Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Jaar: 2019 (page 1 of 4)

Nek, Shaders…

... knie en teen - knie en teen

Al sinds ik computerwerk doe, zijn m’n nek en rug zwakke schakels. Om de paar maanden heb ik er last van. De ene keer heftiger dan de andere keer. Heb er hier al meerdere keren over geschreven. En nu was het weer zover.

Ik had (weer eens) te lang op m’n laptop zitten werken gamen. Deze keer was Risk of Rain de boosdoener. En dit samen met op de bank voorovergebogen zitten, voor langere tijd, zorgde ervoor dat m’n nek helemaal verkrampt raakte en ik daar 1,5 week last van heb gehad.

Ben zelfs een dag thuisgebleven van werk. Maar vorige week toch maar naar de fysio gegaan, die heeft me wat oefeningen gegeven en het even los gemasseerd. Dus het gaat nu alweer een stuk beter.

En ik doe – als ik eraan denk – m’n oefeningen en let meer op m’n houding achter de computer. En dat lijkt allemaal goed te werken.

Heel fijn.

Maar dit resulteerde ook dat ik niet verder kon met m’n game-dev ontwikkelingen. Enige wat ik kon doen was op de bank zitten en beetje films kijken. In de afgelopen week ook wel weer meer gaan inlezen / bekijken over shaders en de technologie daarachter.

Super interessant en leuk!

En nu sinds een week is m’n nek weer beetje losser en ben ik beginnen met te rommelen met Shader Graph – de tool om shaders te bakken in Unity. Heel erg gaaf, maar nog super veel om te leren.

Shader Graph, de nodes die het effect zoals hieronder samenstellen.
M’n geexperimenteer met shaders (in Unity)

Ook een aantal videos gevonden met andere toepassingen van Unity, waaronder het procedureel genereren van de wegen en huizen in steden. Super gaaf en zeker iets waar ik binnenkort iets mee wil gaan doen.

M’n top-down shooter spelletje heeft ook wat kleine verbeteringen gekregen. Zo was het voor Rick (m’n neef, die de muziek en geluidseffecten verzorgd) handig als hij runtime de geluiden kon inladen – zodat hij kon experimenteren met de balans en samenhang. Dus een avondje me eventjes kwaad gemaakt en het inladen van de geluidsbestanden erin gehangen.

Merk dat ik al wel steeds meer vertrouwd raak met Unity en dingen erin bouwen. Is echt wel heel gaaf. Maar nog zoveel te ontdekken en leren.

Maar nu hebben de shaders weer even de aandacht. Zal binnenkort wel weer vervangen worden door iets anders, misschien wel verder gaan met de top-down shooter.

We zullen zien.

Watskeburt

// Vorige week m’n topdown shooter afgerond. Hij valt hier te bekijken: Laser Defender

// Hierdoor ook weer enthousiast geraakt en toen samen met neef Rick gaan doorontwikkelen. Hadden genoeg nieuwe ideeën en Rick gaat voor de muziek en soundeffects zorgen. Heb er weer helemaal zin in.

// Ook heb ik samen met Lies Avengers: Infinity War teruggekeken. Door de lengte van de film, moesten we hem over twee avonden uitspreiden. Maar we moesten hem afkijken, want

// Afgelopen zaterdag gingen Lies en ik naar Avengers: Endgame. De laatste, afrondende, film in de hele Avengers saga. Was een hele gave afronding van het verhaal, zal niks spoilen, maar zeker eentje die je moet gaan kijken.

// Werd laatst enthousiast gemaakt door een post op Waypoint over Risk of Rain 2 en ben nu weer helemaal into PC-gaming. Roep al zo lang (al jaren!) dat ik ooit weer zelf een PC wil gaan bouwen, maar heb het altijd afgeschoven als te duur. En geinspireerd door Tobias z’n Switch-spaar-plan nu zelf ook een PC-spaarplan gemaakt:


Dus hopelijk kan ik eind binnen een jaar een nieuwe PC samenstellen en daarop lekker weer gamen.

Elke week weer anders

Sinds ik me kan herinneren, of eerder, sinds ik me er bewust van ben geraakt, ben ik regelmatig enthousiast over iets anders.

Heb er ooit een hele post aan gewijd, m’n golvende enthousiasme. Ene moment ben ik enthousiast over het een en het volgende moment over het ander.

Momenteel ben ik me aan het inlezen over het programmeren voor de GPU, zogenaamde shaders maken dus. Dit alles na het zien van onderstaande trailer van de indie-game A Short Hike.

Vond de grafische stijl zo gaaf, zag daar al echt een grover spel in gebeuren … en wil dat dus gaan leren.

Heb nog even aan de ontwikkelaar gevraagd of hij iets meer kon vertellen hoe hij dat had gemaakt en al snel kreeg ik een reactie met wat meer informatie.

Een van de grootste eye-openers was dus dat de stijl deels mogelijk wordt gemaakt door een aantal custom shaders. Dus tja, daar wil ik dan meer van weten.

En tegelijkertijd heb ik ook weer het gevoel dat ik mezelf niet verder ontwikkel, omdat ik de Unity-cursus alweer paar weken niet heb aangeraakt en dat eigenlijk zou moeten afmaken… vind ik dan.

Maar ja – ga nu lekker even wat tutorials doen om shaders te (proberen te) begrijpen.

Switch

De afgelopen weken werd er weinig gegamed. Op de PS4 dan, want sinds 1,5 week is er een Switch in huis. Een Nintendo Switch.

Tobias had de afgelopen maanden flink lopen sparen (en ik hem hier-en-daar beetje geholpen) en vorige week zondag was het zover: hij had genoeg gespaard en we konden een Switch gaan halen.

Eerst even bij de Mediamarkt gekeken, maar daar verkochten ze alleen de grijze variant en Tobias wilde een gekleurde.

Dus toen doorgelopen naar de GameMania en daar heel leuk geholpen.

De verkoper maakte een praatje met Tobias, legde dingen uit, telde al het geld (waaronder een flinke stapel muntgeld) en uiteindelijk gingen we met een tas vol nieuwe goodies naar huis.

En sindsdien speelt Tobias regelmatig (vooral Mario Kart) en ik speel ook geregeld ‘s avonds eventjes. Heb de eShop al verkend, paar hele gave indies gezien en ook meteen Mario Odyssee gekocht.

En dus staat m’n PS4 er een beetje verlaten bij. Komt wel weer.

Klik

Afgelopen dinsdag kwam Mathijs ff langs, we speelden meerdere spellen en uiteraard heb ik hem even Sekiro laten zien. Uiteindelijk ook de Blazing Bull getoond. En terwijl ik hem toonde, dook ik vele keren op precies het juiste moment weg. Dus hield het nog best lang vol … al deed ik nagenoeg geen damage. Dus schoot nog niet echt op.

Daarna gingen we weer verder met andere spellen, dus we springen even naar vandaag.

Werkte vandaag thuis. Dus tussen-de-middag besloot ik om de Bull nog eens te proberen. Probeerde het zelfs paar keer, maar kwam niet echt veel verder. Had het gevoel dat ik iets miste.

Dus toen vanavond maar overgeschakeld naar de andere boss, naar Juzou the Drunkard. Ik besloot dat ik eerst langs de eerste vijanden moest komen, zonder dat het me teveel tijd kostte. Bij andere bosses kon ik vaak redelijk snel doorrennen, maar bij Juzou moest ik toch elke keer weer een groepje vijanden uitschakelen.

Totdat ik ontdekte dat als ik rustig via het dak liep, dat ik dan uiteindelijk ongezien bij de boss kwam.

Maar ja, voor Juzou stonden ook meerdere vijanden. En elke keer als ik erop afliep, kwamen die ‘normale’ vijanden èn Juzou op me af. En dat was iets teveel van het goede.

Maar – zoals zo vaak – toen ik beetje aan het rotzooien was, deze keer met m’n shurikens. Ik gooide er een paar naar wat ‘normale’ vijanden en ze kwamen eigenlijk een-voor-een op me af. En toen ik de laatste had verslagen, toen merkte Juzou me op en kwam toen alleen op me aflopen.

En de echt grote ontdekking was toen ik een stukje verder van Juzou liep en hij mij ‘vergat’ en rustig terugwandelde naar waar hij in het begin stond.

Ik kon ineens een deadblow doen, in z’n rug. Geweldig! En daar was dus het klik-moment. Na nog een paar pogingen had ik m’n strategie paraat.

Ik glipte via de daken langs het eerste groepje vijanden. Daarna waren de twee vijanden in het linkerhuis aan de beurt.

En daarna lokte ik de voorste ‘normale’ vijanden met m’n shurikens. En toen alle ‘normale’ vijanden uit de weg waren geruimd, was het tijd voor de boss – Juzou, maar lokte hem in eerste instantie wel via de linkerkant – want aan de rechterkant stond een NPC die me wilde helpen. En hem wilde ik nog even bewaren voor het èchte gevecht.

Juzou kwam op me af en toen moest ik hem weer kwijtraken. Dus ik rende terug naar een heel stuk terug. Hij volgde me nog best een stuk, maar uiteindelijk verloor hij z’n interesse en draaide zich om – terug naar de deur die hij bewaakte.

Ik kon hem z’n eerste deadblow geven en daarna de hulp inroepen van Nogami Gensai (de NPC krijger) .

Samen met Nogami (zolang hij het volhield, wat niet heel lang was) bevechten we Juzou, we delen wat flinke klappen uit en uiteindelijk gaat Nogami strijdend ten onder.

Nu is het alleen nog Juzou tegen mij

Ik wacht geduldig m’n momenten af, ik wacht tot hij z’n giftige Saké drinkt en ik hem even een paar flinke klappen kan geven

En uiteindelijk ga ik rechterop zitten, even focussen en dan heb ik hem verslagen! Eindelijk! De baas waar ik al weken mee worstel!

Ik heb hardop geroepen, vuist in de lucht en eventjes het spel op pauze gezet. Moest er even van bijkomen.

Toen nog stukje weer bij de Bull geprobeerd. Maar daar loop ik nog steeds tegen een (razende) muur op.

(16:32 uur gespeeld)

Twee sessies tesamen

Afgelopen weekend heb ik twee keer Sekiro gespeeld. Eerst zaterdag eventjes een half uurtje.

Ik was bij de grote bull aangekomen, maar had ff geen zin om hem te bevechten. Dus besloot om ff andere stukjes van een ander level te verkennen.

In de herinneringslevel zit namelijk een meer en middenin dat meer zwemt een karper – en ligt ook een dingetje te glimmen op een rots.

Dus ik besloot om daar eens te kijken wat dat nou precies was. Bleek gewoon ‘iets’ te zijn (niet heel boeiend, vandaar dat ik het niet heb onthouden).

Maar op dat rotsen-eilandje zat ook een man in een mand … of tenminste, er zit iemand in een mand en steekt z’n hand uit de deksel.

Daar kan ik mooie spulletjes kopen met karper-schubben. En ik had er precies twee verzameld, dus kon een anti-brandwonden-drankje krijgen. Dus daarmee maak ik hopelijk meer kans tegen de grote bull-vijand.

En toen besloot ik dat ik ook nog eens het eerste stuk van het spel ging verkennen, in de hoop daar nog iets te ontdekken.

Maar toen ik eenmaal daar was aangekomen, stond de visite voor de deur en moest ik stoppen.

Toen had ik dus 13:51 uur gespeeld. Een sessie van een half uurtje dus.


Zondagavond ging ik weer ff verder. Ik begon dus boven waar ik m’n eerste boss-fight had, tegen de mini-boss generaal.

Dus ging langzaam verder, killde soms wat vijanden en verkende het level verder.

Toen via de slangen-vallei, daar nog wat spulletjes her-en-der gevonden en toen uiteindelijk kwam ik weer bij de bull uit. Heb hem 2-3 keer geprobeerd. Maar dat beest is echt snel en vlammend. Moet nog ff ontdekken hoe hij precies werkt ^^

Heb vrijwel geen tijd om te ontdekken wat z’n patroon precies is. Maar ja, dat had ik ook bij die grote gast op z’n paard … totdat ik ontdekte dat ik gewoon kon verdedigen en me weinig kon gebeuren.

Met die stierenbaas is het iets lastiger, hij komt als een razende op me afgestormd, kegelt me finaal onderuit en ik heb eigenlijk weinig tijd om weg te duiken of überhaupt iets te doen.

Ik heb het wel geprobeerd, eerst eventjes m’n nieuwe anti-brandwonden-drankje getest en zelfs nog geprobeerd hem te blocken. Dat werkte wel … maar toch niet helemaal. Opzij springen werkte toch beter … zo leek het.

Maar nadat ik paar keer dood ging, ben ik maar eventjes gestopt.

Denk dat ik nu ongeveer 14:45 uur gespeeld heb.

Het weekend van 6 en 7 april 2019

Afgelopen weekend was gevuld met meerdere dingen.

// Vrijdagavond ging ik naar het schone Dirksland (Zeeland), daar avondje samen met oud-collega’s / vrienden. Was heel gezellig, lekker geouwehoerd over vooral veel programmeer-zaken. Lekker bijpraten over ons werk, technieken en andere zaken. En toen dus om 0:00 terug richting Dordt – waar ik dus rond 1:00 in m’n bed kroop.

// Zaterdag ging Tobias naar z’n eerste korfbalkamp, dus daar moesten we nog eventjes wat voorbereidingen voor doen, spullen bij elkaar rapen etc. En daarna naar een verjaardag (twee zelfs, gecombineerd) en daarna Renske naar opa/oma gebracht.

Dus wij hadden de avond voor onszelf. En dus gingen we – samen met Tanja en Bjorn – bordspelletjes doen. Eerst twee potjes Harry Potter: Hogwarts Battle gespeeld en daarna twee potjes Clever. En toen was het inmiddels ook alweer 0:30, ging de visite naar huis en wij naar bed.

// En zondags hebben we lekker hangdagje gehad. Kids vermaakten zich buiten en op de Playstation en ‘s avonds heb ik nog eventjes wat Sekiro gespeeld. Zal nog even een kort ‘verslagje’ bijwerken hierover.

Rustig aan

Vanavond vond ik dat het toch maar weer eens tijd werd dat ik verder ging met Sekiro. Ik was geeindigd bij de boss-fight tegen een grote generaal genaamd Gyoubu Oniwa, die op zijn paard (Onikage) zit.

Ik besloot om het nu maar ff een paar keer te proberen. Had de vorige keren het 1-2 keer geprobeerd, had z’n aanvallen ontweken en ging dan uiteindelijk vrij snel weer al dood.

Dus ik pakte het deze keer iets anders aan. Ik besloot om alleen maar te verdedigen. Ik hield alleen maar m’n zwaard omhoog als verdediging en liet hem aanvallen. En tot m’n verbazing, deed hij mij nagenoeg geen schade. Ik kon gewoon blijven staan.

Soms hakte hij iets fanatieker, maar dan na een paar keer stopte hij eventjes en konden we beiden weer op adem komen.

Pas wanneer ik terug begon te hakken of weg begon te duiken, en ik verkeerd timede, dan kreeg ik flinke klappen.

Maar m’n klappen deden maar heel weinig schade bij hem … dus ik voorzag eigenlijk al dat het een lange strijd zou worden. Eentje waarbij ik super geconcenteerd te werk moest gaan, steeds defensief zijn en dan soms eventjes – op precies dat ene juiste moment – toeslaan en een paar klappen teruggeven.

Poeh … dat ging lang duren.

Oh wacht, ik had ook nog m’n vuur-schiet-protese èn olie. Dat werd dus mijn tactiek.

Eerst wachtte ik geduldig, liet hem een paar keer rake klappen geven… als hij dan eventjes pauzeerde, dan gooide ik snel een flesje met olie in zijn richting en deed daarna m’n vuur-schiet-protese-truc.

En dat werkte, één keer. Want ik kreeg – doordat ik helemaal open stond om m’n flesje te gooien en daarna vuur te schieten – ook flinke klappen en ging kort daarna dood.

En het vuur deed ook eigenlijk minder dan ik had verwacht.

En ik ging ook vaak dood. De ene keer was het omdat ik te gretig was en niet genoeg verdedigde. De andere keer was het omdat ik net op het verkeerde moment wegdook. En dan was het weer omdat ik net op het moment dat hij ging toeslaan, wegdook en alsnog geraakt werd.

Uiteindelijk waren m’n flesjes met olie op. Dus ik moest weer terug naar m’n defensieve aanpak. Ik had al een paar keer de moed opgegeven en bij Bloodborne of Dark Souls zou ik nu al lang hulp hebben ingeroepen van een mede-speler. Maar ja, dat kan niet in Sekiro. Hier moet je het helemaal zelf doen … of niet.

En op zich was het best te doen. Hij deed niet massive damage, zolang je maar netjes bleef blocken. En door al die vele aanvallen, begon ik wel beetje een patroon te zien, een ritme van de aanvallen.

Lange aanval, dan een kortere hak-hak… en dan even pauze en dan weer een lange haal vanaf onderen. Dan weer opnieuw.

En soms eventjes reed hij een stukje weg, draaide zich om en kwam weer aanstormen. Heel intimiderend, maar uiteindelijk deed hij dan geen schade en kon ik de rest makkelijk blocken.

Ik ging dus ook meer experimenteren met onder hem doorduiken, nèt voordat hij een aanval deed … en hem dan snel een paar klappen te geven. Dat werkte de ene keer wel en de andere keer was ik net te vroeg/laat en kreeg ik alsnog flinke klappen te verduren.

En ineens klikte het.

Het spreekwoordelijke kwartje viel.

Het was tijdens een van z’n aanvallen, ik blockte nèt iets te laat – een zogenaamde deflect – en dat zorgde ervoor dat z’n posture (z’n gevechtshouding) een flinke knauw kreeg. En toen had ik ineens door hoe ik hem moest verslaan.

En datzelfde gevecht was ook tevens de laatste, want ik weerde hem constant af … door de vele keren hiervoor proberen, had ik z’n aanvalsritme in m’n hoofd zitten en kon daarom ook vrij nauwkeurig steeds z’n aanval afweren.

En elke keer als ik afweerde, deed ik z’n posture weer minder worden. En uiteindelijk had ik hem genoeg uit z’n balans gebracht dat ik de eerste deadblow kon uitvoeren.

Was eigenlijk best wel makkelijk, om eerlijk te zijn. Nog wel opletten, maar toch was het – achteraf gezien – zelfs een leuke boss-fight. Eentje waarbij het eerlijk voelt, dat je niet vanuit het niets ineens grote flinke klappen krijgt waar je niks tegen kan doen ofzo.

Toen moest ik nog even volhouden. Had inmiddels wel al m’n health-potions gebruikt (had niet elke afweer goed getimed en dan kreeg ik dus klappen). En toen killde hij me.

Gelukkig kon ik nog herrijzen en dus doorgaan met het gevecht. Maar nu werd het wel een stukje spannender. Want nu had ik geen health-potions meer en kon ook niet meer herrijzen.

Uiteindelijk had ik nog een heel klein streepje met health over en toen had ik hem genoeg afgeweerd en uit balans gebracht, dat hij weer wachtte op z’n tweede deadblow. En toen had ik hem gekilled. Klaar.

Toen kon ik nog een stukje verder verkennen. In het begon bovenop de berg, daar vond ik een andere shinobi die me de opdracht gaf om ‘ratten’ te killen. Dat bleken uiteindelijk kleine mannetjes te zijn die her-en-der stonden met grote bamboe-hoeden op… en die razendsnel waren en vergif spuwden. Heel vervelend.

Maar na een paar pogingen had ik die ook verslagen en kon ik een nieuwe skill-tree unlocken.

En toen nog een stukje verder de berg op gegaan. Daar kwam ik – nadat ik wat mannetjes, wolven en een tweetal hele grote mannetjes met hamers had verslagen – bij een nieuwe ruimte. Daar wandelde ik rustig naar binnen… en plots brak er een grote os met vlammende horens door een muur. Weer een boss. Zucht.

Heb hem 1 keer geprobeerd, maar ging dood voordat ik het wist. En toen maar weer eventjes gestopt.

Bleurgh. Weer een boss-fight. Maar die vorige heb ik toch mooi ff geflikt.

(13:21 uur gespeeld)

Land aan de grens

Enkele jaren geleden kwam Borderlands 2 uit. Ik speelde hem een tijd op m’n laptop en ging toen weer andere spellen spelen en hij raakte in de vergetelheid.

Nu hebben ze onlangs deel 3 aangekondigd, met een hele vette trailer:

En hierdoor werd ik toch weer ff enthousiast over Borderlands 2. Maar vind het toch onhandiger om games op m’n laptop te spelen, vooral dit soort games. Iets als Return of the Obra Dinn of Into The Breach, die games floreren op de laptop, spelend met een muis. Maar een shooter vind ik toch fijner spelen met een controller.

Dus ik keek eventjes naar hoeveel B2 kostte op de Playstation. En ‘toevallig’ was hij nèt in de aanbieding. Het gehele pakket, inclusief alle DLC en alles, voor minder dan een tientje. Terwijl het normaal iets van 50/60 euro kostte.

Dus tja, dat was wel een mooie aanbieding die ik niet kon laten liggen.

En dus begon ik weer opnieuw met het verhaal van Borderlands 2. Ik begeleidde Claptrap (een of andere robot met humor) naar een stadje, deed wat missies, maar herken wel alle missies nog – ondanks dat ik ze jaren geleden gespeeld heb.

Ben nog niet op het punt waarop ik afhaakte op m’n laptop – ben ook benieuwd of ik het zo lang vol hou. Maar het speelt wel weer heel lekker. Soort mix van Diablo en een shooter, een zogenaamde loot-shooter. Heerlijk. Overal kistjes en doosjes openmaken voor geld en constant nieuwe wapens vinden.

En ook de humor is echt geweldig leuk. Heb dus geen spijt van m’n aankoop. Al merk ik wel dat ik eerder geneigt ben om Borderlands 2 op te starten dan Sekiro – en dat vind ik wel jammer.

Winst! En grote slang

Vanavond was het weer tijd voor een poging om de volgende mini-boss te verslaan. Ik had gister al een aantal pogingen gedaan, had de juiste volgorde en alles al wel gevonden – maar was me nog niet gelukt om die boss te verslaan.

Vanavond deed ik weer een aantal pogingen. Ik deed nog een paar alternatieven, maar geen van allen werkte beter dan m’n originele volgorde.

Deze was als volgt:

  1. Niet direct vanaf de Sculptors Idol doorrennen naar de boss, maar eerst even de tijd nemen om de twee vijanden die onderaan de grote trap stonden te killen. Was er namelijk achter gekomen dat ik ‘te vroeg’ was en dan begon een van de vijanden niet te lopen – wat m’n hele plan in de war schopte. De paar keer dat ik meteen doorrende, bleef hij gewoon op z’n plek staan. Beetje maf.
  2. Daarna ging ik meteen linksaf, sloop door het gras en killde een van de schutters.
  3. Dan terug het gras in en wachten op de vijand die eraan kwam lopen. Dit was dus die vijand die – als ik te snel ging – gewoon bleef staan.
  4. Daarna terug naar de ingang en de andere kant op. Vanavond vond ik uit dat als ik bovenlangs ging, dat dan de boss ook nog eens bleef staan. Anders begon hij met lopen – waar ik ook geen last van had, maar ok.
  5. Dus dan via boven, via een overhangende tak, tot achter het vervelende bel-mevrouwtje en die killen.
  6. Dan wachten totdat een van de wachters net wegliep, z’n collega killen.
  7. Dan weer wachten totdat hij weer terug was en hem killen. Dat triggerde (om een of andere reden) dat een van de wachters vanaf het plein naar boven gerend kwam.
  8. Dus dan buitenom lopen en de laatste twee wachters killen.

Dat deed ik dus elke keer en kon dan rustig aan de mini-boss beginnen. Kreeg er uiteindelijk wel steeds meer handigheid in, ging steeds sneller en vloeiender.

En dan uiteindelijk sloop ik tot achter de mini-boss, zodat ik hem al een keer een deadblow kon geven. En dan langzaam hem kon bevechten.

En ik kwam steeds verder. Een keer zelfs tot op een heel klein stukje van z’n health … en toen ging ik dood. Begon ook steeds verbaler te spelen… als ik verloor te ‘vloeken’ en toen ik hem bijna had gehaald en dood ging, was het wel even hardop diep zuchten en steunen.

Maar gaf me ook steeds meer overtuiging dat het haalbaar was en dat ik in de buurt was. Dus ik bleef het proberen.

En met succes, want uiteindelijk slaagde ik erin. Ging in eerste instantie nog eventjes mis, want hij merkte me op toen ik de eerste stealth deadblow wilde uitvoeren … dus ik moest hem twee keer een deadblow geven. Maar ik rende weg en kwam toen direct weer terug … daardoor werd de boss-fight gereset, ging hij gewoon weer z’n standaard rondje lopen en kon ik hem alsnog de eerste deadblow geven.

En toen langzaam aftasten en soms even een prikje uitdelen. Had deze laatste (succesvolle) poging – achteraf gezien – ook nog een goede tactiek. Had namelijk bedacht dat ik eens ging proberen hem met olie te besprenkelen en dan m’n vuur-schiet-protese-actie te doen. En dat werkte eigenlijk verbazingwekkend goed. Denk dat ongeveer de helft van z’n health eraf is gegaan omdat ik hem in vlammen had gezet.

Toen ik hem had verslagen zat ik echt even met beide handen in de lucht en hardop “yessss!” geroepen. Dat voelde fijn zeg. Heb meerdere keren gedacht om te stoppen, om even gewoon hem te laten voor wat hij is en door te gaan. Maar ook het feit dat ik nog 1 upgrade-kralen-ketting nodig had en dat hij die had, dat maakte ook wel dat ik hem graag wilde verslaan.

Nadat hij verslagen was, heb ik mezelf direct even geupgrade – nu heb ik dus iets meer health. Yeah!

En toen weer door. Had nog eventjes moeite om te vinden waar ik naartoe moest … maar toen ik even beter keek, zag ik ineens een pad die onder, tegen de rotsen, verder ging. Dus daar naar beneden gesprongen.

Werd direct in m’n rug aangevallen door een soort gekko – die gif spuwde.

Ik versloeg hem vrij gemakkelijk, maar doordat ik hem openreet, stond ik ineens in een wolk van gif … en toen ik dus een stukje verder liep om daar te gaan healen … stortte ik neer, het gif was toch teveel van het goede geweest.

Maar we konden weer verder. Beetje paar rotsen springen enzo … en ineens dook daar een gigantische slang op. Had die slang in een aantal trailers al wel gezien, dus heel verrassend was het niet.

Daarna kwam dus een korte sectie waarin je langs de slang moest sluipen. Was niet heel boeiend … had hem uiteindelijk in m’n eerste poging al goed in z’n oog geraakt en kon verder. Ik had er (gelukkig) niet heel veel last van en kon gewoon weer verder. Denk dat ik er totaal een kwartiertje mee bezig ben geweest.

Ik kwam daarna bij een groot kasteel. Daar lopen weer allerlei wachters rond. En daar stond ook weer een Sculptors Idol – dus kon ik eventjes saven.

Ik verkende het kasteel, bevocht de verschillende wachters en kwam uiteindelijk bij een heel groot slagveld. Overal liggen lijken, dode paarden en wapperende banieren.

En het moment dat ik het slagveld betrad, kwam er een boss aan, op een paard, met een grote lange speer in z’n hand.

Dit wordt nog een flinke kluif. Dit is heel anders dan een boss die gewoon loopt.

(11:24 uur gespeeld)

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.