Een eiland in de oceaan van weblogs

Rakso

Auteur: Oskar Pagina 2 van 154

Wondrous Flask

Had gehoord van een of andere beer die je in het begin-stukje moest verslaan, dus ging daarnaar op zoek … en eindige in een heel nieuw gebied.

Begon in het stukje land net onder waar je begint. Liep een stukje door een bos naar het zuiden, sprong met m’n paard over een kloof en kwam in Weeping Peninsula. Ging op zoek naar een site, maar vond eigenlijk een of andere geestachtige “kandelaar-boom”. Toen ik die boom inspecteerde, kwam er een gouden geest uitgestrompeld. En toen ik hem volgde, kwam ik bij een grot uit – waar ook allerlei berichten eerder al naar verwezen hadden (aan de overkant van de kloof).

In de grot vond ik een site (jeej!), later kwamen er wat ratten en uiteindelijk kwam ik bij een grote beer-boss. Deze boss 1-2 keer geprobeerd en toen maar ff hulp ingeroepen van een mede-speler. Samen versloegen we de boss en kon ik weer verder met verkennen van het gebied.

Een stukje verder vond ik nog een site, beklom een toren – waar omheen allemaal giftige planten stonden en bovenin vond ik een schatkist met een hand-balista.

Ik had nog geen kaart van dit gebied, maar zag wel dat er verder op de weg een monoliet stond – daar ligt altijd de kaart. Dus maar die kant op.

Toen ik vlakbij de monoliet was, kwam ik aantal berichten tegen over “watch out, sneak attack”. Dus ik was op m’n hoede. Maar het was een open veld, dus kon me weinig gebeuren.

Maar toen zeilde daar plots een grote pijl richting mij – met veel gesuis. Kon hem nog maar net ontwijken.

Ik pakte snel de kaart en slalomde tussen de rotsen door, richting de oorsprong van de pijlen – die constant in mijn richting geschoten werden.

Uiteindelijk bleek dat een reusachtige boogschutter te zijn, die onderaan de trappen van een hoge trap stond – voor een gigantisch kasteel. Ik kon hem eenvoudig verslaan door – gezetten op m’n paard – rond hem heen te draaien en constant in z’n benen te hakken.

Na nog even de omgeving van het kasteel te hebben verkend, maar naar binnen gegaan – daar vond ik weer een site en kwam ik uiteindelijk op de binnenplaats. Er stonden een grote groep met vijanden te wachten en tja … het waren er teveel, dus ik werd omsingeld en ging dood.

Via fast-travel naar een andere site gegaan en toen richting het Noord-Oosten gegaan. Al snel kwam ik bij een kerk uit, de Third Church of Marika. Daar lag een item wie iedereen overal al had aangeraden om te gaan zoeken, de Flask of Wondrous Physick. Dit item kan je zelf soort van customizen en daarmee zogenaamde buffs krijgen. Super nuttig dus.

Toen via de rotsen naar boven gegaan en kwam uiteindelijk in Summonwaters. Daar een mini-boss bevochten, die in een bootje gezeten allemaal skeletten spawnde. Maar had hem in 1 keer dood. Uiteindelijk maar weer ff terug gegaan de eerste kerk, Church of Elleh. Daar kon ik een aantal wapens upgraden en besloot dat het maar eens tijd werd dat ik de Tree Sentinel ging bevechten.

Deze grote ridder is ongeveer het eerste wat je tegenkomt zodra je een voet buiten in de wereld zet. Heb hem paar keer geprobeerd, maar hij was elke keer zo razend snel.

Nu heb ik hem dus meerdere keren geprobeerd. Eerst alleen en uiteindelijk toch maar de hulp ingeroepen van m’n spirit helpers. Uiteindelijk merkte ik dat ik steeds beter z’n aanvallen kon lezen en daarop reageren… en uiteindelijk (met zelf nog maar 77 health over) had ik hem verslagen.

Eindelijk.

Als beloning kreeg ik een grote gouden speer-ding.

Toen opende ik m’n kaart, zag dat er stukje verderop een grot zat die ik nog niet kende – dus daar ook nog even doorheen gewandeld – kon daar fijn wat smithing stones oppikken.

Nog even wat ridders bevochten met m’n nieuwe kromzwaarden en toen was het klaar voor vandaag.

{ level 31 en 12:53 uur gespeeld }

Ondergronds

Yes, de exploit is verholpen. FromSoftware heeft snel een fix gedaan, dus ik kan weer online gamen. Dat wil zeggen, vooral de berichten van m’n mede-spelers lezen.

Ik begon vanavond weer bij de zijmuur van het kasteel (Stormveil Castle), liep omhoog via wat steigers, vocht tegen wat vijanden met kappen (die met storm-zwaarden aanvielen) en kwam uiteindelijk binnenin het kasteel.

Daar dwaalde ik een beetje steeds verder omhoog, via allerlei planken en steigers. Totdat ik uiteindelijk door een deur een kamer binnenging.

De deur werd achter me dichtgegooid, ik hoorde wat “gegrinnik” in het duister en werd in m’n rug aangevallen door een grote ridder met eenn groot zwaard en groot schild. Na 3 klappen was ik dood.

Dus ik begon weer bij de zijmuur van het kasteel, vocht tegen wat vijanden met kappen, ging omhoog via de steigers en zette me schrap voor het gevecht tegen die ridder.

Maar toen ik de kamer binnenliep, werd deze keer de deur niet dichtgegooid. Dus ik kon snel nog even m’n runes oppakken, maar de ridder kwam al aanlopen, dus ik rende snel weer de kamer uit. Hoopte in de open kamer iets meer bewegingsruimte te hebben om de ridder te kunnen bevechten. Maar hij bleef “hangen” achter de deur en kon me niet achterna.

Dus toen kon ik de ridder cheesen – hij kon mij niet bereiken en ik kon wel op hem inhakken – dwars door een stukje muur heen. Dus tja, beetje vals, maar had toen dus de ridder verslagen.

Als resultaat vond ik een sleutel in de kamer en kon daarmee de deur iets verderop openmaken.

In de kamer was een ladder, maar onderaan de ladder lag een berichtje met de tekst “snake?”

Dat vond ik toch wel beetje tricky, met m’n broekzak vol met runes – dus ik besloot om te draaien en gewoon buiten het kasteel nog wat meer te gaan verkennen. Helemaal omdat ik overal gelezen had dat je – voordat je Margit ging bevechten – minstens level X moest zijn en bepaald aantal items moest hebben gevonden. Ik had die nog niet allemaal gevonden, dus ik draaide me voor nu nog maar ff om.

Vanaf de Site of Grace van de Artist Shack ging ik verder de map verkenning richting het noord-oosten. Ik kwam een verwaande edelman tegen die me vroeg of ik z’n kasteel wilde bevrijden. En liep nog een stukje verder, zag een aantal (hele grote) beren rondlopen.

Maar was eigenlijk op zoek naar de kaart van dit gebied, het was namelijk nog steeds grijs op m’n kaart. Had een marker gezet en onderweg daarnaar kwam ik bij een groot rond gebouw – een soort van tempel, zo leek het. Voor het gebouw lag een berichtje: “prepare for something unique” – dus was wel nieuwsgierig wat dat zou zijn.

Ik stapte op een lift en zakte een hele lange tijd – misschien wel 1-2 minuten lang. Was echt super diep. En het werd steeds mooier en gaver. Uiteindelijk kwam ik in een soort van “grot” met aan het plafond een soort paarse sterrenhemel – echt super mooi.

Hier bevocht ik een paar keer een groepje langzame, maar wel sterke “vissers met speren”. Maar uiteindelijk liep ik via de andere kant, zag een berichtje van een mede-speler die zei: “occupied, so therefor try stealth”. En zag inderdaad dat alle vissers hard met hun speren in de grond aan het porren waren. Dus ik hurkte en kon er zo tussendoor sneaken – zonder dat iemand me zag.

Toen kwam ik bij een andere lift en dacht eigenlijk dat dit het alweer was. Soort van kort/klein side-gebiedje, soort van dungeon. Maar de lift bracht me niet helemaal omhoog, alleen maar een klein stukje. Daar liep een riviertje met wat krabben (en 1 hele grote) en verderop, om de hoek, vond ik weer een Site of Grace.

Ik verkende nog iets meer rondom, versloeg (in de 2e poging) wat “wraiths” en een grote krab. En ik liep richting soort van elektrische vliegende bollen. Maar kon er niet op ’target-locken’. En toen ik te dichtbij kwam, werd ik overspoeld door 1 grote bliksem-waterval en was dood. En ik kon m’n Site nog zien zelfs.

Volgende poging ging ik richting de hele grote trap en vond daar de kaart van dit gebied, wat trouwens iets van Sophies River heet ofzo.

In de tempel lag een of ander grote dode hond/dier/hert ofzo. En berichtjes dat je vuue moest brengen. Ik denk dat je het vuur bij een aantal zuilen moet aansteken en dat je dan een boss ontwaakt ofzo.

Maar ok, had ik niet echt behoefte aan. Dus ging nog even kijken bij het eilandje waar die elektrische bollen omheen zweefden. Daar stond een soort van teleporteer-ding, waarmee ik ergens anders uitkwam.

Daar liepen overal weer “wraiths”, maar ze stonden allemaal te stampen. En toen ik stukje verder sloop / liep, werd ik opgemerkt door een of andere boogschutter-wraith en kreeg 2-3 super grote pijlen in me … en was dood.

Toen had ik genoeg van deze onderwereld en ging weer terug naar boven. Daar nog stukje door het bos verkend, vond de kaart van deze hoek en kwam uiteindelijk bij een kasteel/fort. Daar nog niet naar binnen gegaan – maar denk dat dit het fort is wat die verwaande kwast bedoelde.

Ging nog even een stukje verkennen vlakbij waar ik ooit begon, kwam op het strand en kwam uiteindelijk bij een grot. In die grot lag het verklede mannetje (die eerst als boom betoverd was en die een beloning voor me ging ophalen in de grot van z’n clan). Verder de grot in liepen wat ratten, storte ik door de grond (een valstrik net voor een schatkistje) en kwam ik uiteindelijk bij de Demi-Human Chiefs boss. De eerste keer werd ik beetje overvallen, maar de tweede poging riep ik de hulp in van een NPC-partner en m’n wolven. En toen versloeg ik ze eigenlijk best gemakkelijk.

Maar net voordat ik terug wilde keren naar het begin, zag ik overal berichtjes liggen die zeiden: “don’t you dare”. Dus ik besloot om verder de grot in te gaan, door de lange gang.

Versloeg hier/daar nog wat simpele vijanden en kwam aan het eind van de gang weer bovengronds.

En wat bleek – dit was een sneaky weg naar een eilandje middenin de zee. Op dat eiland waren geen vijanden, alleen een of andere dode draak waar je heel speciale spreuken kan kopen. Maar ja, ben geen tovenaar – dus daar heb ik niet zoveel aan.

{ Level 28 en 9:20 gespeeld }

Offline

Nieuwe avond, nieuwe avonturen in het Land Between.

Maar aangezien er op de PC een exploit rondwaard, moest ik het spel in offline-modus gaan spelen. Normaal zie je overal schimmen van mede-spelers en berichtjes liggen die je tips geven (of soms voor de gek houden). Dat is echt geweldig, maar nu kon dat niet.

Deze exploit kan er namelijk voor zorgen dat je save-game corrupt raakt. Dan joined een hacker je game (invade het spel, wat een officieel mechanisme is), maar die hacker zorgt er dan voor dat je dood gaat en blijft respawnen terwijl je een diepte invalt.

Om dat te voorkomen, werd aangeraden om voorlopig even offline te spelen. Helaas.

Maar had dus besloten om nu maar eens richting het kasteel bovenop de berg te gaan. Ik begon vlakbij de grote poort en besloot om maar eens die grote “trol” te verslaan. Gister ook al z’n broer bij het strand verslagen, dus dit moest ook wel lukken.

En direct bij m’n eerste poging versloeg ik hem. Maar ik had helaas nog zo weinig health, dat ik de overige (simpelere) manschappen – die voorbij de poort met kruisbogen op me stonden te schieten – niet kon verslaan. Dus toen maar ff gehealed bij de Site of Grace en mocht dus nogmaals de grote “trol” verslaan.

Dit lukte me nu nog beter en met nog genoeg health over, kon ik ook de mannetjes eenvoudig verslaan.

Daarna verder door naar boven gegaan. Daar langzaam het pad naar boven, richting het kasteel, opgelopen. Onderweg een groep ridders verslagen en toen kwam ik aan bij de eerste grote boss, Margit – the Fell Omen

Deze eerst een paar keer alleen geprobeerd, maar al snel de hulp ingeroepen van een NPC en daarna ook nog eens m’n spirit guide (een grote kwal) erbij geroepen.

Na m’n eerste poging wordt ik door Melina (mijn maiden) meegenomen naar de Roundtable Hold – een soort van hub waar ik meer dingen kan unlocken en upgraden, zit zelfs een smid die m’n wapens sterker kan maken. Dus wel nuttige plek om naartoe te kunnen.

Maar ik wil verder met Margit bevechten, want wil het kasteel in.

Na nog een aantal pogingen met de NPC en kwal, denk iets van 5-7 … toch maar besloten om de online-modus aan te zetten en hulp in te roepen van echte spelers. Bij Bloodborne en Dark Souls 3 was dat altijd de sleutel tot succes – daar kon ik de bosses altijd snel verslaan – meestal na 1-2 pogingen.

Maar hier bleek het nog een stuk lastiger dan verwacht. De eerste paar pogingen riep ik 1 mede-speler op en probeerden we het met z’n 2en.

Maar toen dat 2-3 keer niet lukte, maar besloten om elke keer 2 mede-spelers op te roepen. En ook dat kostte me iets van 6-7 pogingen, totdat het dan toch uiteindelijk lukte.

Daarna nog een klein stukje verder het kasteel verkend – maar was al te laat (en gisteravond helemaal super laat geweest …) en dus maar gestopt.

{ 8:20 uur – level 27 }

Nachtwerk

Halverwege Stormhill (naast de hut) begonnen we vanavond ons avontuur. De Site of Grace wees me richting het grote kasteel bovenop de berg, maar ik durfde het nog niet aan.

Eerst wilde ik even een andere hoek van de kaart verkennen. En aangezien ik nu een paard had, dacht ik dat ik dat wel aandurfde.

Dus teruggegaan naar de ruïne vlakbij de grote poort en toen de andere kant op gegaan. Eerst maar eens die vijanden te paard proberen. Dat ging eigenlijk wonderbaarlijk goed, versloeg de eerste en sloop toen verder naar een kamp is verderop. Daar versloeg ik ook alle vijanden en besloot nog verder te kijken.

Verderop zie ik een open veld, maar wanneer ik dat veld nader komen er allemaal bliksemschichten naar beneden. En ik hoor “iemand” bulderen uit de verte, dus dat laten we maar even zitten.

Ik besluit om de groep wolven – die over het veld dwalen – te lokken, maar uiteindelijk komen ze en masse op me afgerend en moet ik zelf vluchten voor m’n leven. Nadat ik enige afstand heb gepakt, komen ze nu wel 1-voor-1 de rotsen opgesprongen en kan ik ze eenvoudig afmaken.

Als ik daarna verder loop, zie ik een of andere kruipende hersens-monsters. Hele grote trage blobbers met tentakels aan de voorkant. Ik spring op m’n paard (Torrent) en storm er op af. Dankzij m’n wendbaarheid kan ik een paar flinke klappen uitdelen voordat het monster ineens opvliegt en me bijna plet. Ik spring achteruit, maar had niet goed op m’n omgeving gelet … en ik stort van een hoge klif af.

You Died

Ok, dat was zonde – want ik had meer dan 3000 runes – genoeg om weer een keer te kunnen levelen.

Maar niet getreurd, zo lastig was de weg ernaartoe niet. Besloot alleen om nu niet weer alle wolven te gaan bevechten, kon er wel even omheen lopen.

Maar onderweg naar m’n verloren runes, zag ik weer die vijanden te paard … die waren easy. Dus die kon ik wel ff meepakken.

Maar daar verkeek ik me op – typische Soulsborne-gedachte … m’n aanvallen miste de ruiter en hij raakte mij wel. Ik kon nog net op tijd wegkomen, de berg op. Maar hij achtervolgde me en na een kort gevecht (waarin ook nog eens een andere vijand mee ging doen, omdat ik daar te dicht bij in de buurt kwam) waren m’n healing-flasks op en kreeg ik de laatste klap.

You Died

Alweer.

En nu was ik m’n 3000 runes kwijt. Voor altijd.

Ach ja, zo gaat dat in dit soort spellen. Kan er altijd wel (beetje) om grinniken.

Dus toen maar eventjes bij het meer gaan kijken, daar aangekomen een stukje door een kloof gelopen, wat skeletten verslagen die constant respawnden – totdat ik ze goed-goed kapot hakte. En door de kloof verder gelopen … totdat de meldingen van de mede-spelers begonnen te roepen: “strong enemy ahead” – toen ben ik maar even omgekeerd. Ga daar ander keertje wel weer kijkje nemen.

Toen besloot ik om nog iets verder in de hoek te gaan verkennen. Alleen liep er op de brug een hele grote ridder te paard. Heb hem een keer geprobeerd, maar werd keihard de grond in gehakt. Maar ontdekte iets later dat ik “stiekem” via een omgevallen gebouw over de grote kloof kon springen en zo toch aan de overkant kon komen.

Daar tijdje rondgelopen. Een of andere grote bloem gevonden, die allemaal magic op me afvuurde en kwam bij wat verschillende ruïnes met allemaal items en vijanden.

Ga hier later nog wel eens ff verder verkennen – voelt beetje alsof ik nu te ver van de main-path afdwaal. Ga nu eerst wel weer ff verder met het “normale” pad, naar het kasteel en dan hier wel keertje verder rondkijken.

Besloot om nog eventjes terug te gaan naar de eerste kerk en daar zat ineens een soort van “heks”, genaamd Ranni. Ze geeft me een bell waarmee ik spirit guides kan oproepen – hulptroepen die aan mijn zijde vechten. Ik besluit om in de donkere grot bij het bos nog even de boss daar te checken. Dat blijkt een of andere wolf-man te zijn, welke ik na 2 pogingen versla – waarbij de tweede poging ik m’n geesten-wolven-roedel inzet en eigenlijk super-easy de boss versla.

Ik bevecht ook nog de grote “trol” op het pad richting het strand. Had het gevoel dat ik hem wel kon verslaan, wat ook lukte na 2-3 pogingen. Kreeg er niet veel bijzonders voor terug, maar was wel een leerzame ervaring.

En toen was het echt tijd om te gaan slapen, was inmiddels al 1:30 (’s nachts, ja) … dus hoog tijd voor bed.

Te paard

Begon vandaag weer in de kerk, sloop door het bos en kwam uiteindelijk bij een dorpje uit (meer een ruïne, maar ok). Daar liepen overal ridders rond – deed me beetje denken aan Metal Gear Solid 5 😂

Dus rustig door het dorpje rondgeslopen, een-voor-een de ridders verslagen, totdat uiteindelijk het hele dorpje leeg was. Daarna bij een vuurtje site of grace even “gesaved” en toen de rechterhoek eens gaan verkennen.

Daar reed in de verte een vijand op een paard, dus die maar even ontlopen. In een bosje vond ik een vermomd iemand die me naar een grot bij het strand verwees en overal lagen berichten dat je een paard nodig had.

Maar ja, die had ik nog niet.

Dus maar teruggegaan naar het dorpje en weer bij de site even uitrusten. En ineens startte er een filmpje waarbij er een maiden genaamd Melina naast me kwam zitten. Ze vraagt of ik haar wil helpen en als ik toezeg, krijg ik een ring/fluitje/iets om een ‘geest’-paard op te kunnen roepen, genaamd Torrent.

Dus nu heb ik een paard!

Ik besluit om door de hoge poort te gaan en zie allerlei berichtjes over “strong enemy ahead”, “try to lure” etc. Dus ik ben al op m’n hoede.

Uiteindelijk springt er na een paar meter zo’n grote “trol” voor me neer en komt op me afgestormd. Ik probeer het nog eventjes en besluit dan om terug te rennen naar het open veld (aan de andere kant van de poort).

Maar de grote trol komt me achterna gerend. Tja, dit is open-wereld … dus vijanden volgen je (langer) blijkbaar.

Ik probeer hem dan maar te bevechten en het gaat eigenlijk verbazingwekkend goed. Een paar keer zakt hij neer op z’n handen en knieen en kan ik hem paar flinke klappen geven.

Uiteindelijk is hij op 15-20% van z’n health, wanneer ik dood ga.

De volgende poging besluit ik maar om iets anders te doen. Ik spring op m’n paard en race de berg op – langs de trol en alle andere riddertjes. Daar aangekomen word ik nog een tijdje achtervolgt, maar uiteindelijk geven ze de jacht op en kan ik het nieuwe gebied verkennen.

In de verte zie ik een heel veld vol “trollen”, dus daar gaan we nog maar even niet naartoe. De andere kant op loop ik over een veld met heeeeel veel wind (gebied heet ook “Storm iets”), pak hier-en-daar wat items op en kom stukje verder op de weg uiteindelijk bij een nieuwe site terecht.

Het is weer genoeg geweest voor vandaag – morgen weer verder.

Gedeeld uitproberen

Sinds paar weken is er een nieuwe Soulsborne spel van FromSoft uit, dit is van de makers van Bloodborne en Dark Souls – waar ik hier al eerder (uitvoerig) over geblogged heb.

Deze keer was de formule beetje omgegooid en was er een open-wereld spel gemaakt, genaamd Elden Ring.

Om eerlijk te zijn, had ik er eigenlijk weinig naaruit gekeken – had de trailer gezien en dacht: “mwa, ik kijk ooit wel eens of het wat is”

En sinds de lancering van het spel kwamen er overal lovende recenties en overal allemaal verhalen. En aangezien ik best (heel) gevoelig ben voor hype, raakte ik toch geintrigeerd.

Maar ja, een Playstation5 is nog lastig aan te komen en op de PC waren er allerlei issues met de performance. Dus ik besloot om maar even af te wachten.

Totdat Edgar voorstelde dat ik via zijn Steam account het spel op mijn PC kon testen, om te bekijken of ik ook performance-issues had. Dus zo gezegd, zo gedaan en gister Elden Ring geinstalleerd en ’s avonds eventjes uitgeprobeerd.

Het ging op zich wel, maar had toch soms wat last van gestotter – zoals velen online al gemeld hadden. Er werden overal ‘oplossingen’ gedeeld en bij iedereen werkte weer wat anders.

Dus vanavond weer wat andere mogelijke oplossingen geprobeerd, videokaart-drivers updaten, aantal Windows services uitzetten en andere instellingen die het spel soepeler moesten gaan laten draaien. En uiteindelijk werkte het.

De oplossing – in mijn geval – is echt heel suf, een of andere Windows-service die altijd standaard op de achtergrond draait om verbinding tussen wireless-apparaaten mogelijk te maken, zorgt voor het gestotter.

Dus die service uitgezet en het spel draait als een zonnetje. Nu kon het avontuur beginnen. En kunnen we weer vrolijk gaan loggen hoe/wat/waar we meemaken.

Had gister de tutorial al doorlopen en was uiteindelijk naar buiten gelopen, de openwereld in. Dus daar gingen we verder.

Er stond een mannetje keurig op me te wachten en meldde me dat ik naar het kasteel – een stuk verderop – moest gaan, daar wachtte m’n eerste doel.

Onderweg daarheen kwam ik direct een grote ridder tegen die me in 1 hak weer liet respawnen. Uiteindelijk deze ridder (de Tree Sentinel) paar keer geprobeerd en toen maar er omheen geslopen.

Ja, dat is nieuw in Elden Ring, nu kan je ook optionele bosses gewoon skippen en verder gaan met je verkenningstocht. Heerlijk om dat zelf in eigen hand te hebben. In Bloodborne of Dark Souls (en zeker Sekiro) was dat altijd het punt waarop ik afhaakte – als ik na een paar pogingen niet langs een boss kwam.

Ik besloot eerst aan de linkerkant van het gebied te gaan kijken. Daar hoorde ik dreunende voetstappen in de verte en er kwam een of andere gigantische “trol” aanwandelen. Dus daar maar eventjes – via de bosjes en rotsen – omheen geslopen en ik kwam uit bij een strand.

Op het strand was het rustig en in de verte zag ik een mannetje zitten bij een kampvuur. Misschien was het wel een NPC of een verkoper ofzo, dus ik besloot om rustig hem te benaderen… en werd toen in 2-3 klappen in mootjes gehakt.

Geen NPC dus.

Dus na het respawnen weer diezelfde kant op, langs de reus, naar het kampvuur en toen die vijand bevochten. En daarna was er eigenlijk niks meer te doen in dit hoekje van het strand. Dus maar teruggegaan en kwam uit bij een kerkje, waarin een soort kerstman zat. Dat bleek een verkoper te zijn, waar ik een crafting kit kon kopen.

Toen ik me omdraaide, zag ik een of andere vaag gebogen standbeeld op een rots en bij nadere inspectie bleek dat deze “verwees” naar een geheime grot een stukje verderop.

In de grot bevocht ik een aantal ‘goblins’, rende ik langs wat vuurspuwende torens en uiteindelijk opende ik een deur naar een boss. Deze Erdtree Burial Watchdog is een optionele boss, maar wilde hem graag bevechten – eigenlijk m’n eerste echte boss. Dus paar keer alleen geprobeerd, kwam best ver – maar uiteindelijk strandde ik dan op nog iets van 20-25% ofzo.

Dus na paar pogingen de hulp ingeroepen van een mede-speler. Deze kwam me helpen, wist precies hoe/wanneer hij kon inhakken op de boss – dus ik stond er maar beetje bij en keek ernaar. En toen was de boss verslagen. En kreeg ik een of ander prulletje – niet heel boeiend eigenlijk.

Dus tja… toen weer verder naar buiten. Nog even – vanaf de kerk gezien – ook via de andere kant gewandeld, wat vleermuizen bevochten en ook nog even het bos verderop verkend. Klein stukje verder gekomen dus. Morgen weer verder.

Luidruchtig fietsen

Afgelopen weekend gingen we – sinds lange tijd – weer eens naar een huisje. Lekker weekendje weg, samen met oma, broer en nichtje.

Het oorspronkelijke plan was om naar Duitsland (Bad Bentheim) te gaan, maar door de corona-maatregelen zouden de kinderen allemaal 10 dagen in quarantaine moeten … wat beetje overdreven is voor een 3-daags-weekendje weg. Dus we hadden het laten omboeken … naar de Katjeskelder (Oosterhout, NB).

Dat was welgeteld 30 minuten rijden vanaf ons, dus vrijdagmiddag vertrokken we in de middag en kwamen daar (door files) uurtje later aan. Met achterop 2 mountainbikes, aangezien er in Oosterhout een aantal mooie mountainbike-trails lopen.

Vrijdag namen we dus onze intrek in het huisje en merkten al snel dat er veel jongeren om ons heen in de huisjes zaten. Toen bedachten we ons dat het dit weekend carnaval was en we zaten in Noord-Brabant.

Auch, niet over nagedacht.

En dat hebben we geweten. ’s Avonds begon het gefeest, uit verschillende huisjes om ons heen begon de muziek te schallen en tot diep in de nacht hoorden we overal om ons heen gelal en gebrul van dronken jongeren. Gelukkig liep er ook bewaking rond, maar het was wel een onrustige nacht.

De volgende ochtend (zaterdag) vertrokken Jasper en ik al vroeg naar de naastgelegen mountainbike-track. Deze had ik ook half jaar geleden ook al keer samen met Tobias gereden, dus kende hem een beetje.

Uiteindelijk 2 rondjes gereden, totaal 20km. Was heerlijk weer, niet zo druk en heerlijk moe-maar-voldaan kwamen we 1:20 uur later terug van het fietsen.

De kinderen stonden al te trappelen voor het zwemmen, dus direct doorgegaan naar het zwembad. Deze was heel klein, maar de kids hebben zich goed vermaakt.

De rest van de dag beetje spelletjes gedaan, wat boodschapjes en als avondeten lekker pannenkoeken gebakken. En ’s avonds waren alle jongeren naar de stad vertrokken en hadden wij dus een heerlijk rustige nacht.

Zondagochtend wederom gaan fietsen. Deze keer gingen we naar de track van Dorst – stukje (5km) verderop. Deze track had iets meer heuveltjes en wat meer geklim, maar was al-met-al ook super gaaf om te rijden. Daarna teruggereden naar de track van Oosterhout en daar ook nog een rondje gereden.

Helemaal gesloopt (maar helemaal happy en voldaan) kwam ik terug, 30km gemountainbiked. Was super gaaf en wil het echt snel weer doen.

De rest van de dag weer beetje spelletjes gedaan (vooral veel Diamant) en ’s avonds patat gegeten. Toen gingen Jasper en Luana weer huiswaarts en gingen wij onze laatste nacht in.

Maandag beetje huisje opruimen en einde van de ochtend waren we weer thuis. Nog beetje opruimen, fietsen schoonmaken en toen was ons weekendje toch echt achter de rug.

Eens kijken voor de herfstvakantie, was toch wel super gezellig zo’n weekendje samen.

Dwergen in grotten

Via een grote boor-lift dalen we neer in een grot.

De grot is op de planeet Hoxxes IV en zit vol mineralen, goud en grondstoffen. Èn heel veel ongedierten – spinachtige-bugs.

Ik speel Deep Rock Galactic en ren – samen met tot 3 andere spelers – rond in grotten, hak de rotsen / goud / mineralen weg en schiet ondertussen de hordes bugs neer die ons het mijnen lastig maken.

Sinds ik eind december dit spel kocht, heb ik inmiddels meer dan 30 uur erin gestopt. Het spel speelt heerlijk alleen, maar heeft een geweldige coop. Je kiest welke missie je wilt spelen en kan zo een publieke game joinen, werkt fantastisch.

Ook de verschillende karakters en hun rollen maken het een geweldige ervaring. Elk karakter heeft z’n eigen taken en rollen binnen een team, dus wanneer je een multiplayer-team joined, kan je altijd bijdragen aan de missie.

Ene keer is het met helpen van de grotten beter verlichten en het mijnen van lastig te bereiken mineralen (als scout), andere keer help je juist door de vele bugs af te schieten (als gunner) en weer een andere keer plaats je overal platformen of ziplines, zodat iedereen makkelijker kan rondbewegen.

Ook samen met vrienden speelt dit spel geweldig. Heb al aantal avondjes samen met Mathijs door de grotten gelopen en samen met Jasper zijn eerste stapjes gemaakt door de grotten.

Al-met-al is dit nu m’n favo game om te spelen. Soms eventjes ’s avonds nog 1 missie en dan naar bed. Wat regelmatig resulteert in te laat naar bed gaan 😂

Driedubbel

Dune. Of zoals we het in het Nederlands noemen Duin.

Een boekenserie geschreven door Frank Herbert – in 1965.

Had er wel van gehoord, kende ook wel beetje de verschillende families – vooral van een tweetal computerspellen welke ik jaren geleden speelde: Dune2 (voorloper van Command & Conquer) en Dune2000.

En toen dus de Dune verfilming werd aangekondigd en er trailers voorbijkwamen, deed me dat weinig.

Tot een paar weken geleden, toevallig kwam er een behind-the-scenes voorbij waarin werd uitgelegd hoe goed de regisseur de sfeer en kleuren had gebruikt binnen de film. In plaats van alles met CGI op te lossen, had hij veel meer van practical effects gebruikt gemaakt – mensen echt op zand laten lopen en dat laten wegzakken ipv het allemaal digitaal achteraf te doen.

En toen was ik gegrepen.

Die avond direct Dune gehuurd en gekeken. En ik vond hem geweldig. Het verhaal was gaaf, de beelden waren nog mooier, maar vooral de muziek maakte het echt een ervaring. Wilde de avond erop direct weer kijken, maar uiteindelijk ben ik een andere film van deze regisseur gaan kijken (Bladerunner 2049).

De dagen erop ook nog Arrival gekeken (ook van dezelfde regisseur) en wilde meer. Meer Dune, meer alles. Dus meer uitgeplozen over Dune en gevraagd of ik de boeken kon lenen van m’n vader.

Die [boeken] werden een week later meegestuurd met een Sinterklaas-pakketje, dus toen kon ik beginnen met lezen.

En toen zag ik gister toevallig dat Dune nog steeds in de bioscoop draaide. En dat het gister de laatste voorstelling zou zijn. Dus gelijk kaartje besteld en paar uurtjes vrijgenomen van m’n werk.

En vanmiddag zat ik (samen met nog 8-10 anderen) in de bioscoop te genieten van Dune.

In de bioscoop was de ervaring helemaal geweldig. De muziek schalde door de ruimte, bombastisch en indrukwekkend.

Kan niet wachten tot het tweede deel (2023 is de planning) uitkomt.

Ik ben Dune fan.

Ander pad

Mijn carriere (als afgestudeerde / developer) startte op 1 april 2005 – inmiddels alweer meer dan 16 jaar geleden. Voelt al zo lang geleden en in de tussentijd is er veel veranderd; zowel in de industrie als in m’n leven.

Heb altijd op safe gespeeld. Ik wisselde om de paar jaar van baan, m’n interesses verschoven. Ik ging van PHP (afstudeeropdracht) naar Flash. En toen dat ‘dood’ ging, stapte ik eerst terug naar PHP en uiteindelijk toch weer naar de ‘voorkant’ met HTML/CSS/JavaScript.

En de laatste jaren heb ik me steeds meer-en-meer verder ontwikkeld op het gebied van JavaScript.

De afgelopen 3 jaar zat ik bij Passionate People als consultant en werkte ik bij de ANWB. Deed daar hele vette dingen in een het leukste team daar.

Even voor m’n future-self:

  • heb meegewerkt aan de herbouw van de incidents-api (de api die de verkeersinformatie levert) in AWS (Lambda en S3)
  • de tollcosts-api uitgedacht en gebouwd
  • vele (vele!) refactoringen gedaan in de routeplanner, waaronder een grote afhankelijkheid van Redux eruit gehaald etc
  • en momenteel bezig met de map (momenteel Leaflet) vervangen voor Mapbox – langlopend refactoring-project, loopt al bijna een jaar op-en-af

Al-met-al dus heel veel gave dingen gedaan (en nu nog mee bezig), maar begon toch wel beetje te kriebelen. Zit er nu al 3 jaar en wilde toch eens weer iets anders gaan kijken.

En toen kwam m’n ‘oude’ idee van freelancen weer de hoek om kijken. Een collega vroeg of ik wel eens aan midlancen gedacht had – dit is dat je ‘eigenlijk’ freelanced, maar een ’tussenbedrijf’ inschakelt die de rompslomp (zoals adminstratie en acquisitie) voor z’n rekening neemt.

Terwijl ik daarover aan het nadenken was, bedacht ik me dat ik dan liever gewoon zelf wilde gaan freelancen. En toen ging het balletje (snel) aan het rollen.

Ik ging me meer inlezen over freelancen, heb aantal gesprekken gevoerd met bevriende / collega freelancers en binnen paar weken had ik de knoop doorgehakt: ik ga freelancen.

Was nog even “spannend” om de besluiten vanaf wanneer, maar nadat ik er met Lies over had gesproken, was die knoop ook snel doorgehakt en dus vanaf 1 januari 2022 ga ik als ZZPer aan de slag.

Inmiddels zijn er al flink wat stappen gezet, ik ben ingeschreven bij de KVK, heb aantal contacten gelegd met bedrijven en recruiters en moet het werk bijna van me afslaan – zo bizar veel vraag is er.

Is uiteraard heel fijn om op zo’n luxe-positie te zitten … maar kost ook wel veel tijd. Ben soms overdag drukker met telefoontjes en dingen regelen en ben dan ’s avonds dus nog gewoon m’n dagelijkse werk aan het doen.

Ach ja, dat hoort er beetje bij.

Zijn nog zat dingen om te regelen, zoals verzekeringen en nog wat formaliteiten – ik begin vanaf 1 januari, maar het avontuur is al begonnen.

Na 16+ jaar in loondienst te hebben gewerkt, ben ik vanaf 1 januari eigen baas.

Spannend. Leuk. Heb er zin in.

Pagina 2 van 154

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén