Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Auteur: Oskar (page 2 of 144)

Enshin verslagen

Vanavond ging ik ervoor. Ik had er de hele dag al over lopen nadenken. Piekeren bijna. Ik dacht aan het tweetal bazen waarmee ik geconfronteerd was en hoe ik die moest aanpakken.

Het lastige is dat ze beide omringt worden door nog wat andere mannetjes. Dus ik heb vandaag – op m’n werk en onderweg – meerdere keren beide bazen lopen bedenken, hoe/welke vijand ik als eerste zou moeten aanpakken.

En vanavond ging ik er dus voor. Ik besloot om eerst de ‘makkelijkste’ te doen, die Enshin of Misen. Daar stonden minder mannetjes omheen en daar had ik nog iets meer kans – dacht ik.

Maar besloot om het maar eens iets rigoreuzer aan te pakken, dus ik rende door het dorp, sprong over de mannetjes die ik niet wilde verslaan en kwam zo binnen 15 seconden bij meneer Enshin.

Bij toeval kwam het mannetje met de fakkel achter me aan en kon ik hem in een uithoek verslaan. Toen de boogschutter aangevallen en toen kwam Enshin achter me aan.

M’n doel was om hem gewoon vaak te bevechten, totdat ik z’n vechtpatroon door had. Maar tijdens deze eerste poging, ging alles een beetje chaotisch. Uiteindelijk werd ik door Enshin en nog een drietal andere vijanden in een hoekje vastgezet en was ik dood.

Volgende poging, deze keer iets rustiger. Dus ik versloeg het fakkel-mannetje op de trap en de twee schild-vijanden.

Daarna eerst een paar minuten (!) op het dak het looppatroon van Enshin bestudeerd en toen sneaky-sneaky via het bloemenperk, hem beslopen en hem de eerste (van de benodigde 2) deadblow’s kunnen geven.

Maar toen kwamen alle andere mannetjes op me afgerend, dus ik moest wegwezen. Terug naar de brug gerend, daar even gehealed en 1-voor-1 kon ik de overige mannetjes verslaan.

In de verte zag ik dat Enshin weer gewoon z’n normale vaste patroon was gaan lopen – inclusief dus weer dat hij even met z’n rug naar de bloemen stond. Dus ik dacht: “nou, dat was makkelijk … gewoon nog een keertje een sneak-attack deadblow en dan heb ik hem verslagen.

Zou het zo makkelijk zijn?

Nope, dat was het niet. Want toen ik dichterbij kwam, zag ik dat hij weer twee ‘bolletjes’ had – dus ik moest hem weer verslaan met 2 deadblows.

Damnit!

Maar dan maar weer 1 sneak-attack in z’n rug … maar helaas. Ik stond te rommelen met allerlei ‘snoepjes’ in de bloemen. Snoepjes waarmee je sterker kon worden, dus was wel nuttig hoor. Maar blijkbaar ga je dan rechtop staan en toen merkte Enshin me op en kwam op me afgestormd.

We hebben eventjes in de bloemenperk op elkaar in lopen hakken … en toen was hij ineens genoeg van slag, dat ik hem een deadblow kon toedienen.

Daarna weggerend, richting de brug. Maar hij haalde me in en killde me uiteindelijk. Maar ik kon nog herrijzen (resurrect-en dus) en deed dat, want was wel best dichtbij.

Daarna de brug over, nog even snel gehealed en toen ben ik eigenlijk simpelweg op hem in gaan hakken, soms even wegduiken voor zijn aanvallen en uiteindelijk stond hij letterlijk met z’n rug tegen de muur (van de brug). En toen kon ik genoeg en snel op hem inhakken, waardoor hij geen tijd meer had om zichzelf te herpakken… en kon ik hem verslaan.

Op het nippertje, want ik had ook niet zo heel veel health meer over.

Toen kon ik dus verder. Ik kwam op een pad naar het paleis, versloeg een aantal mannetjes – veel met fakkels en brandende pijl-en-boog. En op de laatste brug kwam er nog een heel groot monster-mannetje op me af. Die zwaaide vervaarlijk met een grote knuppel. Maar had hem toch eigenlijk snel uitgeschakeld.

In het paleis lag m’n vader (dit is nog steeds in m’n herinneringen, van 3 jaar geleden – vandaar) en blies daar – na wat mooie laatste woorden – z’n laatste adem uit.

Dus toen weer – via de zijgang – terug naar boven, naar in het brandende paleis, waar de grote andere baas staat: Juzou – the Drunkard. Een grote vent die constant drinkt en dan giftige wolken in mijn richting stuurt.

Ik besloot hem een paar pogingen te geven. Eerst ging ik tot vrij dichtbij, trok de aandacht van wat simpelere mannetjes en kon die verslaan. En toen uiteindelijk Juzou eraan gestampt kwam, kreeg ik hulp van een andere krijger – een NPC, die dichtbij staat te wachten en uiteindelijk besluit om samen met mij de strijd aan te gaan.

Het lukte mij/ons om Juzou een keer zoveel schade te doen dat ik een deadblow kon doen. Maar tegen die tijd is de NPC wel dood en moet ik dan dus alleen tegen Juzou vechten. En dat lukt niet niet helemaal.

Heb wel iets gevonden waardoor ik imuun word voor de giftige dampen. Maar die wil ik pas gaan gebruiken, zodra ik het idee heb dat ik een kans maak.

(8:50 uur gespeeld)

Uurtje oefenen

Vanavond weer even een uurtje Sekiro gespeeld. Ik probeerde een paar keer de grote (grote!) gast in de brandende tempel.

En ik probeerde een paar keer de gast met de speer.

Ook ben ik een keer de bamboe-gang ingegaan waar er twee vijanden lopen met speren. En toen heb ik ze – door rustig te wachten totdat ze zich omdraaien – in de rug kunnen aanvallen en uitschakelen.

En daar vond ik (helaas) een dood einde, maar ook wat items die me weer kunnen helpen.

Merk wel dat ik eventjes vast zit. Heb nu alleen nog maar bosses waar ik naartoe kan. En voordat ik echt met hen aan de slag kan, moet ik eerst hun minions uitschakelen. Elke keer weer.

Begin nu ook wel de vergelijking met Hotline Miami te zien. Dat je nu steeds meer een bepaald patroon/ritme hebt voordat je de boss kan aanvallen.

(7:42 uur gespeeld)

Heel eventjes

Vanavond drukke avond gehad (10-minuten gesprek met de juf van Tobias en daarna nog 2 uur MR vergadering), maar wilde toch nog eventjes Sekiro spelen.

Dus dat deed ik. Ik rende door de straten van het dorpje, langs de vijanden, want ik wilde even verder oefenen tegen die Enshin of Misen gast. Maar voordat ik dat deed, zag ik aan de linkerkant – tussen de bamboe – iets glinsteren. Dus ik besloot om even daar te verkennen.

Ik sprong vanaf de brug richting de overhangende tak, maar ik miste en belandde in het water. Maar er gebeurde niks, ik bleef gewoon zwemmen.

Dus ik ging verder stroomopwaarts en vond een nieuwe tak. Klauterde daarop, versloeg een stapel mannetjes die daar rondliepen en eindigde uiteindelijk aan het uiteinde van een speer – nieuwe vijand.

Dus nogmaals dezelfde route; rennen door het dorp, van de brug af, via de tak omhoog en weer de bamboe-gang in. En toen ging ik nog sneller dood bij het speer-mannetje.

Dus nogmaals rennen, springen, klauteren. En toen niet de speer-vijand opgezocht, maar de simpelere mannetjes verslagen en toen via de grot omhoog naar een brandende paleis.

Daar stond zowaar een Idol en kon ik m’n voortgang opslaan.

Toen nog stukje verder verkend, versloeg wat mannetjes en zag toen aan het eind van een grote vlakte (met water) een grote vent staan met een al net zo groot zwaard. En uiteraard is hij niet alleen, maar staan er nog meer vijanden.

Ik deed een poging, ging vrijwel meteen dood en besloot toen om  m’n opgespaarde XP te behouden en weg te rennen.

Volgende keer weer eens verder verkennen. Wel gaaf dat ik elke keer weer meer ontdek.

(6:45 uur gespeeld)

Eindelijk verslagen

Langzaam begint het kwartje te vallen. Ik krijg steeds meer door alles werkt, de manier van bevechten en hoe te bewegen in de wereld.

Ik pakte de draad weer op in het dorpje, experimenteerde een beetje met een aantal aanvallen en ontdekte meer hoe het allemaal samenhing. Dus daarna bevechtte ik eerst een aantal simpele mannetjes, ging door naar het volgende pleintje, bevechtte daar ook de iets lastigere bandieten en ging door naar het bundeltje huizen waar een groep bandieten rondom een kampvuur zaten.

Eerst bevocht ik de boogschutter op het dak. M’n plan was om die heel geruisloos uit te schakelen, maar helaas merkte heel de bandieten-groep me op en kwamen ze en mass achter me aan.

Dus toen maar langzaam, een-voor-een, ze uitgeschakeld. Door goed gebruik te maken van de daken en m’n lenigheid, kreeg ik ze uiteindelijk allemaal te pakken.

En toen kon ik door, naar de straten verderop. Daar opende ik een deur, zodat ik niet meer om hoefde te lopen (typisch Dark Souls ^^) en ging verder het dorp verkennen.

Ik bevocht een groep met oversized hanen, ik vocht tegen een fanatieke bandiet met een bijl en vond toen niet 1, maar zelfs 2 verschillende uitbereidingen voor m’n protese.

En daarmee kon ik dan makkelijker weer andere vijanden verslaan.

Dus ik besloot om nog niet verder te gaan, maar eerst terug naar de Dilapidated Temple, daar m’n uitbereidingen te laten maken.

Toen bedacht ik me dat ik nu – nu ik eindelijk beetje de manier van bevechten door kreeg – ook misschien wel meer kans maakte tegen de generaal. Dus daarnaar terug gegaan en paar pogingen gedaan … en toen had ik hem verslagen.

Yes! Dat voelde goed. En dat was zelfs nog maar een kleine tussenbaas.

Daarna verder dit level verkend. Toen ik bij die oudere mevrouw was gekomen, had ik blijkbaar een heel groot deel van het level overgeslagen. Dus daar ging ik nu langzaam doorheen, vond hier-en-daar wat handige dingen en belandde uiteindelijk (meer per-ongeluk dan de bedoeling was) bij een grote gast met een soort kanon.

Hij sloeg me in 1 klap neer, maar ik kon on-the-spot herrijzen en versloeg hem daarna met 1 houw van m’n katana. En toen zag ik in de verte een nieuwe Sculptor’s Idol glimmen … dus daar wilde ik graag naartoe.

Het was nog eventjes puzzelen hoe ik daar moest komen, maar toen had ik hem bereikt en was ik weer eventjes ‘veilig’.

Verderop zag ik bovenaan een hoge trap een of andere monster/ogre vastgeketend staan. Ik verkende nog even rustig de omgeving en toen begon ik aan het verslaan van dit monster.

Het kostte me meerdere pogingen, maar uiteindelijk had ik z’n patroon door en kon ik hem verslaan. Het vervelendste was dat hij een grijp-aanval deed en dan naar me toe dook. Maar als ik te vroeg wegsprong, werd z’n duik-aanval beetje bijgesteld en greep hij me alsnog. Dus daar moest ik me even op aanpassen.

Maar na iets van 6-8 pogingen versloeg ik hem, kreeg ik weer wat upgrade materials en kon ik door het paleis in.

Daar liepen op de kantelen een aantal wachters en midden op het plein zag ik weer een generaal. Ik sloop langs de rand van het plein, schakelde een-voor-een de wachters uit… totdat er ineens een gong begon te klinken. Blijkbaar zat er op de andere muur een soort van uitkijk-mevrouwtje, die iedereen alarmeerde en ervoor zorgden dat m’n sneaky aanpak mislukte.

Ik kon nog wel de rest van de wachters (inclusief het mevrouwtje) uitschakelen en deed toen nog een poging bij de generaal. Maar die poging mislukte helaas.

Toen besloot ik om nog even verder te kijken in het dorp uit m’n herinnering, daar was ik namelijk halverwege afgehaakt.

Ik liep een lange trap op, kwam twee bandieten tegen met grote schilden – maar die kon ik eenvoudig verslaan met m’n nieuwe bijl-protese-uitbereiding. En toen kwam ik bij een soort van ‘hofje’.

Daar liepen een aantal bandieten rond, die kon ik ook eenvoudig verslaan. Maar toen bleef er nog eentje over, een of andere mini-baas genaamd Shinobi Hunter Enshin of Misen. Het was wel een grotere baas dan de vorige varianten – want hier verscheen zelfs een zogenaamde fog-wall achter hem. Dus ik moet hem verslaan voordat ik verder kan.

Heb iets van 2-3 pogingen gedaan, maar het was vooral vervelend dat ik helemaal vanaf het begin van het level moest doorrennen voordat ik er ben. Dus moet allemaal vijanden verslaan en weer het ‘hofje’ van bandieten ontdoen voordat ik met hem aan de slag kan.

En ik zie ook wel hoe ik hem – waarschijnlijk – moet bevechten, maar het lukt me nog niet. Dus zal nog wat meer pogingen nodig hebben.

Komt wel goed. De volgende keer.

(6:00 uur gespeeld)

Hakken, sluipen en killen

Ik besluit om de generaal – waar ik eerder nog stuk op liep – nogmaals te proberen. Maar wederom falen al m’n pogingen. En na enkele pogingen besluit ik om even verder in het level te kijken.

Aangezien je namelijk heel vrijelijk kan bewegen en dit een tussen-baas was, kon ik er gewoon – via de daken – langs lopen en was er geen vuiltje aan de lucht. Zonder moeite verkende ik het level verder.

Ik sprong en liep over de daken, ik sla daarmee hele stukken van het gebied over en belandde al snel in een vervallen huis, met daarin een oudere vrouw die me een klein belletje geeft. Deze bel moest ik aan Buddha offeren, vertelde ze me. Dus ik besloot om weer terug te gaan naar de Dilapidated Temple – de main-hub waar je elke keer terug kan komen om dingen te unlocken en te levelen.

Daar werd ik via de verkregen bel naar een herinnering van mezelf getransporteerd, een herinnering van 3 jaar geleden. Via een brug kom ik bij een dorp, welk overvallen wordt door bandieten.

Langzaam loop ik door de straten van het dorp, steeds paar bandieten afmaken en dan weer verder. En ik loop vast op een stuk met een hele groep slechterikken op een hoopje. Na een paar pogingen hou ik het voor gezien voor vanavond – ook mede door nog steeds aanhoudende hoofdpijn.

Begint met Sekiro

Aangezien Sekiro: Shadows Die Twice eenzelfde soort spel is als Dark Souls of Bloodborne, kan ik er niet onderuit om ook m'n voortgang hier bij te gaan houden. Dus gok dat dit de eerste post wordt van weer een serie aan verslagen.

Vanavond m’n eerste stapjes gezet in de wereld van Sekiro: Shadows Die Twice. Kreeg eerst een stukje tutorial-level, leerde beetje hoe aan te vallen enzo… en dat was al anders dan ik gewend was van Dark Souls en Bloodborne.

In Dark Souls moet je rustig stapje-voor-stapje de vijanden benaderen. Je bewandelt een – redelijk – rechtlijnig pad en heb een paar richtingen waarin je kan lopen. Soms heb je een splitsing en kan je een omweg nemen. Maar meestal heb je een paar vaste paden.

In Sekiro is dat niet zo. Of tenminste, in Sekiro is het veel opener. Je kan springen, je kan klimmen, je kan (al heel snel) met een grappling hook jezelf naar verschillende punten in de omgeving trekken. Daardoor ben je veel bewegelijker en kan je dus veel meer kiezen hoe je de vijanden aanvalt.

Na de tutorial, begon ik dan ook langzaam de wereld te verkennen. Ik sprong via een boom, klom via rotsen en kwam bij een aantal huisjes. Daar stonden een paar vijanden, die kon ik – soms moeizaam – wel te baas.

En even verderop stond de eerste Sculptor’s Idol – een equivalent van de bonfires in Dark Souls of lampen in Bloodborne. Dus ik kon eventjes m’n voortgang opslaan en toen verder.

Door een tweetal deuren en toen kwam ik bij een generaal, een mini/tussen-boss. Ik probeerde hem een paar keer te verslaan … ging vrij snel dood en maakte maar weinig kans.

En met doodgaan is er een groot verschil met DS/BB: je verliest namelijk de helft van je XP en kan dat ook niet meer terugkrijgen. Bij DS/BB kon je altijd terug gaan naar het punt waar je dood ging en kon je eenmalig die XP ophalen. Als je tussendoor dood ging, dan verloor je het.

Nu verlies je meteen de helft. Done, klaar, niks aan te doen. Daar moet ik nog wel even aan wennen.

Dus toen ik meerdere keren dood was gegaan en m’n XP had zien slinken tot vrijwel 0 – toen besloot ik dat het eventjes genoeg was voor vanavond.

(naast het feit dat ik hoofdpijn had en lekker naar bed wilde)

Sekiro

Morgen is hij er dan. De spirituele opvolger van FromSoftware, de makers van Dark Souls / Bloodborne: Sekiro: Shadows Die Twice

Was er eigenlijk niet zo heel veel mee bezig. Tijdens de laatste E3 (vorig jaar zomer) wel een trailer gezien en beetje wat dingetjes… maar had me nog niet zo gegrepen. Totdat vorige week een vriend (Mathijs) ineens tussen neus en lippen door vroeg of ik hem ging kopen.

In eerste instantie reageerde ik met dat ik nog wel ff zou kijken. Eventjes zou wachten en hem dan – na een paar weekjes – wel ergens goedkoper zou halen.

En toen begon het toch te kriebelen. Er kwamen steeds meer trailers en previews – de hype-trein kwam echt op stoom. Overal waar ik keek zag ik Sekiro.

[Sekiro] is more Hotline Miami than Dark Souls

PC Gamer

Mensen praatte erover, ik zag steeds meer artikelen over Sekiro en op Youtube kreeg ik steeds vaker filmpjes over Sekiro aanbevolen. Soms startte ik er eentje … om hem dan na een paar seconden weer te stoppen. Ik wil niet gespoiled worden.

Het liefst zuig ik alle informatie op, bekijk ik elke video 10-20-30 keer om elk detail te kunnen bewonderen en baad ik in m’n enthousiasme. En vroeger deed ik dat ook vaak, zeker met de Call of Duty-series. Ik downloadde bergen (40+) aan filmpjes en bekeek ze elke dag weer meerdere malen.

Maar hierbij is het anders. Ik wíl het wel graag, maar ik weet dat ik de ontdekking en exploratie een van de gaafste aspecten vind van een Soulsborne spel – zoals dit subgenre zo mooi heet.

Dus de trailer die nu hieronder staat, heb ik zelf maar een klein stukje bekeken … en daarna niet meer ^^

Dus ik moet mezelf nog eventjes inhouden. Morgen is het zover. En dan kan ik helemaal los en ervaren waarom iedereen nu (al) zo enthousiast is over Sekiro: Shadows Die Twice.

Heb in ieder geval alvast de televisie gereserveerd voor morgenavond ^^

Muziek van dit moment

Vroeger deelde ik nog wel eens vette nummertjes. Dat was lang-lang-laaaan voor het Spotify tijdperk.

Ik uploadde MP3 bestandjes (die nu niet meer te vinden zijn) en liet jullie meeluisteren.

Dus dacht dat ga ik weer eens doen. Hier dus paar vette dope tracks die ik momenteel luister:

Dit was een greep uit m’n #Starred lijstje die ik bijhoudt op Spotify. Elke week krijg ik een nieuw gegeneerde lijst met daarin nummers die ik ‘wellicht’ leuk vind.

die ik bijhoudt op Spotify. Elke week krijg ik een nieuw gegeneerde lijst met daarin nummers die ik ‘wellicht’ leuk vind.

En uit deze zogenaamde Discover Weekly lijst ontdek ik elke week weer nieuwe nummertjes, nieuwe artiesten etc. Soms vaker, soms een paar weken even niks bijzonders. Maar kijk er toch elke week weer naar uit.

Zo, dat is nu weer ff genoeg.

Return to the Obra Dinn

Poeh… en wat nu?

Dat is wat ik dacht toen ik gisteravond Return to the Obra Dinn had uitgespeeld.

Dit spel is echt geweldig. Na 11 uur en 13 minuten te hebben gespeeld haalde ik het einde, alle fates uitgepuzzeld, alle eindes gezien. En alles helemaal zelf uitgevogeld.

Was er best wel trots op. Zelfs tijdens het spelen bedacht ik me soms hoever ik al was en dat ik niks had lopen opzoeken.

Ok, niet helemaal eerlijk. Ik heb 1 ding wel opgezocht, hoe ik het bonus-chapter moest unlocken.

Ik had namelijk 52 van de 56 fates opgelost. Maar toen wist ik even niet hoe ik verder moest. Had het gevoel dat ik iedereen had gehad en de overige niet kon bepalen. Dus toen in het bootje gestapt, waarmee je zegt dat je klaar mee bent.

En toen was het spel afgelopen. Ik had het gehaald, maar niet het èchte einde.

Gelukkig kon je gewoon weer terug naar de boot en nog verder zoeken. Dus toen heb ik even snel gezocht hoe/wat ik moest doen om het einde wel te halen. Bleek dat ik nog 2 mensen moest vinden, dat lukte me uiteindelijk vrij snel eigenlijk. En toen kreeg ik de melding dat ik klaar op het schip was en terug naar de haven kon gaan.

En toen kwam ik bij het èchte einde, inclusief een bonus stukje waarin ik de laatste 2 kon deduceren.

Het deduceren op zich ging ook allemaal wel steeds sneller, hoe meer mensen ik kon identificeren, hoe meer puzzelstukjes ik bij elkaar vond en dingen kon combineren.

“Als die persoon zo heet, dan betekend dat dat die andere persoon zo moet heten.”

“Oh, als hij zo-en-zo heet, dan kan ik hem ook als moordenaar van die andere persoon invullen.”

En soms was het nog wel even puzzelen, nog even langs alle verschillende diorama’s, alles even heel nauwkeurig bekijken. Totdat ik precies zag hoe ze aan hun einde gekomen waren. Soms was het niet het eerste wat je zag. Sommige mensen overleden niet aan hun initiele verwondingen, maar kwamen later door iets anders om het leven.

Dit waren hele mooie momenten, echte “ah-ha!” momenten.

En ook heb ik meerdere vellen op een kladblok (in het echt, niet digitaal dus) lopen volkrabbelen. Met tekeningen, met nummers, met verbanden. Wie droeg welke schoenen, wie sliep in welke hangmat etc.

En daarmee kon ik ook weer 4-5-6 mensen identificeren. En daarmee weer verder komen.

Echt heel gaaf. Tot het einde heb ik genoten van de muziek en elke keer weer de audio-logs en hoe gaaf het er allemaal uitziet.

Het enige nadeel is dat wanneer je alles hebt gezien, dan heb je ook alles gezien. Je kan hem niet blanco nogmaals spelen, want je weet het allemaal al.

Ja, misschien dat ik hem over een paar jaar nog eens uit de (digitale) kast haal en hem herspeel. Maar mezelf kennende weet ik dan nog zeker de helft van wat er allemaal gebeurd is en loop ik er fluitend doorheen. En dat is wel jammer, want nu blijft er een beetje een leegte over … er is namelijk weinig anders wat dit zo doet.

Tja, dan dus maar Sekiro besteld. Die komt volgende week uit, van dezelfde makers als Dark Souls en Bloodborne. Ben benieuwd, de recenties zijn heel erg lovend. Nu al.

We gaan het zien.

Allemaal interessant

Er zijn zoveel dingen die ik leuk en interessant vind. Bijna teveel om te focussen, maar het komt altijd terug op dezelfde paar dingen.

Ben nu sinds begin dit jaar nog serieuzer met game development bezig. Is echt de richting waarin ik me verder wil ontwikkelen. En terwijl ik bezig ben met m’n Unity cursus en daar veel van leer, kom ik ook overal andere interessante dingen tegen.

Zo kwam ik laatst een post tegen over Entity Component System in Unity en dat zag er ook weer super gaaf uit. Wil ik dolgraag iets mee doen, maar zet het dan maar even op m’n later-lijstje. Eerst even nog wat meer de basis onder de knie krijgen en dan er dieper induiken.

Of heb dan weer allerlei leuke ideeen of kleine dingetjes die ik even wil uitproberen… en moet mezelf dan even ter orde roepen. Wil (voor de verandering) keertje eerst een cursus helemaal afronden. Haak wel vaker af en loop dan later te klagen dat ik het niet allemaal snap. Dus wil m’n enthousiasme beetje indimmen, beetje mezelf ertoe zetten om deze cursus te blijven volhouden en af te ronden.

Is op zich ook niet zo moeilijk, want is allemaal super interessant en leuk om te doen. Sterker nog, vaak bekijk ik de eerste paar seconden van een les, zodat ik weet wat we gaan maken. En maak het dan eerst op m’n eigen manier om daarna de tutorial (op 2x snelheid) af te spelen, om te leren hoe het ook kan. En vaak leer ik dan nog beter en/of een handigere manier hoe ik het kan doen.

Deze manier werkt super fijn voor mij, ben blij dat ik daar nu inmidels achter gekomen ben.

En dat is dus m’n focus nu: me (nog meer) bekwamen in game development.

Maar als ik dan bijvoorbeeld door m’n Twitter kijk of op Pinterest kijk of door de posts op de Etherington Brothers site ga, word ik weer helemaal enthousiast van tekenen. Niet perse het maken van comics ofzo, maar meer het gewoon in staat zijn van het teken van gave dingen. En dan vooral pentekeningen, zwart-op-wit, mooie lijnen. En niet eens echt realistisch, maar wel gegrond in de realiteit.

En dan wil ik weer meer tekenen. Of tenminste, ik wil dat ik zo zou kunnen tekenen.

Dus blijven gewoon nog steeds intact, m’n grootste passies: games, programmeren en tekenen ^^

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.