Een eiland in de oceaan van weblogs

Rakso

Maand: augustus 2016

Wat de Souls-serie mij leerde

In maart pakte ik Bloodborne (weer) op en begon langzaam het speltype te leren waarderen. Ik was altijd heel erg van de hapsnap / hak-op-de-tak gamen. Ik speelde het ene spel, deed een stukje van een ander spel en meestal speelde ik lichte entertainment. Iets als een shooter (zoals Call of Duty of Battlefield) of iets kleiners (als Journey, The Witness of iets anders korts/kleins). Ik wilde het kunnen oppakken en weer kunnen switchen zonder moeite.

Maar gelukkig raakte ik gegrepen door Bloodborne. Ik wilde hem verder spelen en toen ik er eenmaal in zat, wilde ik hem uitspelen. Gewoon omdat ik wist dat ik dat kon. Om het aan mezelf te bewijzen en omdat het gewoon heel leuk speelde.

Ik werd gegrepen door het gevoel dat zolang je niet opgeeft, je alles kan bereiken. Bloodborne (en later ook Dark Souls) is heel goed in het steeds-klein-stukje-verder kunnen komen. Je begint, komt een obstakel tegen en uiteindelijk – als je maar volhoudt – overwin je het obstakel. De ene keer is het de layout van het level wat je moet leren kennen of het is een vijand die je niet verslagen krijgt. En op een gegeven moment klikt het. Je krijgt door hoe de layout in elkaar zit of door meerdere keren proberen heb je ineens door hoe de vijands aanvalpatronen werken.

Heb het meerdere keren gehad, dat ik moeite had met een vijand en na een tijdje het zo vaak geprobeerd had, waardoor ik precies wist hoe ik de vijand moest verslaan. Heerlijk. Soms was het zelfs dat een vijand waar ik eerst geen antwoord op wist, nu me niet een keer wist te raken. Echt fantastisch gevoel geeft dat.

En dat heeft Bloodborne (en eigenlijk Dark Souls 3 nog meer) mij geleerd – dat als ik maar volhoud, dat het dan uiteindelijk wel goedkomt.

Volhouden en het komt allemaal goed.

Één gang

Vanavond speelde ik (na eerst allerlei andere games opgestart te hebben en na 5 minuten weer de volgende op te starten) weer wat Dark Souls 3.

Heerlijk, speelt gewoon fantastisch en heb nog steeds niet alles ontdekt.

Was de vorige keer geeindigd bij een steeds-respawnende ridder. Dus die versloeg ik nu, maar pas nadat ik er eerst langs was gerend om de heks –  die hem deed respawnen – te killen.

Na de ridder beetje de boel verkend, een shortcut unlocked en toen verder door een gang.

Langzaam versloeg ik daar een aantal draakmannetjes. Op een gegeven moment lag er de waarschuwing ‘Pas op voor een duo!’. En in de kamer erna stuitte ik op twee draakmannetjes tegelijk, wat dus het duo was – nam ik aan (hint!). Maar ik had het mis. Want na de twee drakenmannetjes dook er ineens een grote draken-meneer-met-bijl op met nog een drakenmannetje in zijn kielzog. Dit duo hakte me finaal in de pan en ik mocht hetzelfde stuk weer opnieuw doen. Weer de ridder verslaan, weer langs de drakenmannetjes en uiteindelijk iets voorzichtiger de grote draken-meneer benaderd.

Nu was hij maar alleen, dus geen idee waar het andere drakenmannetje de vorige keer vandaan kwam. Na een heftig en lastig gevecht, versloeg ik de grote draken-meneer (sjeeez, hij is echt super snel ondanks z’n gigantische bijl) en kon ik verder.

Verder, daar kwam ik bij wat kistjes en mooie spullen. En toen landde er een grote vuurspuwende draak achter me. Snel vluchtte ik naar binnen en besloot om m’n grote stapel Souls even in te wisselen voor een nieuw leveltje. Betekende wel dat ik later weer opnieuw de lange gang met al het drakengebroed moet doorlopen.

En voor de statistieken nog even: level 99 en 54:27 uur gespeeld

Mogelijk gemaakt door WordPress & Thema gemaakt door Anders Norén