Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Categorie: Games (page 1 of 27)

Dagje vasten

Afgelopen maand was het de Ramadan. Kreeg er zelf weinig van mee, totdat een collega een berichtje rondstuurde en vroeg om gezamenlijk een dag mee te vasten.

Dus ik besloot om mee te doen. Uit solidariteit en ook om het zelf eens te ondergaan, een hele dag niks eten en drinken.

Sprak daarna nog met een (Islamitische) buurvrouw hierover en die gaf aan dat het vasten ook eigenlijk weinig/niks met religie te maken heeft, maar meer met bewustwording dat ons eten niet vanzelfsprekend is. Dat niet iedereen elke dag gewoon goede maaltijden krijgt en altijd genoeg te drinken heeft.

Dus door te vasten, sta je even stil bij hoe goed we het hebben. En dat vond ik wel een mooie insteek.

En gister was het dan zover. Van 3:30 (‘s nachts ja) tot 22:10 mocht ik niet eten en drinken. En daar heb ik me dan ook netjes aan gehouden. Wel’ s ochtends even m’n tanden gepoetst, maar daarna was het vasten geblazen.

Viel me op zich nog best wel mee. Het niet-eten was een stuk gemakkelijker dan ik had verwacht, kreeg wel beetje hongergevoel, maar niet heel vervelend. Had alleen wel een droge mond / zin om te drinken.

Uiteindelijk was het thuis – na werk – nog het lastigst, de laatst 2-3 uurtjes was het even aftellen, op de klok kijken en dan mezelf maar afleiden met spelletjes spelen ^^

En toen, om 22:10, kwam Lies met een heerlijke maaltijd. De Iftar, had doorbreken van het vasten. Dit moet een bijzonder moment zijn en Lies maakte dat er ook van. Ze had het avondeten (chili-con-carne met nacho-chips) klaargemaakt en daarbij ook nog een stukje spekkoek èn ook nog een schaaltje aardbeien met slagroom. Heerlijk.

En zat ook meteen vol. Was een fijne afsluiting van een mooie ervaring. Misschien volgend jaar weer meedoen, wie weet.

Kans op regen

Ik kijk om me heen en zie niks anders dan een lege planeet. In de verte zie ik een tonnetje liggen. Hierin zit wat geld en XP. En ik zie ook wat vreemde restanten van gebouwen.

Ik begin te rennen, in de richting van het tonnetje en dan hoor ik achter me de eerste vijand spawnen, het is een uit de kluiten gewassen tor. Ik schiet met m’n twee pistolen en al snel is hij dood.

Maar er komen alweer meer-en-meer vijanden op me af. Vliegende vlammende maskers, grote stenen lopende golems en een soort van hagedis-mannetjes.

Risk of Rain (1)

Ik speel Risk of Rain. Dit spel is inmiddels al meer dan 5 jaar oud, maar heb het niet lang geleden herondekt.

Kocht het een paar jaar geleden – weet eigenlijk niet meer wat de aanleiding was. Misschien wilde ik m’n horizon verbreden wat betreft roguelikes? Of misschien had ik ergens een positieve review gelezen? Geen idee, maar ik weet nog dat ik hem kocht … en heb hem daarna maar heel kort gespeeld.

Had destijds het gevoel dat dit niet echt mijn soort spel was. De instap was namelijk een beetje ruw. Je wordt namelijk op een planeet (een level) geplaatst en zoek het maar uit. Er komen enemies op je afgerend en ga de teleporter maar zoeken. Ik vond het heel pittig, ging snel dood en had er weinig lol in.

Maar een tijdje geleden pakte ik het spel weer op en toen klikte het. Ik kreeg het door en zag ik hoe geweldig gaaf dit spel in elkaar zit.

Elke run is anders, elke keer had ik weer andere items tot m’n beschikking en ik unlockte ook (vaak toevallig) weer nieuwe items, nieuwe karakters om mee te spelen en kwam zo steeds verder en verder.

Tot ik laatst zelfs – voor het eerst – het spel uitspeelde. En moet eerlijk bekennen dat ik het einde niet eens zo heel bijzonder vond. Het was leuker om gewoon de levels door te spelen en vijanden te verslaan. De eindbaas was beetje annoying en duurde eigenlijk te lang om te verslaan. Juist het korte, snelle verslaan van vijanden en weer verder maakt het zo leuk.

Dat in combinatie met dat je constant random loot vind – willekeurige items die je kunnen helpen. De ene keer is dat iets waardoor je jezelf healtht als je vijanden schade toedoet. En dan weer is het dat je kan dubbel-jumpen. Of misschien juist dat elke keer als je een kill maakt, dat de grond even van vuur wordt en je dus andere vijanden schade toebrengt.

De combinaties die alle verschillende items maken is wat het zo afwisselend en leuk maakt.

En dus kocht ik afgelopen week ook de opvolger, Risk of Rain 2. Deze zit nu nog in Early Access – wat een mooi woord is voor dat het spel nog lang niet klaar is, nog heel erg in ontwikkeling, maar dat je het wel alvast kan spelen.

En het speelt leuk, het is heel anders in 3D, maar tegelijkertijd ook weer hetzelfde. Je ziet veel van dezelfde items, dezelfde vijanden en alles is heel herkenbaar. Maar ook weer zo anders, omdat het in 3D is.

Neig nu toch nog meer naar het eerste deel, maar misschien dat het tweede deel ook op een gegeven moment meer klikt en dat ik die dan nog weer meer ga spelen.

(En in m’n enthousiasme heb ik Risk of Rain ook nóg een keer gekocht, deze keer voor de Switch)

Risk of Rain 2

Switch

De afgelopen weken werd er weinig gegamed. Op de PS4 dan, want sinds 1,5 week is er een Switch in huis. Een Nintendo Switch.

Tobias had de afgelopen maanden flink lopen sparen (en ik hem hier-en-daar beetje geholpen) en vorige week zondag was het zover: hij had genoeg gespaard en we konden een Switch gaan halen.

Eerst even bij de Mediamarkt gekeken, maar daar verkochten ze alleen de grijze variant en Tobias wilde een gekleurde.

Dus toen doorgelopen naar de GameMania en daar heel leuk geholpen.

De verkoper maakte een praatje met Tobias, legde dingen uit, telde al het geld (waaronder een flinke stapel muntgeld) en uiteindelijk gingen we met een tas vol nieuwe goodies naar huis.

En sindsdien speelt Tobias regelmatig (vooral Mario Kart) en ik speel ook geregeld ‘s avonds eventjes. Heb de eShop al verkend, paar hele gave indies gezien en ook meteen Mario Odyssee gekocht.

En dus staat m’n PS4 er een beetje verlaten bij. Komt wel weer.

Klik

Afgelopen dinsdag kwam Mathijs ff langs, we speelden meerdere spellen en uiteraard heb ik hem even Sekiro laten zien. Uiteindelijk ook de Blazing Bull getoond. En terwijl ik hem toonde, dook ik vele keren op precies het juiste moment weg. Dus hield het nog best lang vol … al deed ik nagenoeg geen damage. Dus schoot nog niet echt op.

Daarna gingen we weer verder met andere spellen, dus we springen even naar vandaag.

Werkte vandaag thuis. Dus tussen-de-middag besloot ik om de Bull nog eens te proberen. Probeerde het zelfs paar keer, maar kwam niet echt veel verder. Had het gevoel dat ik iets miste.

Dus toen vanavond maar overgeschakeld naar de andere boss, naar Juzou the Drunkard. Ik besloot dat ik eerst langs de eerste vijanden moest komen, zonder dat het me teveel tijd kostte. Bij andere bosses kon ik vaak redelijk snel doorrennen, maar bij Juzou moest ik toch elke keer weer een groepje vijanden uitschakelen.

Totdat ik ontdekte dat als ik rustig via het dak liep, dat ik dan uiteindelijk ongezien bij de boss kwam.

Maar ja, voor Juzou stonden ook meerdere vijanden. En elke keer als ik erop afliep, kwamen die ‘normale’ vijanden èn Juzou op me af. En dat was iets teveel van het goede.

Maar – zoals zo vaak – toen ik beetje aan het rotzooien was, deze keer met m’n shurikens. Ik gooide er een paar naar wat ‘normale’ vijanden en ze kwamen eigenlijk een-voor-een op me af. En toen ik de laatste had verslagen, toen merkte Juzou me op en kwam toen alleen op me aflopen.

En de echt grote ontdekking was toen ik een stukje verder van Juzou liep en hij mij ‘vergat’ en rustig terugwandelde naar waar hij in het begin stond.

Ik kon ineens een deadblow doen, in z’n rug. Geweldig! En daar was dus het klik-moment. Na nog een paar pogingen had ik m’n strategie paraat.

Ik glipte via de daken langs het eerste groepje vijanden. Daarna waren de twee vijanden in het linkerhuis aan de beurt.

En daarna lokte ik de voorste ‘normale’ vijanden met m’n shurikens. En toen alle ‘normale’ vijanden uit de weg waren geruimd, was het tijd voor de boss – Juzou, maar lokte hem in eerste instantie wel via de linkerkant – want aan de rechterkant stond een NPC die me wilde helpen. En hem wilde ik nog even bewaren voor het èchte gevecht.

Juzou kwam op me af en toen moest ik hem weer kwijtraken. Dus ik rende terug naar een heel stuk terug. Hij volgde me nog best een stuk, maar uiteindelijk verloor hij z’n interesse en draaide zich om – terug naar de deur die hij bewaakte.

Ik kon hem z’n eerste deadblow geven en daarna de hulp inroepen van Nogami Gensai (de NPC krijger) .

Samen met Nogami (zolang hij het volhield, wat niet heel lang was) bevechten we Juzou, we delen wat flinke klappen uit en uiteindelijk gaat Nogami strijdend ten onder.

Nu is het alleen nog Juzou tegen mij

Ik wacht geduldig m’n momenten af, ik wacht tot hij z’n giftige Saké drinkt en ik hem even een paar flinke klappen kan geven

En uiteindelijk ga ik rechterop zitten, even focussen en dan heb ik hem verslagen! Eindelijk! De baas waar ik al weken mee worstel!

Ik heb hardop geroepen, vuist in de lucht en eventjes het spel op pauze gezet. Moest er even van bijkomen.

Toen nog stukje weer bij de Bull geprobeerd. Maar daar loop ik nog steeds tegen een (razende) muur op.

(16:32 uur gespeeld)

Twee sessies tesamen

Afgelopen weekend heb ik twee keer Sekiro gespeeld. Eerst zaterdag eventjes een half uurtje.

Ik was bij de grote bull aangekomen, maar had ff geen zin om hem te bevechten. Dus besloot om ff andere stukjes van een ander level te verkennen.

In de herinneringslevel zit namelijk een meer en middenin dat meer zwemt een karper – en ligt ook een dingetje te glimmen op een rots.

Dus ik besloot om daar eens te kijken wat dat nou precies was. Bleek gewoon ‘iets’ te zijn (niet heel boeiend, vandaar dat ik het niet heb onthouden).

Maar op dat rotsen-eilandje zat ook een man in een mand … of tenminste, er zit iemand in een mand en steekt z’n hand uit de deksel.

Daar kan ik mooie spulletjes kopen met karper-schubben. En ik had er precies twee verzameld, dus kon een anti-brandwonden-drankje krijgen. Dus daarmee maak ik hopelijk meer kans tegen de grote bull-vijand.

En toen besloot ik dat ik ook nog eens het eerste stuk van het spel ging verkennen, in de hoop daar nog iets te ontdekken.

Maar toen ik eenmaal daar was aangekomen, stond de visite voor de deur en moest ik stoppen.

Toen had ik dus 13:51 uur gespeeld. Een sessie van een half uurtje dus.


Zondagavond ging ik weer ff verder. Ik begon dus boven waar ik m’n eerste boss-fight had, tegen de mini-boss generaal.

Dus ging langzaam verder, killde soms wat vijanden en verkende het level verder.

Toen via de slangen-vallei, daar nog wat spulletjes her-en-der gevonden en toen uiteindelijk kwam ik weer bij de bull uit. Heb hem 2-3 keer geprobeerd. Maar dat beest is echt snel en vlammend. Moet nog ff ontdekken hoe hij precies werkt ^^

Heb vrijwel geen tijd om te ontdekken wat z’n patroon precies is. Maar ja, dat had ik ook bij die grote gast op z’n paard … totdat ik ontdekte dat ik gewoon kon verdedigen en me weinig kon gebeuren.

Met die stierenbaas is het iets lastiger, hij komt als een razende op me afgestormd, kegelt me finaal onderuit en ik heb eigenlijk weinig tijd om weg te duiken of überhaupt iets te doen.

Ik heb het wel geprobeerd, eerst eventjes m’n nieuwe anti-brandwonden-drankje getest en zelfs nog geprobeerd hem te blocken. Dat werkte wel … maar toch niet helemaal. Opzij springen werkte toch beter … zo leek het.

Maar nadat ik paar keer dood ging, ben ik maar eventjes gestopt.

Denk dat ik nu ongeveer 14:45 uur gespeeld heb.

Rustig aan

Vanavond vond ik dat het toch maar weer eens tijd werd dat ik verder ging met Sekiro. Ik was geeindigd bij de boss-fight tegen een grote generaal genaamd Gyoubu Oniwa, die op zijn paard (Onikage) zit.

Ik besloot om het nu maar ff een paar keer te proberen. Had de vorige keren het 1-2 keer geprobeerd, had z’n aanvallen ontweken en ging dan uiteindelijk vrij snel weer al dood.

Dus ik pakte het deze keer iets anders aan. Ik besloot om alleen maar te verdedigen. Ik hield alleen maar m’n zwaard omhoog als verdediging en liet hem aanvallen. En tot m’n verbazing, deed hij mij nagenoeg geen schade. Ik kon gewoon blijven staan.

Soms hakte hij iets fanatieker, maar dan na een paar keer stopte hij eventjes en konden we beiden weer op adem komen.

Pas wanneer ik terug begon te hakken of weg begon te duiken, en ik verkeerd timede, dan kreeg ik flinke klappen.

Maar m’n klappen deden maar heel weinig schade bij hem … dus ik voorzag eigenlijk al dat het een lange strijd zou worden. Eentje waarbij ik super geconcenteerd te werk moest gaan, steeds defensief zijn en dan soms eventjes – op precies dat ene juiste moment – toeslaan en een paar klappen teruggeven.

Poeh … dat ging lang duren.

Oh wacht, ik had ook nog m’n vuur-schiet-protese èn olie. Dat werd dus mijn tactiek.

Eerst wachtte ik geduldig, liet hem een paar keer rake klappen geven… als hij dan eventjes pauzeerde, dan gooide ik snel een flesje met olie in zijn richting en deed daarna m’n vuur-schiet-protese-truc.

En dat werkte, één keer. Want ik kreeg – doordat ik helemaal open stond om m’n flesje te gooien en daarna vuur te schieten – ook flinke klappen en ging kort daarna dood.

En het vuur deed ook eigenlijk minder dan ik had verwacht.

En ik ging ook vaak dood. De ene keer was het omdat ik te gretig was en niet genoeg verdedigde. De andere keer was het omdat ik net op het verkeerde moment wegdook. En dan was het weer omdat ik net op het moment dat hij ging toeslaan, wegdook en alsnog geraakt werd.

Uiteindelijk waren m’n flesjes met olie op. Dus ik moest weer terug naar m’n defensieve aanpak. Ik had al een paar keer de moed opgegeven en bij Bloodborne of Dark Souls zou ik nu al lang hulp hebben ingeroepen van een mede-speler. Maar ja, dat kan niet in Sekiro. Hier moet je het helemaal zelf doen … of niet.

En op zich was het best te doen. Hij deed niet massive damage, zolang je maar netjes bleef blocken. En door al die vele aanvallen, begon ik wel beetje een patroon te zien, een ritme van de aanvallen.

Lange aanval, dan een kortere hak-hak… en dan even pauze en dan weer een lange haal vanaf onderen. Dan weer opnieuw.

En soms eventjes reed hij een stukje weg, draaide zich om en kwam weer aanstormen. Heel intimiderend, maar uiteindelijk deed hij dan geen schade en kon ik de rest makkelijk blocken.

Ik ging dus ook meer experimenteren met onder hem doorduiken, nèt voordat hij een aanval deed … en hem dan snel een paar klappen te geven. Dat werkte de ene keer wel en de andere keer was ik net te vroeg/laat en kreeg ik alsnog flinke klappen te verduren.

En ineens klikte het.

Het spreekwoordelijke kwartje viel.

Het was tijdens een van z’n aanvallen, ik blockte nèt iets te laat – een zogenaamde deflect – en dat zorgde ervoor dat z’n posture (z’n gevechtshouding) een flinke knauw kreeg. En toen had ik ineens door hoe ik hem moest verslaan.

En datzelfde gevecht was ook tevens de laatste, want ik weerde hem constant af … door de vele keren hiervoor proberen, had ik z’n aanvalsritme in m’n hoofd zitten en kon daarom ook vrij nauwkeurig steeds z’n aanval afweren.

En elke keer als ik afweerde, deed ik z’n posture weer minder worden. En uiteindelijk had ik hem genoeg uit z’n balans gebracht dat ik de eerste deadblow kon uitvoeren.

Was eigenlijk best wel makkelijk, om eerlijk te zijn. Nog wel opletten, maar toch was het – achteraf gezien – zelfs een leuke boss-fight. Eentje waarbij het eerlijk voelt, dat je niet vanuit het niets ineens grote flinke klappen krijgt waar je niks tegen kan doen ofzo.

Toen moest ik nog even volhouden. Had inmiddels wel al m’n health-potions gebruikt (had niet elke afweer goed getimed en dan kreeg ik dus klappen). En toen killde hij me.

Gelukkig kon ik nog herrijzen en dus doorgaan met het gevecht. Maar nu werd het wel een stukje spannender. Want nu had ik geen health-potions meer en kon ook niet meer herrijzen.

Uiteindelijk had ik nog een heel klein streepje met health over en toen had ik hem genoeg afgeweerd en uit balans gebracht, dat hij weer wachtte op z’n tweede deadblow. En toen had ik hem gekilled. Klaar.

Toen kon ik nog een stukje verder verkennen. In het begon bovenop de berg, daar vond ik een andere shinobi die me de opdracht gaf om ‘ratten’ te killen. Dat bleken uiteindelijk kleine mannetjes te zijn die her-en-der stonden met grote bamboe-hoeden op… en die razendsnel waren en vergif spuwden. Heel vervelend.

Maar na een paar pogingen had ik die ook verslagen en kon ik een nieuwe skill-tree unlocken.

En toen nog een stukje verder de berg op gegaan. Daar kwam ik – nadat ik wat mannetjes, wolven en een tweetal hele grote mannetjes met hamers had verslagen – bij een nieuwe ruimte. Daar wandelde ik rustig naar binnen… en plots brak er een grote os met vlammende horens door een muur. Weer een boss. Zucht.

Heb hem 1 keer geprobeerd, maar ging dood voordat ik het wist. En toen maar weer eventjes gestopt.

Bleurgh. Weer een boss-fight. Maar die vorige heb ik toch mooi ff geflikt.

(13:21 uur gespeeld)

Land aan de grens

Enkele jaren geleden kwam Borderlands 2 uit. Ik speelde hem een tijd op m’n laptop en ging toen weer andere spellen spelen en hij raakte in de vergetelheid.

Nu hebben ze onlangs deel 3 aangekondigd, met een hele vette trailer:

En hierdoor werd ik toch weer ff enthousiast over Borderlands 2. Maar vind het toch onhandiger om games op m’n laptop te spelen, vooral dit soort games. Iets als Return of the Obra Dinn of Into The Breach, die games floreren op de laptop, spelend met een muis. Maar een shooter vind ik toch fijner spelen met een controller.

Dus ik keek eventjes naar hoeveel B2 kostte op de Playstation. En ‘toevallig’ was hij nèt in de aanbieding. Het gehele pakket, inclusief alle DLC en alles, voor minder dan een tientje. Terwijl het normaal iets van 50/60 euro kostte.

Dus tja, dat was wel een mooie aanbieding die ik niet kon laten liggen.

En dus begon ik weer opnieuw met het verhaal van Borderlands 2. Ik begeleidde Claptrap (een of andere robot met humor) naar een stadje, deed wat missies, maar herken wel alle missies nog – ondanks dat ik ze jaren geleden gespeeld heb.

Ben nog niet op het punt waarop ik afhaakte op m’n laptop – ben ook benieuwd of ik het zo lang vol hou. Maar het speelt wel weer heel lekker. Soort mix van Diablo en een shooter, een zogenaamde loot-shooter. Heerlijk. Overal kistjes en doosjes openmaken voor geld en constant nieuwe wapens vinden.

En ook de humor is echt geweldig leuk. Heb dus geen spijt van m’n aankoop. Al merk ik wel dat ik eerder geneigt ben om Borderlands 2 op te starten dan Sekiro – en dat vind ik wel jammer.

Winst! En grote slang

Vanavond was het weer tijd voor een poging om de volgende mini-boss te verslaan. Ik had gister al een aantal pogingen gedaan, had de juiste volgorde en alles al wel gevonden – maar was me nog niet gelukt om die boss te verslaan.

Vanavond deed ik weer een aantal pogingen. Ik deed nog een paar alternatieven, maar geen van allen werkte beter dan m’n originele volgorde.

Deze was als volgt:

  1. Niet direct vanaf de Sculptors Idol doorrennen naar de boss, maar eerst even de tijd nemen om de twee vijanden die onderaan de grote trap stonden te killen. Was er namelijk achter gekomen dat ik ‘te vroeg’ was en dan begon een van de vijanden niet te lopen – wat m’n hele plan in de war schopte. De paar keer dat ik meteen doorrende, bleef hij gewoon op z’n plek staan. Beetje maf.
  2. Daarna ging ik meteen linksaf, sloop door het gras en killde een van de schutters.
  3. Dan terug het gras in en wachten op de vijand die eraan kwam lopen. Dit was dus die vijand die – als ik te snel ging – gewoon bleef staan.
  4. Daarna terug naar de ingang en de andere kant op. Vanavond vond ik uit dat als ik bovenlangs ging, dat dan de boss ook nog eens bleef staan. Anders begon hij met lopen – waar ik ook geen last van had, maar ok.
  5. Dus dan via boven, via een overhangende tak, tot achter het vervelende bel-mevrouwtje en die killen.
  6. Dan wachten totdat een van de wachters net wegliep, z’n collega killen.
  7. Dan weer wachten totdat hij weer terug was en hem killen. Dat triggerde (om een of andere reden) dat een van de wachters vanaf het plein naar boven gerend kwam.
  8. Dus dan buitenom lopen en de laatste twee wachters killen.

Dat deed ik dus elke keer en kon dan rustig aan de mini-boss beginnen. Kreeg er uiteindelijk wel steeds meer handigheid in, ging steeds sneller en vloeiender.

En dan uiteindelijk sloop ik tot achter de mini-boss, zodat ik hem al een keer een deadblow kon geven. En dan langzaam hem kon bevechten.

En ik kwam steeds verder. Een keer zelfs tot op een heel klein stukje van z’n health … en toen ging ik dood. Begon ook steeds verbaler te spelen… als ik verloor te ‘vloeken’ en toen ik hem bijna had gehaald en dood ging, was het wel even hardop diep zuchten en steunen.

Maar gaf me ook steeds meer overtuiging dat het haalbaar was en dat ik in de buurt was. Dus ik bleef het proberen.

En met succes, want uiteindelijk slaagde ik erin. Ging in eerste instantie nog eventjes mis, want hij merkte me op toen ik de eerste stealth deadblow wilde uitvoeren … dus ik moest hem twee keer een deadblow geven. Maar ik rende weg en kwam toen direct weer terug … daardoor werd de boss-fight gereset, ging hij gewoon weer z’n standaard rondje lopen en kon ik hem alsnog de eerste deadblow geven.

En toen langzaam aftasten en soms even een prikje uitdelen. Had deze laatste (succesvolle) poging – achteraf gezien – ook nog een goede tactiek. Had namelijk bedacht dat ik eens ging proberen hem met olie te besprenkelen en dan m’n vuur-schiet-protese-actie te doen. En dat werkte eigenlijk verbazingwekkend goed. Denk dat ongeveer de helft van z’n health eraf is gegaan omdat ik hem in vlammen had gezet.

Toen ik hem had verslagen zat ik echt even met beide handen in de lucht en hardop “yessss!” geroepen. Dat voelde fijn zeg. Heb meerdere keren gedacht om te stoppen, om even gewoon hem te laten voor wat hij is en door te gaan. Maar ook het feit dat ik nog 1 upgrade-kralen-ketting nodig had en dat hij die had, dat maakte ook wel dat ik hem graag wilde verslaan.

Nadat hij verslagen was, heb ik mezelf direct even geupgrade – nu heb ik dus iets meer health. Yeah!

En toen weer door. Had nog eventjes moeite om te vinden waar ik naartoe moest … maar toen ik even beter keek, zag ik ineens een pad die onder, tegen de rotsen, verder ging. Dus daar naar beneden gesprongen.

Werd direct in m’n rug aangevallen door een soort gekko – die gif spuwde.

Ik versloeg hem vrij gemakkelijk, maar doordat ik hem openreet, stond ik ineens in een wolk van gif … en toen ik dus een stukje verder liep om daar te gaan healen … stortte ik neer, het gif was toch teveel van het goede geweest.

Maar we konden weer verder. Beetje paar rotsen springen enzo … en ineens dook daar een gigantische slang op. Had die slang in een aantal trailers al wel gezien, dus heel verrassend was het niet.

Daarna kwam dus een korte sectie waarin je langs de slang moest sluipen. Was niet heel boeiend … had hem uiteindelijk in m’n eerste poging al goed in z’n oog geraakt en kon verder. Ik had er (gelukkig) niet heel veel last van en kon gewoon weer verder. Denk dat ik er totaal een kwartiertje mee bezig ben geweest.

Ik kwam daarna bij een groot kasteel. Daar lopen weer allerlei wachters rond. En daar stond ook weer een Sculptors Idol – dus kon ik eventjes saven.

Ik verkende het kasteel, bevocht de verschillende wachters en kwam uiteindelijk bij een heel groot slagveld. Overal liggen lijken, dode paarden en wapperende banieren.

En het moment dat ik het slagveld betrad, kwam er een boss aan, op een paard, met een grote lange speer in z’n hand.

Dit wordt nog een flinke kluif. Dit is heel anders dan een boss die gewoon loopt.

(11:24 uur gespeeld)

Sluip, hak, sluip

Ik besluit om vanavond weer terug te gaan naar het paleis, Ashina Outskirts. Ik laat eventjes de brandende boss (die gifspugende dronkelap) voor wat het is. De general lijkt makkelijker en als ik hem versla, dan heb ik genoeg upgrade-kralen-ketting-stukjes om mezelf beter te maken.

Die generaal is een ding … maar z’n entourage is toch lastiger. Moest nog even uitvinden hoe ik die precies het beste kon aanpakken. Ik besluit om rechts te gaan, naar buiten het dak op, springen naar een grote tak en dan eerst die vrouw met bel aanpakken. Maar het gaat een beetje chaotisch, want een van de vijanden ziet me zodra ik op de tak land en begint op me te schieten. En hierdoor worden de andere vijanden gealarmeerd en gaan rondlopen.

Na een aantal pogingen heb ik de juiste volgorde te pakken. Ik moet niet direct naar die vrouw met bel, maar eerst linksaf en daar een tweetal vijanden uitschakelen. En dan terug via de ingang naar de vrouw met bel. Nu kan ik ze een-voor-een uitschakelen en daarna de baas proberen.

Kom soms nog best ver. Haal hem zelfs tot 20% van z’n health. Maar het einde van het verhaal is elke keer toch dat ik dood ga. Moet zijn aanvalspatroon nog ff leren. Hij heeft een aantal hele sterke aanvallen, waarvan de meeste duidelijk van te voren te zien zijn … maar er zijn er twee die hij zo snel doet, dat ik er elke keer door verrast word – en die doen dan ook nog eens flinke schade.

Morgen weer proberen – nu eventjes Borderlands 2 weer spelen. Hij was in de aanbieden en had er zin in. Kon hem niet laten liggen.

(9:30 uur gespeeld)

Enshin verslagen

Vanavond ging ik ervoor. Ik had er de hele dag al over lopen nadenken. Piekeren bijna. Ik dacht aan het tweetal bazen waarmee ik geconfronteerd was en hoe ik die moest aanpakken.

Het lastige is dat ze beide omringt worden door nog wat andere mannetjes. Dus ik heb vandaag – op m’n werk en onderweg – meerdere keren beide bazen lopen bedenken, hoe/welke vijand ik als eerste zou moeten aanpakken.

En vanavond ging ik er dus voor. Ik besloot om eerst de ‘makkelijkste’ te doen, die Enshin of Misen. Daar stonden minder mannetjes omheen en daar had ik nog iets meer kans – dacht ik.

Maar besloot om het maar eens iets rigoreuzer aan te pakken, dus ik rende door het dorp, sprong over de mannetjes die ik niet wilde verslaan en kwam zo binnen 15 seconden bij meneer Enshin.

Bij toeval kwam het mannetje met de fakkel achter me aan en kon ik hem in een uithoek verslaan. Toen de boogschutter aangevallen en toen kwam Enshin achter me aan.

M’n doel was om hem gewoon vaak te bevechten, totdat ik z’n vechtpatroon door had. Maar tijdens deze eerste poging, ging alles een beetje chaotisch. Uiteindelijk werd ik door Enshin en nog een drietal andere vijanden in een hoekje vastgezet en was ik dood.

Volgende poging, deze keer iets rustiger. Dus ik versloeg het fakkel-mannetje op de trap en de twee schild-vijanden.

Daarna eerst een paar minuten (!) op het dak het looppatroon van Enshin bestudeerd en toen sneaky-sneaky via het bloemenperk, hem beslopen en hem de eerste (van de benodigde 2) deadblow’s kunnen geven.

Maar toen kwamen alle andere mannetjes op me afgerend, dus ik moest wegwezen. Terug naar de brug gerend, daar even gehealed en 1-voor-1 kon ik de overige mannetjes verslaan.

In de verte zag ik dat Enshin weer gewoon z’n normale vaste patroon was gaan lopen – inclusief dus weer dat hij even met z’n rug naar de bloemen stond. Dus ik dacht: “nou, dat was makkelijk … gewoon nog een keertje een sneak-attack deadblow en dan heb ik hem verslagen.

Zou het zo makkelijk zijn?

Nope, dat was het niet. Want toen ik dichterbij kwam, zag ik dat hij weer twee ‘bolletjes’ had – dus ik moest hem weer verslaan met 2 deadblows.

Damnit!

Maar dan maar weer 1 sneak-attack in z’n rug … maar helaas. Ik stond te rommelen met allerlei ‘snoepjes’ in de bloemen. Snoepjes waarmee je sterker kon worden, dus was wel nuttig hoor. Maar blijkbaar ga je dan rechtop staan en toen merkte Enshin me op en kwam op me afgestormd.

We hebben eventjes in de bloemenperk op elkaar in lopen hakken … en toen was hij ineens genoeg van slag, dat ik hem een deadblow kon toedienen.

Daarna weggerend, richting de brug. Maar hij haalde me in en killde me uiteindelijk. Maar ik kon nog herrijzen (resurrect-en dus) en deed dat, want was wel best dichtbij.

Daarna de brug over, nog even snel gehealed en toen ben ik eigenlijk simpelweg op hem in gaan hakken, soms even wegduiken voor zijn aanvallen en uiteindelijk stond hij letterlijk met z’n rug tegen de muur (van de brug). En toen kon ik genoeg en snel op hem inhakken, waardoor hij geen tijd meer had om zichzelf te herpakken… en kon ik hem verslaan.

Op het nippertje, want ik had ook niet zo heel veel health meer over.

Toen kon ik dus verder. Ik kwam op een pad naar het paleis, versloeg een aantal mannetjes – veel met fakkels en brandende pijl-en-boog. En op de laatste brug kwam er nog een heel groot monster-mannetje op me af. Die zwaaide vervaarlijk met een grote knuppel. Maar had hem toch eigenlijk snel uitgeschakeld.

In het paleis lag m’n vader (dit is nog steeds in m’n herinneringen, van 3 jaar geleden – vandaar) en blies daar – na wat mooie laatste woorden – z’n laatste adem uit.

Dus toen weer – via de zijgang – terug naar boven, naar in het brandende paleis, waar de grote andere baas staat: Juzou – the Drunkard. Een grote vent die constant drinkt en dan giftige wolken in mijn richting stuurt.

Ik besloot hem een paar pogingen te geven. Eerst ging ik tot vrij dichtbij, trok de aandacht van wat simpelere mannetjes en kon die verslaan. En toen uiteindelijk Juzou eraan gestampt kwam, kreeg ik hulp van een andere krijger – een NPC, die dichtbij staat te wachten en uiteindelijk besluit om samen met mij de strijd aan te gaan.

Het lukte mij/ons om Juzou een keer zoveel schade te doen dat ik een deadblow kon doen. Maar tegen die tijd is de NPC wel dood en moet ik dan dus alleen tegen Juzou vechten. En dat lukt niet niet helemaal.

Heb wel iets gevonden waardoor ik imuun word voor de giftige dampen. Maar die wil ik pas gaan gebruiken, zodra ik het idee heb dat ik een kans maak.

(8:50 uur gespeeld)

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.