wat het lastig maakt is dat er naast jou nog 11 andere Hunters rondlopen die hetzelfde doel hebben. En die willen niet hun buit delen en daarnaast levert een andere Hunter neerschieten ook nog eens heel veel punten op. Dus eigenlijk is het meer Hunters tegen elkaar en dan als bijzaak het verslaan van de bosses.

Sterker nog, de zombies die overal rondlopen zijn meer vervelend dan dat ze echt gevaarlijk zijn. Ja tuurlijk, als je even niet goed oplet of ze niet uitschakelt, kunnen ze je goed pijn doen. Maar over het algemeen ga je dood door de hand van een andere speler.

Het super gave van Hunt is dat het geluid echt briljant in elkaar zit. Je kan precies horen hoe ver iemand loopt / schiet / door een ruimte wandelt en teamwork wordt echt beloond. Je kan best in je eentje rondlopen, maar uiteindelijk is een tegenstander flanken met je medespelers echt super gaaf om te doen.

Heb me sinds kort aangesloten bij een Discord-groep van Nederlandse Hunt spelers en gisteravond voor het eerst samen gespeeld. Wat een wereld van verschil. Super gaaf en leuk.

Speelde vorige maand Tarkov, maar merkte dat ondanks dat ik erdoor gegrepen was, het wel heel erg hardcore was. Het begon beetje als werken te voelen. Hunt is iets meer game-y, wel heel pittig qua vuurgevechten – maar zelfs als lvl 1 tegen een lvl 60 maak je net zoveel kans. Bij Tarkov hing het heel veel af van welke wapens, kogels en armor je bij je had. In Hunt is dat veel minder.

En de hele sfeer van Hunt is super vet, cowboys in de Louisiana-omgeving. Heerlijke wapens, super mooi geluid en hele mooie plaatjes.

M’n nieuwe (huidige) hit.

Hardcore

Ik kijk vaak naar de Highlight Reel, een “show” met daarin allerlei leuke game-related filmpjes. Gekke bugs, grappige situaties of mooie/bijzondere acties.

Daar kwam soms wel eens Escape from Tarkov voorbij, maar wist nooit echt wat ik daarvan moest denken. En toen kwam vorige week dit filmpje voorbij en ineens intrigeerde het me.

Ik besloot om eens te gaan kijken naar wat voor soort spel het nou was en werd direct gegrepen. De sfeer (verlaten Russische gebouwen), de gameplay (tactisch en realistisch) en het overall concept spraken me aan.

Kleine impressie van Escape from Tarkov

Wat je doet in Escape from Tarkov is elke keer een raid ingaan, loot verzamelen en dan er proberen levend uit te komen. Het is heel anders dan andere multiplayer-shooters, omdat het hier zelfs minder draait om kills maken en meer gaat om overleven. Als je namelijk dood gaat, dan verlies je alles wat je op dat moment had. Beetje roguelike-achtig dus.

Je spawned samen met 6 tot 12 andere spelers verspreid over een grote map, je hebt geen idee waar andere spelers zijn, je weet zelfs niet hoeveel en of er nog andere spelers zijn. Misschien zijn ze wel allemaal gekilled of hebben ze de map al verlaten.

Om te ontsnappen, moet je namelijk van je spawn-punt naar een extraction-punt – wat aan de andere kant van de map ligt.

Je spawned en gaat dan voorzichtig door de map heen, opent deuren en kisten, onderzoekt gebouwen en dat allemaal op zoek naar nieuwe loot; spullen die je kan verkopen of gebruiken (zoals medicijnen, eten of drinken). En als je iemand anders tegenkomt, dan probeer je diegene om te leggen – zodat je zijn/haar loot kan bekijken en kan stelen wat je wilt hebben.

Zo kom je aan steeds iets sterkere wapens en word je steeds iets beter. Totdat je dood gaat en alles kwijt bent wat je bij je had.

Tussen de raids door heb je wel een grote stash met daarin alle spullen, dus je kan elke keer weer een nieuwe loadout samenstellen en daarmee een nieuw potje beginnen.

Het gave aan Escape from Tarkov is dat elk potje anders is. Heb er nu iets van 11 uur inzitten en eigenlijk alleen nog maar op 1 map gespeeld (Customs). Dat is namelijk nog een aspect van Tarkov, er is nergens een HUD. Je ziet niet of iemand een speler of NPC is, je ziet niet of iemand friendly is en er is ook geen map of indicatie waar je extraction zich bevind.

Gelukkig is er online zat informatie te vinden en dat is ook wel nodig. Ik speel dus nu ook op m’n PC en dan ernaast staat m’n werklaptop met daarop een kaart van de omgeving. Anders heb ik geen idee waar ik naartoe moet lopen of waar de uitgang zich bevindt.

Heb al aantal gave potjes gehad. Een aantal keer was ik binnen een minuut al dood, omdat ik te onvoorzichtig rondrende. Of ik schoot van grote afstand op een andere speler – met een beginners-pistooltje – en die kwam daarna op me af, volledig bepakt met helm en armor en die killde me dan genadeloos – uiteraard.

Maar gisteravond speelde ik een potje, waarbij ik rondliep, werd beschoten, kon ontkomen en uiteindelijk strompelend (want een van m’n benen was teveel beschadigd) de halve map overliep, onderweg van dode spelers super goede wapens en spullen kon meenemen en uiteindelijk alsnog het einde halen. 40 minuten intense spanning, maar vol voldoening “thuiskomen”.

Super gaaf spel. Nog super veel te leren en te doen, maar heb er zin in. Krijg soms beetje weer Rainbow Six Siege gevoel, qua rustig en tactisch te werk gaan. Maar dit gaat nog veel dieper en er zijn geen andere mensen die last hebben van m’n onervarenheid – dus dat scheelt.

Afgelopen maand

We kijken even kort terug op afgelopen maand (want ik heb weer tijdje niks gepost … maar sssst).

Elke week had ik twee avonden ingeroosterd om me verder te verdiepen in game development – zogenaamde studeeravondjes.

Heb aantal dingen gedaan, zoals in Godot dmv een TileMap een level op te bouwen en dergelijke. Daarnaast beetje met Blender gespeeld, me verder verdiept in vectoren en de wiskunde daarachter. En de afgelopen week ben ik vooral meer bezig gaan houden met kijken naar 3D development – ipv de 2D waarbinnen ik nu paar games mee gemaakt heb.

Qua games speelde ik vooral Ghost of Tsushima op de PS4. Had Sekiro aan een collega verkocht, maar door z’n enthousiaste verhalen begon ik het samurai-zijn te missen… maar had weinig behoefte om weer Sekiro te gaan spelen. GoT speelt heel nice, de combat was even wennen, maar nu own ik als een boss. Heerlijke gevechten en constant het gevoel dat ik beter kan.

Het open-wereld-teveel-te-doen-syndroom komt soms wel beetje naar boven, maar GoT begeleid je heel netjes met vosjes / vogels / wind die je kan volgen om dingen te ontdekken. Dus ben toch elke keer weer vrolijk bezig op het eiland.

Daarnaast kwam deze maand ook Spelunky 2 uit – rond diezelfde tijd dat ik met GoT begon. Geinspireerd door dit vervolg ben ik Spelunky maar weer eens gaan spelen en is eigenlijk toch best heel gaaf.

Uiteindelijk ook deel 2 gekocht (zelfs 2 keer, op PS4 en daarna op PC) … en speel het nu dagelijks. Kom steeds iets verder, wordt elke keer net weer ietsje beter. Heel gaaf.

Laatste jam dag

Vannacht slecht geslapen. Denk dat m’n hoofd nog vol zat met alles wat ik wilde / moet doen en m’n lijf het ook niet heel fijn vond dat ik heel de dag had zitten werken.

Maar toch om 7:30 weer aan de slag. Iets gaarder dan gisterochtend, maar nog steeds wel vol goede zin. Ook omdat ik gister veel voortgang geboekt heb, dus ik het gevoel heb dat m’n game al wel beetje staat. Vandaar kan ik dus vooral gebruiken door dingen te tweaken, mooier te maken en te polish-en

[09:50]
Na wat uurtjes te hebben lopen zoeken naar gratis te gebruiken geluidseffecten, heb ik dan eindelijk een combinatie van een aantal kunnen maken voor de splash-screen en het schieten.

Kost wel veel tijd, maar voegt wel heel veel toe.

[10:20]
Geluiden toegevoegd voor het herladen (draaien van de schiet-richting) en een plop-geluidje voor wanneer je een vijand killed.

[11:15]
En weer een uur verder, nu zit er een geluid in voor wanneer de speler af gaat, wanneer je de game op pauze zet en de kogels gaan door de vijanden heen.

Heb lange tijd (wat op zich relatief is, aangezien ik nu pas 1,5 dag bezig ben) lopen twijfelen … maar vond het toch beetje afdoen aan de gameplay dat je kogels maar 1 vijand kon neerschieten. Werd daardoor beetje (onnodig) moeilijk. Het is al moeilijk genoeg om de vijanden te ontwijken. Denk er zelfs soms over om de player health te geven, zodat je het langer vol kan houden ipv direct bij elke aanraking af te gaan.

[12:00]
Heb een lettertype toegevoegd en ook de achtergrondmuziek zit erin. Heb ook weer tijd lopen zoeken, maar uiteindelijk de ‘makkelijke’ weg gekozen en een mooi nummertje van m’n neef (Rick) gekozen.

Nog 9 uur voor de deadline. De game begint beetje af te voelen. Vind het soms ook wel lastig om te bepalen wat ik nog precies moet doen. Er is heel veel en tegelijkertijd ook niet genoeg tijd.

[12:30]
Heb maar een uitleg-scherm aan het begin toegevoegd waarmee de besturing wordt uitgelegd. Deze verdwijnt automagisch na een paar seconden en verschijnt ook niet meer na een paar keer herstarten.

[14:00]
Afgelopen 1,5 uur aan een intro-sequence gewerkt voor m’n eigen naam. Voelt aan de ene kant beetje onnodig, maar was eigenlijk ook wel weer gaaf om te maken … en om te zien elke keer als ik de game start:

Profi he ^^

[15:00]
Afgelopen uur bezig geweest met de itch.io pagina, heb de game aangemeld bij de GMTK Game Jam pagina – dus nu is het officieel een submission en kan ik rustig verder met afronden van het spel. En heb een naam verzonnen:

[15:30]
Een main-menu toegevoegd, zodat de speler zeker in het scherm geklikt moet hebben en zodat de overgang tussen de splash-screen en het spel minder hard is.

[16:00]
Het begin van het spel iets aangepast. Nu komen er niet direct vijanden, maar moet de speler eerst bewogen hebben. En als er dan 1 vijand is verslagen, dan pas worden de rest van de vijanden gespawned. Zo leert de speler beetje hoe alles werkt.

[17:00]
Beetje afbeeldingen op de achtergrond toegevoegd om het iets meer aan te kleden en de tijd tussen de wisselingen van de schiet-richting is elke keer random.

[18:30]
Net avond gegeten en toen bedacht welke dingetjes ik nog in de beschikbare tijd denk te kunnen doen. Eerste half uur was voornamelijk kleine dingetjes tweaken, zoals pauze-scherm toevoegen, initiele spelers positie, iets meer ruimte rondom speler voor het spawnen van de vijanden.

[19:00]
Heb nu net het tonen van de informatie in het pauze-scherm werkend. Nu kan je – als je het spel pauzeert – zien welke waardes de vijanden en speler hebben, zoals de attack-snelheid, beweeg-snelheid, schiet-richting wisseltijd etc. Dit allemaal ter ondersteuning van de laatste grote feature – het kunnen veranderen van deze waardes.

Hopelijk red ik dat nog voor de deadline, maar heb nog 2 uur – dus denk dat het wel moet lukken.

[19:30]
Toon punten wanneer een vijand wordt gekilled. Klein dingetje, maar voegt wel zoveel toe. Dus ben blij dat ik dit nog heb kunnen toevoegen.

[20:40]
De tijd vliegt. Ben nu bezig de laatste hand te leggen aan de RandomEffectController. In deze controller kunnen de verschillende onderdelen (speler, vijanden en de game) zich ‘registreren’ en de controller houdt bij welke effecten er toegepast kunnen worden.

Wanneer een vijand wordt gekilled is er een kans (20%) dat er een powerup-item gedropt wordt en wanneer de speler die oppakt, wordt een van de geregistreerde effecten getriggerd.

Dit werkt nu op zich prima – maar ben nog hard bezig om allerlei effecten toe te voegen, maar ergens gaat er nog iets niet helemaal lekker.

Denk niet dat ik het allemaal klaar krijg voor de deadline. Heeft me toch net iets teveel tijd gekost.

Helaas

[20:53]
En het moment dat ik m’n code op wil slaan in een aparte feature-branch zie ik ineens wat er mis gaat. Dus dat gefixed, even snel getest of alles nog goed werkt en de laatste build naar itch.io gepushed.

Op hoop van zegen.

[21:00]
De deadline is voorbij. Klaar. Mag niks meer aan de game doen.

Of tenminste, ik kan wel eraan doorwerken, maar het resultaat zoals het er nu voorstaat dat telt voor de jam – de rest is bonus.

Vond het werken aan de game wel super leuk, dus denk dat ik hier nog wel wat aanpassingen / fixes / tweaks voor ga maken.

Bekijk het resultaat hier:

Pagina 2 van 31

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén