Een eiland in de oceaan van weblogs

Maand: juli 2017 (pagina 1 van 1)

Nostalgisch potjes schieten

Eind 2007 (bijna 10 jaar geleden dus) leerde ik Lies kennen. 1 maand ervoor was Call of Duty 4 (Modern Warfare) uitgekomen en ik speelde vooral de multiplayer heel vaak (lees: vrijwel constant, voor maanden achter elkaar). Al snel begon Lies ook te spelen en gaven we de controller per potje door aan elkaar. We noemden het ‘even schieten’ en brachten vele avonden samen online door.

Na COD4 volgden nog een hele berg andere Call of Duties; World at War, Modern Warfare 2, Black Ops etc. Vanaf Black Ops kwam de optie om splitscreen samen online te spelen, dus dat deden we vanaf toen vaak. Het had soms nog wat eigenaardigheden en bugs, maar het werkte toch 9/10 keer heel fijn. Maar na enige tijd begon de COD-moeheid toe te slaan, elk jaar een nieuwe versie was een beetje teveel van het goede. En daarnaast kregen we ook andere interesses.

Eind 2015 kwam Black Ops 3 uit en die gaf wel weer beetje een nieuwe impuls aan ons samen-schieten. We speelden samen online en met vrienden tegen bots. Was weer even een paar weken ons ding, samen schieten. Dit samen schieten hebben we de afgelopen 1,5 jaar soms weer opgepakt. Even een avondje Black Ops 3 opstarten en paar potjes tegen de bots spelen. Online was niet echt meer ons ding, al het rondgespring en snelle gameplay gaat ons te snel om bij te benen.

En toen kwam er een remaster van COD4, onze eerste liefde. Hij kwam vorig jaar al uit als bonus bij een luxe versie van de nieuwste Call of Duty, maar bijna 100 euro was een beetje teveel van het goede. Maar onlangs brachten ze hem los uit, ik kon mezelf niet meer inhouden en heb hem afgelopen week in huis gehaald. En dat bleek een goede zet, want het speelt net zoals vroeger.

De maps, de wapens, de geluiden, de gameplay. Alles is precies zoals het 9,5 jaar geleden speelde. Ook inclusief alle balans problemen en issues met bepaalde perks. De perk martyrdom bijvoorbeeld, dat betekend dat je een granaat laat vallen op het moment dat je dood geschoten bent. In COD4 hadden heel veel mensen die perk, om een soort van wraak te kunnen nemen. In latere Call of Duty games hebben ze die perk eruit gehaald omdat het een beetje flauw was. Maar ja, dit is een remaster en daar zit dus alles bij, inclusief de niet helemaal eerlijke perks en balans issues.

Het fijne van deze remaster is wel dat er ook wel een paar nieuwe dingen inzitten. Zo zijn er wat nieuwe modes toegevoegd, zoals Kill Confirmed. Maar ook zijn er nu bots beschikbaar om mee te spelen… en (nog belangrijker) de optie om splitscreen samen online te spelen. Dat kon bij COD4 nog niet, die optie werd pas later toegevoegd. Maar in deze remaster zit het er wel in en dat is fijn. Al-met-al is het dus een hele leuke remaster met alles van vroeger en sommige extraatjes die het nog leuker maken.

Dus we zitten de afgelopen avonden weer tot laat even te schieten.

Toe aan iets nieuws 

Gisteravond speelde ik weer Dead Cells. Had m’n laptop aangesloten op de tv, maar merkte al snel dat het minder vloeiend speelde als de avond ervoor. 

Na teruggeswitched te zijn naar Windows en daar vanalles te hebben afgesloten, merkte ik (helaas) nog weinig verbetering. 

Ik denk dat ik toe ben aan nieuwe hardware. Loop er al – bij vlagen – aan te denken om een nieuwe PC samen te stellen,  maar mis een beetje de financiële middelen. Dus ik zal er maar eens voor moeten gaan sparen. En hoeft niet eens bizar veel te zijn, want voor al 500 euro heb je een goede budget gamebak. En denk dat dat voor mijn doeleinde goed genoeg zal zijn. 

Nieuwe hardware was niet het enige waar ik toe was aan iets nieuws. Ik merkte een tijdje geleden ook dat ik weer toe was aan een nieuwe uitdaging op werkgebied. Ben een beetje gaan rondkijken en vorige week de knoop doorgehakt. Na 4,5 jaar bij Zicht te hebben gewerkt, begin ik 1 augustus bij IN10. Ik ga daar aan de slag als Creative Frontender. Heb er super veel zin in, al zal ik m’n huidige (werk)familie echt super gaan missen 🙁

Gek leven, Wing Chun en meer

Afgelopen week besloten om het spel Life is Strange maar eens uit te spelen. Was – 1,5 jaar geleden – aan het begin van episode 4 (van totaal 5) gestopt. Vond het verhaal heel gaaf, maar denk dat ik rond die tijd Bloodborne weer oppakte en vandaar nooit meer verder ben gegaan.

Maar nu speelde ik het verhaal aandachtig verder. En na een paar avondjes haalde ik het einde. En het was nog verbazingwekkend emotioneel. Ik vond het een leuk/goed spel. Speelde leuk, had goede mechanismes en het verhaal was ook heel sterk. 

Sinds m’n vorige post heb ik eigenlijk Horizon Zero Dawn niet meer aangeraakt. Ik ben er weer uit en vraag me af of ik er nog in kan/wil komen. Heb in de tussentijd nog DOOM (weer) gekocht en was er helemaal aan verknocht. Het speelt gewoon zo lekker vloeiend, zo smooth en de levels zitten bomvol secrets en hebbedingetjes die je kan vinden. Maar ook weer niet teveel dat het gaat overweldigen. Een mooie combi dus. Heb er nu al best wat uurtjes inzitten en heb sterk het gevoel dat het einde al nadert. Al is dat ook wel beetje flot, want ik denk dat ik nu pas in het 5e level ben ofzo. 

Ach ja, we zullen zien. Vanavond – in de Steam Sale – na lang wikken en wegen uiteindelijk besloten om Dead Cells te kopen. Een Early Access game (wat niet veel meer betekend dat hij nog in ontwikkeling is en dat de developers alvast mensen het laten spelen, om het spel zo nòg beter te maken. Maar deze game had ik, door, z’n grafische style, al langere tijd op m’n radar. Vanavond dus gekocht en jonge jonge… wat een prachtspel. Het is net alsof het precies voor mij gemaakt is. 

Heerlijke combat en platforming. En een vleugje Soulslike erin en ook beetje Metrovanian… ik ben nu al helemaal verliefd. En ik heb het pas 1-2 uur gespeeld. 

Heerlijk gewoon! 

En naast gamen ben ik ook nog heel enthousiast bezig met Wing Chun. Afgelopen woensdag de laatste les voor de zomervakantie – toen kwamen als verrassing allemaal mensen van andere afdelingen (wel van binnen onze associatie). En toen een heel andere les gehad. Heb leren vechten met messen en een stuk van de Dummy vorm geleerd. Ook interessant…  en lastig.

En gister (zaterdag) was er een gastdocent die les gaf bij een andere afdeling, in Sliedrecht. Daar weer gewoon vanouds een pittige conditietraining en daarna weer nieuwe vormen, deze keer met stappen en bewegen. Heel interessant allemaal en ga er zeker mee door.