Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Auteur: Oskar (page 1 of 144)

CPP

C++, de programmeertaal welke ik al jaaaaren eens machtig wilde worden.

Het begon rond m’n twintigste, ik had het idee voor een MOD voor Quake2 – de MOD zou Obsession gaan heten. Het idee was dat het een aangepaste versie van Free For All zou zijn, waarbij er zou worden bijgehouden wie wie killde en dat je dus meer punten zou krijgen als je je Nemesis zou killen. En dat ook de topscorers meer punten waard was dan andere spelers.

Dus ik begon beetje uit te zoeken hoe je een MOD moest bouwen, maar Quake2 was geschreven in C++ en heb toen een beetje gekeken hoe dat werkte, en het daarna met rust gelaten.

Tijdens m’n studie kregen we dan wel weer les in C++, heb meerdere dingen geprogrammeerd, maar kan me er eigenlijk weinig meer van herinneren. Tijdens m’n studie had ik dan ook nog niet heel veel interesse in programmeren. Vond er niet zoveel aan, zwalkte beetje door m’n studie heen en nam het pad met de minste weerstand. En tja, dan is (leren) programmeren niet de beste route, want tijdens programmeren en zeker het leren ervan, ondervind je super veel weerstand. Dat heb ik inmiddels wel geleerd en juist leren omarmen.

En zo ontwikkelde ik me dus in de loop der jaren in de richting van de scripting languages (ActionScript, PHP, Javascript etc). En voelde ook weinig behoefte om een èchte programmeertaal te leren.

Maar onlangs kwam er (weer) een oproep van een team hobbyisten die bezig zijn aan een onofficieel vervolg op HalfLife 2. Dit vervolg, genaamd Project Boralis, had een half jaartje geleden al eens m’n interesse gewekt, maar toen had ik er weinig mee gedaan.

Nu las ik dat ze op zoek waren naar mensen die mee konden helpen, maar als ik dan de vacature-eisen doorlas, stond er overal bij dat je ervaring moest hebben met C++. Er stonden nog wel andere eisen, maar vond zelf deze het grootste struikelblok.

Dus sinds een paar weken ben ik echt serieuzer bezig met het leren van C++, via een geweldige website. Ik maak hele (heeeeele!) kleine programmaatjes, leer langzaam de taal en de quirks. En heb het heel erg naar m’n zin.

Dus tja, straks / later / hierna komt de keuze … ga ik verder met C++ en dan iets van Unreal Engine leren ofzo? Of ga ik verder met m’n Unity cursus en is C++ een mooie bonus?

ça va?

Even kort dagboek-entry om eventjes bij te kletsen:

// Vorig weekend (met Pinksteren) gingen we een lang weekend naar een camping. Een zogenaamde natuurcamping. Dit klinkt net alsof we daar naakt rondrennen, maar dat is het gelukkig niet. Het is een camping zonder alle meuk als een animatie-team, disco etc. Dus gewoon lekker middenin de natuur, vogeltjes om ons heen, mooie ruime plek, vriendelijke mensen, trampoline voor de kinderen en lekker eenvoudig maar heerlijk kamperen. Samen met m’n moeder, die kwam ook een paar nachtjes in een trekkershutje.

// Afgelopen week was dan weer beetje mix van beetje gamen en daarnaast weer verder met het game-project waar ik samen met m’n neef Rick mee bezig ben. Het begon ooit als cursus-projectje (eerste versie), maar is inmiddels weer zoveel verandert dat het er niet helemaal meer op lijkt. Dus vorige week paar avondjes beetje lopen rommelen met inladen van geluiden, bugs eruit halen, gameplay aanpassen etc.

// Afgelopen weekend waren er meerdere Switch-games in de aanbieding, wat mij dus triggerde om Hollow Knight opnieuw te kopen (had hem al op de PC, maar speelde hem daar nauwelijks). En dat speelt toch wel weer super nice en is toch wel sneller erbij gepakt dan op de PC (+ controller aansluiten etc).

// En ook nog Crypt of the NecroDancer gekocht, want die was helemaal bizar in de aanbieding (3 euro)

Dagje vasten

Afgelopen maand was het de Ramadan. Kreeg er zelf weinig van mee, totdat een collega een berichtje rondstuurde en vroeg om gezamenlijk een dag mee te vasten.

Dus ik besloot om mee te doen. Uit solidariteit en ook om het zelf eens te ondergaan, een hele dag niks eten en drinken.

Sprak daarna nog met een (Islamitische) buurvrouw hierover en die gaf aan dat het vasten ook eigenlijk weinig/niks met religie te maken heeft, maar meer met bewustwording dat ons eten niet vanzelfsprekend is. Dat niet iedereen elke dag gewoon goede maaltijden krijgt en altijd genoeg te drinken heeft.

Dus door te vasten, sta je even stil bij hoe goed we het hebben. En dat vond ik wel een mooie insteek.

En gister was het dan zover. Van 3:30 (‘s nachts ja) tot 22:10 mocht ik niet eten en drinken. En daar heb ik me dan ook netjes aan gehouden. Wel’ s ochtends even m’n tanden gepoetst, maar daarna was het vasten geblazen.

Viel me op zich nog best wel mee. Het niet-eten was een stuk gemakkelijker dan ik had verwacht, kreeg wel beetje hongergevoel, maar niet heel vervelend. Had alleen wel een droge mond / zin om te drinken.

Uiteindelijk was het thuis – na werk – nog het lastigst, de laatst 2-3 uurtjes was het even aftellen, op de klok kijken en dan mezelf maar afleiden met spelletjes spelen ^^

En toen, om 22:10, kwam Lies met een heerlijke maaltijd. De Iftar, had doorbreken van het vasten. Dit moet een bijzonder moment zijn en Lies maakte dat er ook van. Ze had het avondeten (chili-con-carne met nacho-chips) klaargemaakt en daarbij ook nog een stukje spekkoek èn ook nog een schaaltje aardbeien met slagroom. Heerlijk.

En zat ook meteen vol. Was een fijne afsluiting van een mooie ervaring. Misschien volgend jaar weer meedoen, wie weet.

Kans op regen

Ik kijk om me heen en zie niks anders dan een lege planeet. In de verte zie ik een tonnetje liggen. Hierin zit wat geld en XP. En ik zie ook wat vreemde restanten van gebouwen.

Ik begin te rennen, in de richting van het tonnetje en dan hoor ik achter me de eerste vijand spawnen, het is een uit de kluiten gewassen tor. Ik schiet met m’n twee pistolen en al snel is hij dood.

Maar er komen alweer meer-en-meer vijanden op me af. Vliegende vlammende maskers, grote stenen lopende golems en een soort van hagedis-mannetjes.

Risk of Rain (1)

Ik speel Risk of Rain. Dit spel is inmiddels al meer dan 5 jaar oud, maar heb het niet lang geleden herondekt.

Kocht het een paar jaar geleden – weet eigenlijk niet meer wat de aanleiding was. Misschien wilde ik m’n horizon verbreden wat betreft roguelikes? Of misschien had ik ergens een positieve review gelezen? Geen idee, maar ik weet nog dat ik hem kocht … en heb hem daarna maar heel kort gespeeld.

Had destijds het gevoel dat dit niet echt mijn soort spel was. De instap was namelijk een beetje ruw. Je wordt namelijk op een planeet (een level) geplaatst en zoek het maar uit. Er komen enemies op je afgerend en ga de teleporter maar zoeken. Ik vond het heel pittig, ging snel dood en had er weinig lol in.

Maar een tijdje geleden pakte ik het spel weer op en toen klikte het. Ik kreeg het door en zag ik hoe geweldig gaaf dit spel in elkaar zit.

Elke run is anders, elke keer had ik weer andere items tot m’n beschikking en ik unlockte ook (vaak toevallig) weer nieuwe items, nieuwe karakters om mee te spelen en kwam zo steeds verder en verder.

Tot ik laatst zelfs – voor het eerst – het spel uitspeelde. En moet eerlijk bekennen dat ik het einde niet eens zo heel bijzonder vond. Het was leuker om gewoon de levels door te spelen en vijanden te verslaan. De eindbaas was beetje annoying en duurde eigenlijk te lang om te verslaan. Juist het korte, snelle verslaan van vijanden en weer verder maakt het zo leuk.

Dat in combinatie met dat je constant random loot vind – willekeurige items die je kunnen helpen. De ene keer is dat iets waardoor je jezelf healtht als je vijanden schade toedoet. En dan weer is het dat je kan dubbel-jumpen. Of misschien juist dat elke keer als je een kill maakt, dat de grond even van vuur wordt en je dus andere vijanden schade toebrengt.

De combinaties die alle verschillende items maken is wat het zo afwisselend en leuk maakt.

En dus kocht ik afgelopen week ook de opvolger, Risk of Rain 2. Deze zit nu nog in Early Access – wat een mooi woord is voor dat het spel nog lang niet klaar is, nog heel erg in ontwikkeling, maar dat je het wel alvast kan spelen.

En het speelt leuk, het is heel anders in 3D, maar tegelijkertijd ook weer hetzelfde. Je ziet veel van dezelfde items, dezelfde vijanden en alles is heel herkenbaar. Maar ook weer zo anders, omdat het in 3D is.

Neig nu toch nog meer naar het eerste deel, maar misschien dat het tweede deel ook op een gegeven moment meer klikt en dat ik die dan nog weer meer ga spelen.

(En in m’n enthousiasme heb ik Risk of Rain ook nóg een keer gekocht, deze keer voor de Switch)

Risk of Rain 2

Nek, Shaders…

... knie en teen - knie en teen

Al sinds ik computerwerk doe, zijn m’n nek en rug zwakke schakels. Om de paar maanden heb ik er last van. De ene keer heftiger dan de andere keer. Heb er hier al meerdere keren over geschreven. En nu was het weer zover.

Ik had (weer eens) te lang op m’n laptop zitten werken gamen. Deze keer was Risk of Rain de boosdoener. En dit samen met op de bank voorovergebogen zitten, voor langere tijd, zorgde ervoor dat m’n nek helemaal verkrampt raakte en ik daar 1,5 week last van heb gehad.

Ben zelfs een dag thuisgebleven van werk. Maar vorige week toch maar naar de fysio gegaan, die heeft me wat oefeningen gegeven en het even los gemasseerd. Dus het gaat nu alweer een stuk beter.

En ik doe – als ik eraan denk – m’n oefeningen en let meer op m’n houding achter de computer. En dat lijkt allemaal goed te werken.

Heel fijn.

Maar dit resulteerde ook dat ik niet verder kon met m’n game-dev ontwikkelingen. Enige wat ik kon doen was op de bank zitten en beetje films kijken. In de afgelopen week ook wel weer meer gaan inlezen / bekijken over shaders en de technologie daarachter.

Super interessant en leuk!

En nu sinds een week is m’n nek weer beetje losser en ben ik beginnen met te rommelen met Shader Graph – de tool om shaders te bakken in Unity. Heel erg gaaf, maar nog super veel om te leren.

Shader Graph, de nodes die het effect zoals hieronder samenstellen.
M’n geexperimenteer met shaders (in Unity)

Ook een aantal videos gevonden met andere toepassingen van Unity, waaronder het procedureel genereren van de wegen en huizen in steden. Super gaaf en zeker iets waar ik binnenkort iets mee wil gaan doen.

M’n top-down shooter spelletje heeft ook wat kleine verbeteringen gekregen. Zo was het voor Rick (m’n neef, die de muziek en geluidseffecten verzorgd) handig als hij runtime de geluiden kon inladen – zodat hij kon experimenteren met de balans en samenhang. Dus een avondje me eventjes kwaad gemaakt en het inladen van de geluidsbestanden erin gehangen.

Merk dat ik al wel steeds meer vertrouwd raak met Unity en dingen erin bouwen. Is echt wel heel gaaf. Maar nog zoveel te ontdekken en leren.

Maar nu hebben de shaders weer even de aandacht. Zal binnenkort wel weer vervangen worden door iets anders, misschien wel verder gaan met de top-down shooter.

We zullen zien.

Watskeburt

// Vorige week m’n topdown shooter afgerond. Hij valt hier te bekijken: Laser Defender

// Hierdoor ook weer enthousiast geraakt en toen samen met neef Rick gaan doorontwikkelen. Hadden genoeg nieuwe ideeën en Rick gaat voor de muziek en soundeffects zorgen. Heb er weer helemaal zin in.

// Ook heb ik samen met Lies Avengers: Infinity War teruggekeken. Door de lengte van de film, moesten we hem over twee avonden uitspreiden. Maar we moesten hem afkijken, want

// Afgelopen zaterdag gingen Lies en ik naar Avengers: Endgame. De laatste, afrondende, film in de hele Avengers saga. Was een hele gave afronding van het verhaal, zal niks spoilen, maar zeker eentje die je moet gaan kijken.

// Werd laatst enthousiast gemaakt door een post op Waypoint over Risk of Rain 2 en ben nu weer helemaal into PC-gaming. Roep al zo lang (al jaren!) dat ik ooit weer zelf een PC wil gaan bouwen, maar heb het altijd afgeschoven als te duur. En geinspireerd door Tobias z’n Switch-spaar-plan nu zelf ook een PC-spaarplan gemaakt:


Dus hopelijk kan ik eind binnen een jaar een nieuwe PC samenstellen en daarop lekker weer gamen.

Elke week weer anders

Sinds ik me kan herinneren, of eerder, sinds ik me er bewust van ben geraakt, ben ik regelmatig enthousiast over iets anders.

Heb er ooit een hele post aan gewijd, m’n golvende enthousiasme. Ene moment ben ik enthousiast over het een en het volgende moment over het ander.

Momenteel ben ik me aan het inlezen over het programmeren voor de GPU, zogenaamde shaders maken dus. Dit alles na het zien van onderstaande trailer van de indie-game A Short Hike.

Vond de grafische stijl zo gaaf, zag daar al echt een grover spel in gebeuren … en wil dat dus gaan leren.

Heb nog even aan de ontwikkelaar gevraagd of hij iets meer kon vertellen hoe hij dat had gemaakt en al snel kreeg ik een reactie met wat meer informatie.

Een van de grootste eye-openers was dus dat de stijl deels mogelijk wordt gemaakt door een aantal custom shaders. Dus tja, daar wil ik dan meer van weten.

En tegelijkertijd heb ik ook weer het gevoel dat ik mezelf niet verder ontwikkel, omdat ik de Unity-cursus alweer paar weken niet heb aangeraakt en dat eigenlijk zou moeten afmaken… vind ik dan.

Maar ja – ga nu lekker even wat tutorials doen om shaders te (proberen te) begrijpen.

Switch

De afgelopen weken werd er weinig gegamed. Op de PS4 dan, want sinds 1,5 week is er een Switch in huis. Een Nintendo Switch.

Tobias had de afgelopen maanden flink lopen sparen (en ik hem hier-en-daar beetje geholpen) en vorige week zondag was het zover: hij had genoeg gespaard en we konden een Switch gaan halen.

Eerst even bij de Mediamarkt gekeken, maar daar verkochten ze alleen de grijze variant en Tobias wilde een gekleurde.

Dus toen doorgelopen naar de GameMania en daar heel leuk geholpen.

De verkoper maakte een praatje met Tobias, legde dingen uit, telde al het geld (waaronder een flinke stapel muntgeld) en uiteindelijk gingen we met een tas vol nieuwe goodies naar huis.

En sindsdien speelt Tobias regelmatig (vooral Mario Kart) en ik speel ook geregeld ‘s avonds eventjes. Heb de eShop al verkend, paar hele gave indies gezien en ook meteen Mario Odyssee gekocht.

En dus staat m’n PS4 er een beetje verlaten bij. Komt wel weer.

Klik

Afgelopen dinsdag kwam Mathijs ff langs, we speelden meerdere spellen en uiteraard heb ik hem even Sekiro laten zien. Uiteindelijk ook de Blazing Bull getoond. En terwijl ik hem toonde, dook ik vele keren op precies het juiste moment weg. Dus hield het nog best lang vol … al deed ik nagenoeg geen damage. Dus schoot nog niet echt op.

Daarna gingen we weer verder met andere spellen, dus we springen even naar vandaag.

Werkte vandaag thuis. Dus tussen-de-middag besloot ik om de Bull nog eens te proberen. Probeerde het zelfs paar keer, maar kwam niet echt veel verder. Had het gevoel dat ik iets miste.

Dus toen vanavond maar overgeschakeld naar de andere boss, naar Juzou the Drunkard. Ik besloot dat ik eerst langs de eerste vijanden moest komen, zonder dat het me teveel tijd kostte. Bij andere bosses kon ik vaak redelijk snel doorrennen, maar bij Juzou moest ik toch elke keer weer een groepje vijanden uitschakelen.

Totdat ik ontdekte dat als ik rustig via het dak liep, dat ik dan uiteindelijk ongezien bij de boss kwam.

Maar ja, voor Juzou stonden ook meerdere vijanden. En elke keer als ik erop afliep, kwamen die ‘normale’ vijanden èn Juzou op me af. En dat was iets teveel van het goede.

Maar – zoals zo vaak – toen ik beetje aan het rotzooien was, deze keer met m’n shurikens. Ik gooide er een paar naar wat ‘normale’ vijanden en ze kwamen eigenlijk een-voor-een op me af. En toen ik de laatste had verslagen, toen merkte Juzou me op en kwam toen alleen op me aflopen.

En de echt grote ontdekking was toen ik een stukje verder van Juzou liep en hij mij ‘vergat’ en rustig terugwandelde naar waar hij in het begin stond.

Ik kon ineens een deadblow doen, in z’n rug. Geweldig! En daar was dus het klik-moment. Na nog een paar pogingen had ik m’n strategie paraat.

Ik glipte via de daken langs het eerste groepje vijanden. Daarna waren de twee vijanden in het linkerhuis aan de beurt.

En daarna lokte ik de voorste ‘normale’ vijanden met m’n shurikens. En toen alle ‘normale’ vijanden uit de weg waren geruimd, was het tijd voor de boss – Juzou, maar lokte hem in eerste instantie wel via de linkerkant – want aan de rechterkant stond een NPC die me wilde helpen. En hem wilde ik nog even bewaren voor het èchte gevecht.

Juzou kwam op me af en toen moest ik hem weer kwijtraken. Dus ik rende terug naar een heel stuk terug. Hij volgde me nog best een stuk, maar uiteindelijk verloor hij z’n interesse en draaide zich om – terug naar de deur die hij bewaakte.

Ik kon hem z’n eerste deadblow geven en daarna de hulp inroepen van Nogami Gensai (de NPC krijger) .

Samen met Nogami (zolang hij het volhield, wat niet heel lang was) bevechten we Juzou, we delen wat flinke klappen uit en uiteindelijk gaat Nogami strijdend ten onder.

Nu is het alleen nog Juzou tegen mij

Ik wacht geduldig m’n momenten af, ik wacht tot hij z’n giftige Saké drinkt en ik hem even een paar flinke klappen kan geven

En uiteindelijk ga ik rechterop zitten, even focussen en dan heb ik hem verslagen! Eindelijk! De baas waar ik al weken mee worstel!

Ik heb hardop geroepen, vuist in de lucht en eventjes het spel op pauze gezet. Moest er even van bijkomen.

Toen nog stukje weer bij de Bull geprobeerd. Maar daar loop ik nog steeds tegen een (razende) muur op.

(16:32 uur gespeeld)

Twee sessies tesamen

Afgelopen weekend heb ik twee keer Sekiro gespeeld. Eerst zaterdag eventjes een half uurtje.

Ik was bij de grote bull aangekomen, maar had ff geen zin om hem te bevechten. Dus besloot om ff andere stukjes van een ander level te verkennen.

In de herinneringslevel zit namelijk een meer en middenin dat meer zwemt een karper – en ligt ook een dingetje te glimmen op een rots.

Dus ik besloot om daar eens te kijken wat dat nou precies was. Bleek gewoon ‘iets’ te zijn (niet heel boeiend, vandaar dat ik het niet heb onthouden).

Maar op dat rotsen-eilandje zat ook een man in een mand … of tenminste, er zit iemand in een mand en steekt z’n hand uit de deksel.

Daar kan ik mooie spulletjes kopen met karper-schubben. En ik had er precies twee verzameld, dus kon een anti-brandwonden-drankje krijgen. Dus daarmee maak ik hopelijk meer kans tegen de grote bull-vijand.

En toen besloot ik dat ik ook nog eens het eerste stuk van het spel ging verkennen, in de hoop daar nog iets te ontdekken.

Maar toen ik eenmaal daar was aangekomen, stond de visite voor de deur en moest ik stoppen.

Toen had ik dus 13:51 uur gespeeld. Een sessie van een half uurtje dus.


Zondagavond ging ik weer ff verder. Ik begon dus boven waar ik m’n eerste boss-fight had, tegen de mini-boss generaal.

Dus ging langzaam verder, killde soms wat vijanden en verkende het level verder.

Toen via de slangen-vallei, daar nog wat spulletjes her-en-der gevonden en toen uiteindelijk kwam ik weer bij de bull uit. Heb hem 2-3 keer geprobeerd. Maar dat beest is echt snel en vlammend. Moet nog ff ontdekken hoe hij precies werkt ^^

Heb vrijwel geen tijd om te ontdekken wat z’n patroon precies is. Maar ja, dat had ik ook bij die grote gast op z’n paard … totdat ik ontdekte dat ik gewoon kon verdedigen en me weinig kon gebeuren.

Met die stierenbaas is het iets lastiger, hij komt als een razende op me afgestormd, kegelt me finaal onderuit en ik heb eigenlijk weinig tijd om weg te duiken of überhaupt iets te doen.

Ik heb het wel geprobeerd, eerst eventjes m’n nieuwe anti-brandwonden-drankje getest en zelfs nog geprobeerd hem te blocken. Dat werkte wel … maar toch niet helemaal. Opzij springen werkte toch beter … zo leek het.

Maar nadat ik paar keer dood ging, ben ik maar eventjes gestopt.

Denk dat ik nu ongeveer 14:45 uur gespeeld heb.

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.