Een eiland in de oceaan van weblogs

Rakso

Maand: maart 2017 Pagina 1 van 2

Frozen

Na een tweetal korte sidemissies op een begraafplaats, waarbij ik weer tegen de bolts opliep (de zwevende mevrouwtjes in lange doeken gewikkeld), ging ik verder met de mainstory. Deze keer kwam ik in een bevroren dorp.

Het waren meer lange bevroren gangen, want het was allemaal vrij rechtlijnig. Hier-en-daar kon ik nog wel een dak op en kwam steeds weer wat verder.

De bedoeling was dat ik wat bevroren vlinders versloeg, waardoor ik wat grote ijspegels stuk kon slaan en zo verder kon. Na een tijdje kwam ik bij een boss… een mevrouw die me binnen 2-3 seconden in de pan hakte met dr fanatieke ijsaanvallen. 

Ze deed me heel erg denken aan de vampieren-mevrouw… en na een paar pogingen riep ik maar meteen de hulp in van een medespeler. Het duurde nog wel even voordat iemand me kwam helpen en toen hij er eenmaal was, mocht het ook niet baten… want hij (of was ik het?) ging vrij snel alweer dood. 

Dus nog een nieuwe oproep plaatsen, weer tijdje wachten en toen weer een nieuwe poging. Deze medespeler voelde fanatieker/aggressiever… en we kwamen ook tot bijna het einde… Maar ik ging dood en weer was alles voor niks geweest. 

De poging daarop was weer met een medespeler. Deze kwam dan juist weer over als iemand die minder goed wist wat hij deed. Gezamenlijk vielen we aan, deden wat schade en toen de boss nog maar 30% had ging m’n medespeler dood.

Ik verwachtte dat ik het ook niet zou overleven, maar hield toch vol. En met succes, want nadat ik een paar keer op het randje van de dood gebalanceerd heb, versloeg ik dr toch. En kan weer verder. 

Merk wel dat ik beetje genoeg ervan krijg. De grote mooie aan elkaar geschakelde werelden van Bloodborne en Dark Souls 3 mis ik. Hier zijn het allemaal losse missies en voelt het allemaal beetje minder als een geheel. Begin beetje moe te worden van steeds hetzelfde te doen. 

Merk dat ik weer beetje verder aan het kijken ben. Of naar iets als Overwatch (toch weer)… of Nier (hoor ik hele goede verhalen over)… of misschien The Last Guardian, schijnt ook heel mooi te zijn.

{41:19 uur gespeeld en level 63}

Nog meer stomme spinnen

Nioh blijft toch trekken en vanavond dus weer een tweetal uurtjes gespeeld.

Ik begon waar ik gister eindigde, bij het plein met daarop de miniboss spin. Na een paar pogingen versloeg ik hem – met net iets meer geluk dan wijsheid. Maar ik kon in ieder geval weer verder. Kwam nog een lange-tong-Yokai tegen, die ik na een paar pogingen versloeg. En liep beetje door een huis te struinen. Was wel beetje creepy, want overal zaten van die dunne Japanse muren en soms kwam er of een Yokai uit of een spin… dus was altijd even een verrassing.

Maar ik slaagde er in m’n eerste poging in om ook hier de mini-eind-boss te verslaan en daarmee een sleutel te bemachtigen. Blijkbaar had ik die sleutel hogerop de berg nodig – zover was ik nog niet eens gekomen, was al eerder afgezakt naar dit gedeelte.

Dus weer de berg op, langs de lange-tong Yokai (met weer meer geluk dan wijsheid) en uiteindelijk kon ik de poort verder openen. Daarachter zat (uiteraard) weer een shrine en ik kon even op adem komen. Rechts was een lang pad, die ik besloot om later te verkennen (en dus nu achteraf gezien vergeten ben) en links moesten we weer via een richeltje omhoog. Daar kwam ik eerst een Wheelmonk tegen en nadat ik die verslagen had, kwam ik bij een soort van grote tempel.

Links van de tempel nog even wat grote en kleine spinnen verslagen en zelfs nog een mini-boss-spin … deze keer ging het eigenlijk super makkelijk. Kreeg het weer beetje door hoe het allemaal werkte binnen Nioh. Binnenin de tempel moest ik een paar trappen op en eindigde ik bij de eindboss. Uiteraard, een grote spin – met de torso van een vrouw voorop… gezellig ūüėź

De eerste poging ging eigenlijk verbazingwekkend goed. Ik kwam totdat de boss nog iets van 20% health over had… maar toen ging ik dood. De pogingen daarop waren iets minder voortvarend… de ene keer kwam ik tot 70/80% en was het meer gepruts… en een keer kwam ik zelfs tot 5% en toen ging ik (gefrustreerd) dood…

Na die laatste poging (dat ik zoooo dichtbij was, maar net niet)… toen besloot ik om weer de hulp in te roepen van een medespeler. Blijkbaar zijn er weinig mensen die deze missie willen helpen, want het duurde zeker een paar minuten alvorens er iemand joinde. Maar deze persoon (cgkv89¬†of iets dergelijks) hielp me heel fijn met het verslaan van de spinnenmevrouw. Beiden deden we onze aanvallen, ik met vuur en hij met lightning… en langzaam ging ze meer dood. Het was nog steeds wel een pittig gevecht en we hebben er ook beiden voor geknokt… maar uiteindelijk was ze dood en had ik de missie gehaald.

En toen was het weer mooi geweest.

{37:44 uur gespeeld en level 58} 

Spinnen

Ik startte Nioh op, bekeek het overzicht van de nieuwe regio en wist meteen weer waarom ik een beetje terughoudend was om de nieuwe regio te verkennen.

De eerste missie (naast de missie op de brug, die ik blijkbaar dus hier had gedaan en niet in de vorige regio) was getiteld ‘Spiders Nest’ – dus de vorige keer had ik daar niet zo’n zin in. Maar ja, wilde nu verder met Nioh en dit was de enige nog beschikbare missie. Dus met beetje tegenzin opgestart.

De missie begon rustig, paar kleine spin-vijanden, eenvoudig te verslaan. En toen kwam ik bij een ‘mini-boss’. Dit was een grotere en sterkere spin, welke ik na een paar pogingen maar¬†gecheesed heb – dat wil zeggen, ik heb vanaf een dak hem een paar keer beschoten met m’n rifle totdat hij dood was.

Merkte wel dat ik uberhaupt wel beetje roestig was, zelfs eenvoudige vijanden waren even weer wennen… ik werd vaak (vaker dan voorheen) geraakt en het ging allemaal nog beetje moeizamer. Na deze miniboss kwam ik via een brug bij de volgende shrine. Via een omweg en wat spinnen en Yokai (waarbij vooral de Yokai met de lange blauwe tong behoorlijk vervelend was) kon ik een deur openen naar een pleintje. Op dit pleintje kwam ik weer een nieuwe miniboss-spin tegen. En na een paar pogingen had ik er geen zin meer in.

Stomme spinnen.

{35:50 uur gespeeld en level 56} 

Binnen

Afgelopen week kocht ik Inside. Deze puzzel-platformer van de makers van Limbo stond al lange tijd op m’n lijstje en hij was nu (weer eens) in de aanbieding. 

Ik had even genoeg nog van Nioh en zocht nog iets anders te doen naast TitanFall2.

Het speelde allemaal heel lekker, het ‘verhaal’ was echt heel apart en bijzonder. Sommige puzzels waren best simpel, voelde beetje alsof ik een voorsprong had omdat ik nog niet zo lang geleden Limbo had uitgespeeld. Dus soms had ik vrij snel door dat ik even ‘anders’ moest denken over een puzzel. 

Het fijne vond ik wel dat je vaak beperkt werd tot het gebied wat nodig was voor de oplossing. Je hoefde niet onnodig lang rond te dwalen en te zoeken. Soms even iets langer nadenken en vaak was het dan super simpel, maar ja… je moest er maar opkomen. 

Heb het spel een paar keer weggelegd als ik even niet snel (genoeg) verder kwam… en dan vooral in het waterlevel met de langharige enemy… brrrr… die was freaky. 

Voor de rest was het eigenlijk een heel ontspannen spel, mooie grafics en het geluid was ook heel gaaf.

Toen ik hem eenmaal uitgespeeld had, zat ik wel even te kijken… “was dit nou alles?” 

Maar nadat ik online nog beetje heb gelezen wat anderen schreven, toen ineens zag ik alle mooie dingen en bijzondere momenten wel meer. Ik had een beetje teveel voor gewoon aangenomen. 

En nu wil ik hem nog een keer spelen… gewoon om de bijzondere sfeer nog een keer te voelen.

Klaar met vallen

Ik liep door een soort mistig bliksem veld, versloeg wat vijanden en hopte toen door een soort van bouwplaats … maar eigenlijk was het meer een sateliet-ruimte-centrum ofzo. Ik moest een of ander uplink-module ergens uithalen en ergens anders naartoe brengen. Het verhaal ontgaat me een beetje, maar na wat gespring, geschiet en getitan … haal ik het. En het eindigt met een boss-fight tegen een grofgebekte Duitser genaamd Richter.

De missie daarna rende ik samen met allemaal andere titans tegen andere titans. We gingen een basis infiltreren en hoopten de¬†Arc te pakken te krijgen. Na wat gevechten door de basis heen, beetje wisselen tussen de verschillende loadouts van m’n titan, zagen we uiteindelijk de¬†Arc wegvliegen in een ruimteschip. Hier moesten we dus achteraan. In de lucht sprongen en schoten we wat en het eindigde al snel op de boeg van het ‘vliegtuig’. Hier kwam een vrij pittig gevecht tegen een vliegende titan – maar uiteindelijk overwon ik hem en konden we verder, maar we worden gevangen genomen.

In deze missie (wat de laatste blijkt te zijn) wordt m’n titan (BT) vernietigd, mag ik wat rondrennen met een Smart Gun (wat best wel nice is… aangezien hij alles one-hit-kill-raak schiet waar ik ook maar kijk) , wordt ik weer herenigd met m’n titan en uiteindelijk volgt het eindgevecht tegen de eindbaas, Slone. Dit is een heel pittig gevecht, waarbij ik vele keren dood ging… maar uiteindelijk overwin ik het (nipt) en begint de eindscene… en offert m’n titan zich dan op voor de mensheid.

En dat was de singleplayer van Titanfal2. Best wel (heel) nice¬†eigenlijk. Vooral de time-travel missie was zeker nice. De rest ook wel, vooral het wall-runnen en het platformen was heel vet gedaan. Nu nog beetje de game aanhouden voor de multiplayer … en dan uitlenen aan Mathijs. En dan ben ik er klaar mee ^^

Vallende titanen

Ik had het geprobeerd, wat anders te spelen. Battlefield 1 beviel niet en dacht dus eigenlijk klaar te zijn met First Person Shooters… maar gister in een opwelling TitanFall2 gekocht. 

Die stond al een paar maanden op m’n verlanglijstje, maar ik had steeds andere spellen om te spelen. Nu wil ik nog zeker wel verder met Nioh, maar was eventjes toe aan iets anders. 

Gisteravond vroeg ik me toch na een tijdje toch wel een beetje af of ik geen fout had gemaakt met m’n aankoop. Had een beetje hetzelfde gevoel als vorig jaar zomer met Doom en Overwatch. Het speelde wel leuk, maar was niet wow-gaaf-kannietstoppen. 

Misschien dat het ook wel beetje door de eerste levels komt. Het begint allemaal kalmpjes. Je springt wat hier-en-daar, je schiet wat hier-en-daar en kabbelt rustig voort. 

Vanavond besloot ik om eerst ff de difficulty een tandje hoger te zetten (van regular naar hard). Vond het allemaal maar makkelijk en niet heel bijster uitdagend. En dat merkte ik. Ging daarna vaker dood en moest gebieden/gevechten vaker overnieuw doen. Qua levellayout is het allemaal niet zo spannend. Er valt weinig (lees: nagenoeg niks) te doen naast het gebaande pad. De levels zijn best wel (heel leeg) en het is allemaal niet zo spannend. 

Gelukkig maken ze dat goed door de gameplay in de levels w√®l uitdagend en verrassend te maken. Zo moest ik vanavond door een level lopen die constant wijzigde van layout, was een grote fabriekslijn en moest soms langs zijkanten van platen rennen. Was best gaaf… en op het eind stond alles zijwaarts. Huizen, auto’s, bomen, grasvelden… alles hing zijwaarts. Was heel disor√Įenterend, heel bizar. 

Het volgende level was in een oud onderzoekslaboratorium en had ook z’n eigen ding. Dit level ging het erom dat je kon switchen in tijd. Al snel kreeg je een device waarmee je kon switchen – op dezelfde plek – tussen het heden en het verleden. Dus soms vocht je in het vroeger met mensen en switchde je naar het heden om geen vijanden te hebben… of soms had je in beide tijdslijnen vijanden, dus was het even iets meer aanpoten. 

En als laatste level die ik speelde moest ik op zoek naar een ander device waarmee ik grote turbines aan/uit moest zetten. Iets minder spectaculair, maar best leuk. 

En na al het singleplayer geweld even de multiplayer ingedoken. Had daar ooit ergens (geloof september vorig jaar) al eens een beta van gespeeld en toen de conclusie getrokken dat het wel geinig was, maar that’s it. Nu speelde het wel lekker en moest me uiteindelijk weer naar bed slepen. 

Avondje wat anders 

Gisteravond speelde ik wat anders. Even een keer geen Nioh. Ik begon met Diablo3. Dat al vaker samen met Lies gespeeld, maar die had geen zin. Dus ik ging alleen verder met het verhaal. Geen idee meer hoe het in elkaar zit, maar even beetje mindless hakken-slashen voelde goed. Tot na een uurtje ik geen zin meer had. Wilde schieten.

Dus startte Battlefield 1 op. Hier hield ik het welgeteld 1 potje vol. Nog niet eens eigenlijk, maar heb hem wel afgemaakt. 

Toen Ratchet & Clank weer opgepakt. Had – voor m’n gevoel –  bijna-bijna het einde gehaald. Liep dus nog een klein stukje door het ruimtestation, versloeg hier-en-daar flinke hoeveelheden  vijanden en kwam bij Captain Quark – een boss. Deze bossfight was best annoying, hij (de boss) was best eenvoudig te bevechten, maar er lag nergens health en hij deed soms plots golven die schade deden op me afsturen. Duurde dus even, maar werd er uiteindelijk best handig in. Leerde welke wapens de meeste schade deden en uiteindelijk versloeg ik hem. Maar helaas, daar was de kous niet mee af. Er kwam n√≤g een boss, de echte echte eindbaas. Na een paar pogingen gaf ik het maar op. Beleef er eigenlijk totaal geen lol aan en overweeg dus nu sterk om het spel maar te verkopen. Het druist heel erg in tegen m’n gevoel, maar heb helemaal geen zin om nog lang deze boss-fight te blijven proberen… alleen maar zodat ik kan zeggen dat ik hem uitgespeeld heb. 

Na R&C was ik eventjes lost… dus toen maar Let It Die opgestart. Dit is een gratis game, maar krijgt wel veel lof. Dus wilde toch eens zien wat het precies was. Het begon een beetje (boel) weird. Maar al snel begon het een beetje te voelen als een Souls-like game… al verlies je wel alles wanneer je dood gaat. Zelfs je levels en alles, dus soort mix van Roguelike en Souls-like. Kon er dan ook lastig mee stoppen en uiteindelijk kroop ik om 0:30 pas m’n bed in.

Dezelfde K-boss

Ik begon halverwege de grotten. De grotten die ik een paar weken geleden langzaam leerde kennen. Aangezien dit een Twilight missie was, had ik beetje het vage idee dat het anders zou verlopen. Maar ik was nu al halverwege en vrij veel was hetzelfde. Ja, er waren wat lastigere vijanenden, maar over het algemeen was de gehele layout hetzelfde. Maar was dus benieuwd waar dit zou eindigen.

Helaas eindigde dit minder spannend dan ik had gehoopt. Dit eindigde weer bij diezelfde vampieren mevrouw als waar ik toen ook moeite mee had. Dus na 1 keer proberen overwoog ik even om de missie te stoppen, maar dan zou ik geen loot/bonus krijgen. Dus toen maar de hulp ingeroepen van een medespeler. 

Samen versloegen we de boss. De vorige keer deed ik weinig en probeerde ik alleen maar in leven te blijven, nu vocht ik mee en dat was veel leuker. 

Na de boss te hebben verslagen, deed ik een side-missie… een grote gast (in het verhaal hadden ze het over een geest) verslaan, op een brug. Dit gevecht was best pittig. Ik deed weinig schade (of hij had heel veel health) en hij was best sterk met z’n grote bijl. De eerste poging ging eigenlijk vrij voorspoedig. Langzaam maar zeker versloeg ik hem, maar toen hij nog maar 30% health had spawnde hij een tweetal zwevende duivelshoofdjes. Dit verraste me zo, dat ik snel daarop dood was. 

De volgende poging ging beter. Ik bereidde het iets meer voor, zette wat items klaar die nuttig konden zijn en na een vrij lang spannend gevecht versloeg ik hem.

Nu was er nog maar 1 side-missie open. Hier kwam ik weer uit in het waterdorpje. Ik moest een paar Yokai verslaan en eindigde weer bij de boss-arena. Door de grote deuren en toen stonden daar ineens twee (kleine)  waterblobs √®n een Ninja Yokai. Beetje verrast ging ik snel ten onder. Bij de volgende poging gebruikte ik veel van m’n bommen, schakelde de waterblobs uit maar de ninja besprong me en in 2-3 hak-slices was ik weer dood. Nog een poging, waterblobs uitgeschakeld en toen snel/tactisch om de Ninja heen cirkelen. Dit werkte en uiteindelijk versloeg ik hem. Yes! Missie gehaald… of toch niet. Want nu kwamen er weer twee waterblobs √®n een Yokai Cycloop. Damnit. Had net al m’n vuurwapens gebruikt op de vorige vijanden. Dus nu maar cirkelen, dodgen, wegspringen en na een pittige strijd waren deze ook verslagen. Nu dan klaar? Nope, er kwam nog een Yokai. Een nieuw soort voor mij en super pittig! Het was een soort van vogelman met een staf. Hij deed flinke klappen uitdelen en gooide ook soms met allemaal spreuken in het rond. Maar m’n eerste poging was succesvol. Gelukkig wel, anders had ik w√®√®r al die andere vijanden moeten verslaan. En toen was de missie w√®l afgelopen. Oef.

Toen was het tijd om verder te gaan, het schip stond al klaar. Dus op het schip gestapt en afgevaren naar de volgende regio.

{34:44 uur gespeeld en level 54}

Ochtendje gamen

Vandaag dagje vrij, dus kon ’s ochtends even paar uurtjes Nioh-en. Begon weer met de trainer. Poeh. Pittig mannetje hoor. Ik probeerde m’n armor meer af te stemmen op hem, zorgde ervoor dat ik onder de 70% bleef zodat ik goed kon wegrollen, maar het bleef heel pittig. Denk dat ik er uiteindelijk wel een uur mee bezig geweest ben. Toen het me uiteindelijk lukte, voelde het een beetje vies. Ik heb hem dus verslagen door hem te kiten – dus rondjes te rennen rondom een boom en hem dan steeds een kleine tik te geven met m’n Kusarigama. Dat deed klein beetje damage, maar zo bleef ik wel buiten z’n reach. 

Nadat ik m’n trainer verslagen had, deed ik een missie waarbij ik bijna alleen maar menselijke tegenstanders had. Dat is vaak heel makkelijk, want een menselijke tegenstander heeft niet zoveel bijzondere moves. Ik verkende het strand, werd beschoten vanuit een schip en ging rustig de boel verkennen. Ben welgeteld 1 keer dood gegaan, maar dat kwam eigenlijk omdat ik te gretig was en niet goed oplette. De keer erop rustig alles onderzocht en waar mogelijk alle loot opgepakt. Ontdekte zelfs nog een nieuwe Yokai, een mevrouw gehuld in sluiers. Die was wel even pittig, maar gelukkig sloeg ik dr toevallig van de boot af en ging ze dood. Daarna verder op zoek naar een gestolen zwaard. Kwam aan het eind nog tegenover een Yokai ninja te staan – die was razend snel… maar had net ervoor even me voorbereid en had dus nog beschikking over wat handige items (bommen etc). 

Na de missie met de piraten ging ik over een serie bruggen lopen waarbij ik meerdere golven Yokai moest verslaan. Dit voelde eigenlijk heel leuk en niet zo moeilijk, zeker niet na m’n lange battle tegen m’n trainer. Ik haalde het dan ook in 1 keer. 

Daarna nog een Twilight missie gedaan, in de grotten die ik in het begin zo scary vond. Nu liep ik er – bijna – fluitend doorheen. Was soms nog ff pittig, met een Yokai en een gevallen medespeler… en kwam na een tijdje aan bij de shrine (halverwege). En toen moest ik weer even stoppen. 

{33:24 uur gespeeld en level 53

En floep gewonnen

Vanavond begon ik weer in het waterdorpje. Ik ging eerst even op verkenning uit en vond al snel de laatste vuurkorf om aan te steken. Nog wat Yokai verslagen en verkende de boel nog een beetje, rende over de daken en levelde nog een keer up.

En to√®n was het tijd om de baas te gaan verslaan. Ik zag dat er nu 3 vuurkorven bij de boss branden en er kwam geen vervelend mini waterblobje bij het begin √®n (nog het belangrijkste) ik kon m’n water in het vuur dopen waardoor ik tijdelijk vuuraanvallen deed. 

En dat werkte goed. De boss ging bij elke poging verder dood en haalde een keer hem zelfs tot 20% ofzo. Maar toen spawnden er 3 mini-waterblobjes… en dat was beetje teveel van het goede. Heb het nog wel geprobeerd, maar de boss deed een ‘hap’-aanval en viel bovenop me. Daarna nog 1-2 keer geprobeerd en toen had ik er genoeg van. 

Ik riep de hulp van een medespeler en na enige tijd kwam WhiteOrb9 (of zoiets) te hulp. Hij (of zij) had een of andere vurige draak als Guardian, dus was benieuwd. 

En zodra we de boss-battle starten, rende WhiteOrb9 naar de boss, liet z’n Guardian Spirit los, ik deelde ook nog een paar klappen uit en toen was m’n compagnon iets te ambities… en was hij dood. Maar z’n Guardian Spirit deed zoveel schade dat de boss 1-2-3 dood was. Had het al eens op een filmpje gezien, maar nu dus in het ‘echt’. Ik keek nog even beduusd om me heen en toen was de missie klaar. Dat ging dus stukje sneller dan verwacht.

Daarna kreeg ik een paar nieuwe trainings-missies in de Dojo. Aangezien je vaak leuke bonussen krijgt van Dojo-missies, besloot ik om die nog even te gaan doen. De eerste missie was tegen een van m’n trainers. Deze vent was razend snel en deed flink wat schade. Hield het dan ook niet lang vol. Vele keren opnieuw geprobeerd, ben van gear gewisseld en heb meerdere vechtstijlen geprobeerd. Begon steeds afwachtender te vechten. Probeerde snel aan te vallen of alleen maar te blocken. Soms kwam ik best ver, maar werd dan weer gretig en verloor alsnog. 

Dus heb de hoop maar even opgegeven en de andere Dojo-missie gaan doen. Dit was tegen een ninja-trainer. Dus minder flinke klappen, meer gooien met bommen en poison-ed wapen enzo. Hem hoefde ik maar 2-3 keer te bevechten, toen had ik het door en won ik. 

Daarna nog even wat lopen rommelen met m’n wapens enzo. En toen was het alweer tijd om te gaan slapen. Snel weer spelen, dan de trainer nog maar eens proberen. 

{30:25 uur gespeeld en level 51}

Pagina 1 van 2

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén