Een eiland in de oceaan van weblogs

Maand: januari 2013 (pagina 1 van 1)

Alleen naar de film

Afgelopen maandag was m’n laatste werkdak bij m’n oude werkgever (dpdk). En aanstaande vrijdag is m’n eerste werkdag bij m’n nieuwe (Zicht).

Dus ik heb een paar dagen vrij. Vakantie. Verlof. En aangezien Tobias dinsdags altijd bij z’n oma is, had ik gister lekker een dagje voor mezelf. Lies was werken. Tobias naar z’n oma. En ik? Ik ging naar de bioscoop. Overdag. In m’n eentje. Het is echt al jaren geleden dat ik dat voor het laatst gedaan had, maar hoe heerlijk voelde het. Eventjes lekker alleen iets doen.

Ik besloot om naar de nieuwe film van Quentin Tarantino te gaan, Django Unchained. En sjezus, wat is dat een goede film. Uiteraard viel dat al te verwachten, aangezien Quentin Tarantino de schrijver en registeur is. Maar het verhaal is heel gaaf, de dialogen zijn (weer) geweldig. Gaat soms helemaal nergens over, maar geeft toch veel meer diepte dan een standaard actiefilm. Nog een pluspunt was Christoph Waltz. Heb in Inglorious Basterds vreselijk veel van zijn karakter (en acteerkwaliteiten) genoten. Dus ik was zeer opgetogen dat hij ook in deze film weer een mooie sprekende rol had. Daarnaast zijn de andere karakters in Django Unchained ook geweldig goed geschreven. Zelfs de kleine rolletjes hebben iets moois unieks. Heerlijk.

Ik heb zelfs zo erg genoten van Django Unchained, dat ik nu al weet dat ik de DVD ga kopen. Dit is gewoon een film die je in je collectie moet hebben. En hopelijk is er dan een soort van extended versie, zodat er nog meer geweldige scenes bijzitten. De film duurde 2 uur en 45 minuten, maar heb me geen moment verveeld. Hij had nog best langer mogen duren.

Kortom: Django Unchained is awesome en deze moet je gewoon gaan kijken! Misschien dat ik nog wel een keer terug ga naar de bios om hem nogmaals te kijken.

Laatste dag

Vandaag is m’n laatste dag bij dpdk. Na bijna hier 4 jaar gewerkt te hebben, zal ik vanavond voor het laatst hier de deur achter me dichttrekken. Nou ja. Heb vrijdag nog wel een afscheidsborrel/bbq/feest – dus DAN zal ik voor het laatst (voorlopig) hier de deur achter me dichttrekken.

Vandaag zal waarschijnlijk voornamelijk bestaan uit m’n laptop opschonen, dingen overdragen, afscheid nemen en wat administratief geneuzel. Voelt wel maf. Je brengt eigenlijk meer tijd door met je collega’s dan met je familie of vrienden. En om dan nu ineens zo weg te gaan, is wel beetje gek. Maar hoort erbij. En heb ook wel weer heel veel zin om bij Zicht te gaan beginnen. Dus voelt beetje dubbel.

Maar zal toch m’n lieve collega’s bij dpdk gaan missen. De een wat meer dan de ander ^^

Ingame (4)

Ik kijk door de scope van m’n sniperrifle en markeer de vijanden in het vijandige kamp verderop. Zal ik eerst het alarm uitschakelen? Of eerst de sniper op het dak neerleggen?

Plots hoor ik geritsel achter me in het struikgewas. Ik draai me om en kijk recht in de ogen van een tijger! Wegwezen!

Al rennend schiet ik wild om me heen in de richting van het aanstormende roofdier. Hij springt op me af en slaat z’n klauwen in m’n arm. Na enkele kogels ligt het dier roerloos voor me in het gras. Nog even het mes erin om z’n vacht te skinnen, misschien dat het nog van nut kan zijn.

Maar door alle comotie is de aandacht van de rebellen in het nabijgelegen kamp getrokken. Ze komen massaal aangestormd. In jeeps en te voet. De een nog heftiger bewapend dan de ander.

Heftig gewond vlucht ik de jungle in, hopen dat ze me niet kunnen volgen, zodat ik m’n wonden kan verzorgen.
Maar ik weet ook dat er in de jungle nog veel meer gevaren huizen.

Veilig ben ik nooit, ik speel FarCry 3.

Ballonneren

Op Lies d’r 30e verjaardag (2011) kreeg ze van mij en de familie en vrienden een ballonvlucht cadeau. Deze bon was een jaar geldig en de geldigheid van de bon liep deze maand af. Dus aanstaande zondag is het zover. We gaan vliegen in een ballon. Best spannend, maar zal ook zeker wel mooi worden met al die sneeuw overal.

Update: Helaas, door het weer (sneeuw en harde wind) is de ballonvlucht afgelast. Volgende kans is over 2 weken, 2 februari.

Bewaarpassie

Ik bewaar alles. Of ja alles. Ik bewaar veel. Te veel. Ik bewaar dingen om nostalgische reden. Ik bewaar het, zodat ik over een tijdje – als ik het weer eens tegenkom – er naar kan kijken en even weer herinnert wordt aan vervlogen tijden. En eigenlijk is dat dus vaak beetje onzinnig.

In onze box/berging/schuur staan nog dozen van toen ik naar Dordt verhuisde. Dat was eind 2008. Soms kijk ik er even doorheen en zie ik veel dingen die eigenlijk best weg kunnen. Of eigenlijk, die ik al lang weg had moeten gooien. Zo liggen er nog allemaal foldertjes en brochures van m’n rondreis door Amerika (2007). In elke doos zit wel een keukengerei; een springvorm, een pan of gewoon iets anders onbenulligs. Er liggen zelfs nog stapels met gebrandde CD’s met daarop backups van m’n computer (sommige zijn uit 2002/2003!).

Deze backups heb ik een tijdje geleden getracht om op te ruimen. Heel de stapel met backups ging mee naar boven en ik probeerde er enigzins logica in te ontdekken. Maar na een avondje door bergen met oude schoolbestanden, oude fotos en oude MP3tjes te hebben geploegd, kwam ik tot de conclusie dat de relevantie van 10 jaar oude data eigenlijk heel ver te zoeken is. Dus gestopt met het uitzoeken van die oude data.

Maar toch blijf ik wel bewaren. Nu ik binnenkort van baan wissel, moet ik m’n werklaptop teruggeven. Maar aangezien er op m’n werklaptop ook heel veel prive dingen staan – voornamelijk foto’s – moet ik die wel ergens anders opslaan. Dus een grote externe harde schijf gekocht (1TB) en aan het backuppen geslagen. Ook m’n oude PC meteen even uit de box/berging/schuur gehaald en gaan backuppen. Als je het doet, doe het dan meteen goed. Maar ja. Wat moet je dan backuppen? 1TB is echt heel veel ruimte, dus eigenlijk hoef ik geen keus te maken, ik kan gewoon alles backuppen. En dat heb ik dus ook gedaan. Beetje lui, want eigenlijk heb ik dus nu digitaal net zo’n rotzooi als in de box/berging/schuur. In plaats van dozen met oude nostalgische rommel, zijn het nu mappen. Vol met oude projecten, oude emails, oude bestanden en oude foto’s. De foto’s zie ik vaak nog wel de meerwaarde van om te bewaren. Net als van oude muziek. Maar voor de rest boeit het eigenlijk helemaal niet. Maar dit is de snelste manier, dus zo maar gedaan.

Misschien dat ik (ooit) nog wel eens alles beetje meer zal ordenen. Maar misschien ook niet. Waarschijnlijk pas als de schijf vol dreigt te raken. We zullen zien, voorlopig is m’n digitale box/berging/schuur nog lang niet vol.

Nieuw begin in aantocht

Een kleine 4 jaar geleden – in een tijd waarin ik hier nog vol enthousiasme stukjes schreef – begon ik bij dpdk. Ze zaten in Dordt, het bedrijf heette nog officieel de Pannekoek en de Kale en er zat totaal maar een mannetje of 20. In de afgelopen bijna-4-jaar- maakten we mooie dingen, we verhuisden naar Rotterdam en we beleefden leuke tijden. Maar toch begon het weer een beetje te kriebelen. En heel langzaam realiseerde ik me dat ik weer toe was aan iets nieuws. Een nieuwe uitdaging. Nieuwe collega’s. Een nieuwe omgeving. Gewoon, iets nieuws. Tja, zo ben ik soms.

Ik schreef wat brieven (waren eigenlijk 2 emailtjes, maar ok). Had gesprekje hier en een gesprekje daar en uiteindelijk is het resultaat dat ik per 1 februari bij m’n nieuwe collega’s zit. Bij Zicht. Nog steeds in Rotterdam, maar een klein stukje dichterbij het station – op loopafstand zelfs. Heb er super veel zin in. Al zal ik al m’n dpdk-collega’s toch ook wel heel erg gaan missen hoor 🙁

Er mist een stukje

Ik begon ooit met het schrijven op dit blog in oktober 2003. Maar dat was eigenlijk zelfs al een voortvloeisel uit een stagelog. Elke dag beschreef ik netjes mijn dag bij m’n allereerste stage bedrijf. En daarna ging ik hier stukjes typen.

Eigenlijk ging het vaak nergens over. Dingen die ik had meegemaakt op werk, onderweg naar werk of thuis. Overdag, ’s avonds en uiteraard in het weekenden. Alleen, met vrienden of met familie. Ook werd er veel geschreven over de games die ik speelde, de films die ik bekeek en de andere dingen die mij bezighielden.

En dat hield ik toch best lang vol. Van 2003 tot ergens 2008/2009 bleef ik vrij geregeld stukjes neertypen. Soms wat meer, soms wat minder. Maar ik kwam toch geregeld terug. Tot ik ergens half 2010 besloot dat ik maar moest stoppen. Ik schreef niet zoveel meer, voelde weinig behoefte om nog dingen hier te melden en had m’n focus op andere dingen. Ik stopte met Rakso bij te werken.

En toen ging het mis. Ik verhuisde eind 2010 van hoster en vergat een backup te maken. En nu ik weer Rakso in ere wil herstellen, kan ik alleen maar posts vinden tot eind 2008. Er missen dus bijna 2 jaar posts. Ik heb nog beetje via-via-via (via de Wayback machine) wat posts gevonden en zal die ook hier nog terugzetten… maar er zal dus een gat zijn. Helaas. Niks aan te doen. Nooit meer. Geen backup, vorige hoster heeft er geen backup van, het is gewoon verdwenen. Weg. Foetsie.

Maar ondanks dat dat heel spijtig is, ga ik hier weer (proberen) om geregeld wat te schrijven. Want het teruglezen van al die stukjes is toch eigenlijk veel leuker dan ik dacht. Het is een beetje als door oude foto-albums bladeren. Beetje nostalgie. En als ik ergens goed in ben, is in het verdwalen in nostalgie.

En misschien heeft u het al gemerkt, maar heb dus zelfs heel het oude design weer teruggezet. Miste dat toch wel en vond het toch wel de beste look om Rakso weer mee te rebooten. Sommige dingen werken nog niet helemaal lekker, er missen nog overal plaatjes enzo… maar dat wil ik (ooit) wel weer allemaal op de rails hebben. Doe m’n best. Denk ik. Echt.

Update: inmiddels alle posts van 2009 en 2010 die ik kon terugvinden weer hier geplaatst. Lijkt erop dat ik vrijwel alles heb kunnen terugvinden, denk dat het Rakso-archief dus nu weer voor 98% compleet is. Maar ja, zeker weten zullen we het nooit… want er is niks om het mee te vergelijken. Ach ja. Gewoon weer nieuw archief bijmaken.