Een eiland in de oceaan van weblogs

Maand: september 2008 (pagina 1 van 1)

Werk en ontspanning

Het is weer eens tijd voor wat opvulling. Tijd stil en dan begin ik de druk van een blog weer te voelen. Dus dan voel ik me verplicht om te roepen waar ik mee bezig ben.

Zit sinds 1,5 week bij Lies in huis – in Dordrecht dus. Daar nu aan het thuiswerken voor m’n nieuwe baas, Pixelfarm. Gewoon ’s ochtends samen met Lies opstaan, ontbijten en dan achter de computer en aan de slag.

Bevalt wel. Maar ben nog steeds niet helemaal eruit wat ik wil. Dus vorige week donderdag bij een voorlichting geweest van de politie. Deze keer was het voor de opleiding Recherchekundig Master en het sprak mij heel erg aan. Dus daar gaan we wat meer informatie over verzamelen en dan zien we wel waar we uitkomen.

En naast al dit gewerk, is er ook ontspanning. We zijn weer helemaal into 24, nu met seizoen 5 begonnen. Daarnaast weer Avatar opgepakt en ik heb ook sinds een paar weken Greys Anatomy ontdekt. Dat dus allemaal tussendoor aan het kijken. En dan ook nog gamen.

Op de Xbox360 staat Call of Duty 4 nog steeds op de eerste plaats. Het wordt vrijwel dagelijks gespeeld. Ben ik het niet, dan is Lies wel aan het schieten. Jaja, mijn meisje is ook een gamer. Ze haalt me zelfs bijna in qua speeluren – en dat wil wat zeggen.

Daarnaast weer – sinds lange tijd – begonnen met Company of Heroes op de PC. Deze RTS meer dan twee jaar geleden ooit eens ontdekt (meerdere posts over geschreven en zelfs Paulsk daarmee geinspireerd) en nu weer eens uit de kast getrokken. Het blijft toch wel een heel sterk spel. Ben alweer helemaal verwikkeld in de singleplayer en dat zal nog wel een tijdje zo blijven.

En dan komen er eerdaags ook weer een aantal goede najaarsknallers uit. Zoals:

Brothers in Arms:Hells Highway: een must-buy, speelt zich af in Nederland (Eindhoven) gedurende Operation Marketgarden. Heb hem al gepreordered, dus die zullen we snel eens zien.

Prince of Persia: Een heel nieuw uiterlijk, cell-shaded en meer gefocussed op platform dan vechten. Ga dus zeker de demo proberen.

Need for Speed Undercover: Weer een race-game, maar dit keer weer oldskool met de politie achter je aan. Ook de demo maar eens kijken voordat ik iets besluit.

Call of Duty: World At War: ‘Opvolger’ van COD4, alleen nu weer tijdens WO2. Dit keer speelt het zich af in de Pacific – dus tegen de Japanners ipv tegen de Duiters. Ook maar eerst de demo bekijken, want weet niet of deze het niveau van COD4 kan halen.

Al met al dus genoeg te doen.

Wie wil?

Ik zie net dat ik een guest-pass heb voor Team Fortress 2 (PC). Echt heel kewl om online te spelen, doe het alleen zelf niet zo vaak meer. Speel vaker op de Xbox360 – en dan Call of Duty 4.

Nu heb ik dus een zogenaamde guest-pass waarmee je gratis op je PC Team Fortress 2 eventjes kan spelen. En aangezien ik niet heel veel vrienden heb die online op de PC gamen, hierbij de vraag: wie heeft er interesse?

Laat me weten voor 20 oktober, anders issie niet meer geldig. Heb ook nog volledige (gratis!) kopies van HalfLife2 en HalfLife 2 : Episode 1… voor wie deze nog niet gespeeld heeft. Hiermee krijg je de volledige versie van HL2 of HL2:Episode 1!

Heb je interesse, laat dan in de comments een berichtje achter en vertel waarom jij moet krijgen (en uiteraard wat) 😉

Taaadaaaa

Zie hier: de nieuwe aangepaste frisse Rakso!

Heeft een weekje geduurt met designen, positioneren en uiteindelijk twee dagen in de avonduurtjes weer eventjes old-skool HTML-en en style-sheeten. Maar dan heb je ook wel wat.

Een design zonder veel poespas. Zonder geneuzel en waar het alleen maar om de inhoud draait. En I like. I like very much.

Wat vind u?

Mist er iets? Vind u roze niet zo mooi? Heeft u een suggestie? Of bent u helemaal net zo lyrisch als ik?

Leave a message hieronder en let me know 😉

Ben benieuwd.

3 lente- of bosuitjes

Maak de lente- of bosuitjes schoon en snijd ze in stukjes van 3 cm.

Dat zei het pakje van Thaise Kip Siam (van de Knorr).

Al minstens 3-4-5 keer eerder had ik dit gerecht gemaakt, maar elke keer weer sta ik weer gebogen over de tros bosuitjes en vraag me af hoe je in g*dsnaam die dingen schoonmaakt.
Ze lijken op prei – maar hoe maak je ook alweer prei schoon? Je gebruikt toch altijd alleen maar de kleine harde stengel en gooit die lange bladeren weg? Maar die stengels zijn zo heel erg kort bij bosuitjes.

Maar ik snij de korte kleine stengels van de bosuitjes dus en gooi de bladeren weg. Misschien moet het wel niet zo, maar ja… in geen van m’n twee kookboeken staat überhaupt iets over bosuitjes. En ben te lui om het te gaan opzoeken op internet. Ook helemaal geen tijd voor, want de rijst staat te koken.

En er is nog een vraag die elke keer weer door m’n hoofd blijft spoken: 3 cm, hoeveel is dat ongeveer? Ik hou m’n wijsvinger en duim iets van elkaar en denk: “Nee, dat is 1 cm. Toch?”

Zo blijft koken toch spannend en uitdagend. Kan het natuurlijk gaan uitzoeken, dan weet ik het allemaal zeker. Maar ja, dan is er ook geen lol meer aan.

Nu is het elke keer spannend of het wel gaat smaken, want ik weet niet zeker of ik nou de goede kant van de bosuitjes gebruikt heb… en of ze wel lang/kort genoeg zijn gesneden.

Jaar geleden

Voorheen had ik aan de rechterkant staan welke posts ik precies 1-2-3-4 jaar geleden postte. Aangezien mijn design nu iets minimalistischer is, even een goedkope manier om ongeveer ditzelfde te doen.

Maar deze keer is het een foto welke ik precies 1 jaar geleden schoot. In de Clearwater Valley en ik vertrok die ochtend – volgens mij – uit Orofino, Idaho.

Wel weer leuk, om eventjes nostalgisch erop terug te blikken.

Gevlogen tijd

Realiseer me net dat precies een jaar geleden ik m’n eerste dag in Amerika beleefde. Eigenlijk zat ik in Canada (Vancouver), maar ok… was toch een-pot-nat. Veel verschil was er niet tussen beiden landen.

Als ik eraan terugdenk, dan lijkt het zo kort geleden en eigenlijk ook weer heel lang geleden. En ik wil weer terug.

Weer lekker rondreizen zonder planning of reisschema. Gewoon lekker het land verkennen. Gaan waar je heen wilt, stoppen waar je wilt, kijken waar je wilt en doen wat je wil.

Maar dan nu wel ergens anders. Misschien langs de Westkust (of Oostkust). Dus ergens langs de kusten.

Blijft me toch trekken, dat gekke Amerika. Misschien wel omdat Almere zoveel op Amerika schijnt te lijken?

Maar deze keer wil ik samen met Lies. Lekker 3-4 weken samen weg. Auto huren, rondreizen, overnachten in motelletjes en dingen zien. Heel veel dingen zien. En al net zoveel foto’s schieten.

Mmm. Begint weer te kriebelen. Misschien toch maar weer eens reisje plannen? Maar ja. Heb al zoveel wilde plannen. Zal eerst ff wachten hoelang dit enthousiasme blijft.

Poef

Zo [zie titel] klonk het in mijn hoofd toen ik erachter kwam dat ik alle gegevens uit m’n telefoon gewist had. En dat was eigenlijk niet de bedoeling.

Heb sinds een paar maanden een nieuwe telefoon (de oh-zo-populaire Sony Ericsson C902, zelfs James Bond gaat hem gebruiken). Maar soms doet hij wel eens een beetje vreemd. Valt ineens uit (met alle gevolgen van dien), de wekker loopt niet af (met alle gevolgen van dien) of hij reageert niet als ik wil opnemen (met alle gevolgen van dien). En dat is lastig.

Dus ik besloot om de software van mijn telefoon te updaten. Ja, dat kan tegenwoordig. Vroeger kreeg je een telefoon en daar moest je het mee doen. Tegenwoordig kan je hem (via USB) aan je computer hangen en daarmee de zogenaamde firmware updaten.

En dat leek me wel handig. Misschien dat ik dan wat minder met-alle-gevolgenvan-dien-voorvallen zou hebben. Dus zo gezegd, zo gedaan.

Ik plug de telefoon aan de computer (via USB). De batterij eruit en er weer in.

En ik klik op de 2, 3, 5, 9 schermpjes (weet niet meer precies, maar in ieder geval waren het er veel) waarin staat:’vergeet niet uw gegevens te backuppen’, ‘weet u zeker dat u door wilt gaan?’, ‘heeft u wel een backup gemaakt van uw gegevens?’, ‘uw gegevens zullen overschreven worden, dus maak een backup!’.

En overal denk ik: “Ja! Ja! Ja! Heb geen backup gemaakt, maar al m’n nummers staan op de SIM-kaart en de foto’s staan op de geheugenkaart. Dus er kan niks misgaan. Sjeez. Schiet nou eens op. Ik wil die upgrade!”

En toen ging hij aan de slag.

1%

2%

3%

En dat ging zo door tot 100% – heel verrassend.

En toen mocht de USB er weer uit, telefoon weer aan (maar eerst de batterij eruit en erin) en ik krijg keurig het welkomsschermpje.

Niks aan de hand dus. Totdat ik merk dat al m’n SMSjes weg zijn. En al m’n contacten. En al m’n afspraken. En al m’n notities.

Bleek dus dat ik wél m’n SMSjes en contacten op m’n telefoon had gezet. En niet op m’n SIM-kaart.

En die SMSjes kan ik nog wel missen. En m’n afspraken ook wel, want had er niet zoveel instaan – geloof ik.
Maar alle contacten weg, dat is een beetje jammer. Gelukkig heb ik hier nog ergens m’n oude telefoon liggen waarop een hele berg contacten staan. Maar mensen van wie ik de afgelopen 2 maanden hun nummer heb gehad: sorry!

Dus hierbij eventjes een oproep: mocht u een tijdje niks van mij horen, neem dan gerust even contact op. Stuur een SMSje of bel me eventjes. Altijd gezellig en dan heb ik ook weer uw nummer in mijn telefoon staan.

Bij voorbaat hartelijk dank.

Keuzes en uitvluchten

Ik bekeek net (voor het eerst) de speech van Steve Jobs. De oh-zo-bekende-speech. En oh-zo-indrukwekkende speech, mag ik nu ook wel zeggen. Hij benoemd zoveel mooie, maar ook eerlijke dingen. Klinkt misschien vreemd om dat te zeggen, maar met eerlijk doel ik op de open deuren die ingetrapt worden, maar die eigenlijk door niemand echt gezien worden.

Zijn speech duurt 15 minuten, is in het Engels, maar ik kan hem je echt aanraden. Helemaal als je even niet weet waar je staat in je leven.

Zoals ik. Al meer dan anderhalf jaar bezig met zoeken en proberen keuzes te maken waar ik heen wil. Ben al verschillende kanten opgeslingerd. Wilde naar Amerika. Ik ging ook, kwam weer terug en wil ooit weer terug. Ik taste de verschillende kanten van m’n webdevelopment af en kwam uiteindelijk weer terug bij Flash. En uiteindelijk wilde ik naar de politie. En kwam na een paar maanden weer terug bij Flash.

Dus nu ben ik thuis aan het werk. Met Flash. Achter m’n eigen computer. En nog steeds raced soms de vraag door mijn hoofd: is dit de richting die ik wil blijven volgen?

Als je Steve Jobs z’n speech beluistert, was het – achteraf bekeken – voor hem eigenlijk helemaal niet verkeerd om 1-2-3 keer een geheel andere richting op te gaan. Hij stopte met school, hij werd ontslagen en kwam uiteindelijk weer 10 keer zo hard terug.

Nu wil ik niet zeggen dat ik heel wat anders wil gaan doen. Maar waarom ook niet? Maar dan volgt vanzelf weer de vraag: wat? Er zijn zoveel dingen te doen, wat past nou precies bij mij? Wat is nou typisch Skar?

Misschien wel professioneel twijfelaar? Dat lijkt wel heel erg op mij 😉

Maar zoals Steve (of zou ik meneer Jobs moeten zeggen?) ook al benoemd… achteraf is het heel makkelijk om de verschillende punten te verbinden (connect the dots). Maar in het nu zal je gewoon het vertrouwen moeten hebben dat uiteindelijk de dots wel connected raken.

Bekijk hier trouwens Steve Jobs z’n inspirerende speech: