Een eiland in de oceaan van weblogs

Maand: mei 2007 (pagina 1 van 1)

Arme spieren

M’n armen doen pijn. Nou ja, niet echt pijn-pijn… maar meer beetje zeurend gevoel als ik ze span. Als ik iets moet optillen of m’n arm in een bepaalde hoek beweeg.

Het begon met klussen in vriend Craggies nieuwe woning. Heb maar aantal uurtjes lopen schilderen, maar waarschijnlijk hebben de spieren in m’n armen toen andere bewegingen gemaakt dan usual. Wel vaag, want heb vorig jaar hier zelf veel meer geklust en eigenlijk nooit last gehad van spierpijn. Weird.

En gisteravond lekker in het water rondspat (lees: uur gezwommen, voornamelijk borst-crawl). Dat maakte m’n armen wel weer wat losser, maar naderhand was de spierpijn er weer net zo hevig.

Dus nu maar even aantal dagen rustig aan doen. Dat we morgen gaan beachvolleyballen met m’n werk is dus weer goed geplanned πŸ˜›

Change of plans

Nadat ik een paar weken geleden m’n tickets had geboekt, ben ik veel bezig geweest met plannen, lezen, voorbereiden, keuzes maken etc.

Heb – op advies van een collega – het boek ‘Lets Go USA‘ aangeschaft, met daarin 1000 pagina’s over elke state en vrijwel alle steden. Waar kan je goedkoop/goed slapen, eten en wat er overal te doen. En daarnaast staat het ook nog eens vol met budget-tips etc. Super handig – als voorbereiding en als naslag als ik daar ben.Maar de originele plannen zijn onlangs een beetje aangepast (lees: totaal omgegooid).

Eerst was het plan om te ‘city-hoppen’: weekje in en rondom Vancouver, weekje in en rondom San Francisco en uiteindelijk weekje in en rondom Chicago… het enige wat blijft is: ik kom aan in Vancouver en ik vertrek uit Chicago. Moet ook wel, want had de tickets al geboekt πŸ™‚

Maar wat is dan het nieuwe plan? Nu is het idee meer een zogenaamde ‘road-trip’. Ik land in Vancouver, huur daar een auto en rij dan (in een paar weken tijd) naar Chicago… dwars door Amerika. De route is een beetje (globaal) als volgt:

route_us.jpg

Maar het mooie hiervan is dat ik er zover van kan afwijken als ik zelf wil. Het enige wat zeker is, is dat ik op tijd in Chicago moet zijn – anders mis ik m’n vlucht terug.

Maar ik kan dus nu veel beter ‘plannen’ wat ik kan/wil gaan doen. Beetje een route uitstippelen, bezienswaardigheden noteren etc. Veel eenvoudiger en vele malen vrijer dan gebonden zijn aan de verschillende steden. Echt heerlijk. Muziek je op in de auto en rijden maar. Mooie dingen zien, genieten van het landschap en stoppen waar ik wil. Heb het gevoel dat ik nu veel meer het land zelf ga verkennen, in plaats van een paar steden.

En heb nu ook geen echte ‘deadlines’. Met de steden had ik constant in m’n hoofd: ik kan niet te lang blijven, ik MOET weer verder… want ik MOET ook nog SF en Chicago bezichtigen. En nu is het: relaxed. Ik zie wel. Wil ik langer blijven, dan doet ik dat toch gewoon? Zolang ik maar op tijd in Chicago aankom πŸ˜€

Was ik eerst nog beetje onzeker en ‘angstig’ voor de grote reis, heb ik er nu echt ontzettend veel zin in en kan niet wachten totdat het september is!

Moet nog wel genoeg voorbereiden, maar heb nu een veel beter beeld voor ogen. Eindelijk komt het plan beetje op z’n pootjes terecht en eindelijk kan ik echt-echt-echt plannen gaan maken.

Jeeeije!

American Dad

Gister weer een aflevering van American Dad gezien en daarin kwam onderstaande scene langs. Super grappig. Dus gooi ik hem hier even neer, kunt u als bezoeker van Rakso ook even een lach uitstoten. Enjoyer!

http://www.youtube.com/watch?v=PwUkIuKVRj4

Lekker bezig

We zijn weer lekker bezig hier op het eiland Rakso. Sinds enkele weken weer lekker aan het sporten en dat voelt goed.

Doe tussendoor kleine dingen – soms even proberen m’n record te breken met touwtje-springen – en elke ochtend situps and pushups. Maar voornamelijk draait het om het hardlopen (1-2 keer per week) en de nieuwe passie zwemmen (1-2 keer per week).

Afgelopen woensdag weer samen met vriend Craggie half uur gelopen. Totaal 4,6 km afgelegd, heel netjes dus. Hebben – als je het uitrekend – gemiddeld 9-10 km/u gelopen, wat een mooie snelheid is. En het voelde achteraf ook heel lekker.

We waren wel moe maar goed moe, niet helemaal kapot ofzo.

Voldaan moe. Denk dat dat het juiste woord is.

Toen moest ik dan nog wel terug op de fiets. Totaal die dag 2 uur gefietst, want moest ’s ochtends ook nog bij de tandarts langs… die ook op een half uur fietsen zit. Dus woensdag was een über-sportieve dag.

En eigenlijk zouden brother Jasper en ik donderdag gaan zwemmen, maar dat hebben we door omstandigheden voor een keer geskipt (hadden geen zin). Maar morgenochtend (zondagochtend om 8:00)  ga ik weer zwemmen. Afgelopen zondag ook gezwommen. ’s Ochtends vroeg. Heerlijk. Behalve dan het uit je bed komen.
Maar heb ik altijd al willen doen, vroeg opstaan en voor dag-en-dauw gaan hardlopen (of in dit geval zwemmen).

Maar merk dat ik echt een avondmens ben. Kan ’s avonds tot laat (1-2-3 uur) doorgaan, zonder ook maar beetje in te zakken. Maar als ik ’s ochtends vroeg moet opstaan, dan kan ik moeilijk m’n bed uitkomen – alleen met een hele goede reden (zoals zwemmen of een andere afspraak).

Afgelopen zondag dus om 7:00 opgestaan, op de fiets naar Japs en toen gezwommen. Na 10 minuten voelde ik al alle kracht uit m’n lijf verdwijnen, maar rustig doorgegaan en uiteindelijk wel het uur kunnen volmaken. Ging dus minder lekker dan de keer ervoor, maar toch… bleef drijven en kwam vooruit πŸ˜€

Merk ook dat het hardlopen makkelijker gaat, ben in de afgelopen maand ook aantal kilos verloren en dat alles is een goede motivatie om door te gaan – naast het sociale/gezellige aspect.

Ben dus goed op weg. Nu nog volhouden, dat is het lastigst πŸ˜€

Fiets, Koningin, chloor en spinnen

Zo, met deze vage titel is de toon gezet. Ik heb uw aandacht en zal proberen deze vast te houden tot het eind.

Om het stuk maar chronologisch te starten, beginnen we met de fiets.

Meer dan twee maanden geleden knalde m’n zadel van m’n fiets eraf – tijdens beetje stunten (lees: op achterwiel proberen te rijden). Heb meerdere malen geprobeerd om het zadel weer terug te zetten, maar zonder succes. Elke keer viel hij er weer vanaf. Sindsdien stond m’n arme fietsje maar beetje te verstoffen in de box.
Tot afgelopen weekend. Het weer was te mooi om binnen te blijven, dus heb ik m’n zadel laten fixen bij de fietsenmaker (3 euro) en kan dus weer lekker rondtouren op de fiets.

Toen kwam maandag, Koninginnedag. Samen met vriend Craggie en z’n vriendin naar Amsterdam gegaan. De auto eens op een andere plek (oud-Zuid) neergezet en toen via het Sarphatipark en de Ceintuurbaan naar het centrum gelopen. Uiteindelijk lekker rondgedwaald in het Vondelpark en lekker veel zon opgepikt. Kwam dus thuis met een roodverbrandde nek, een paar aangeschafte boeken en een berg geschoten foto’s (hier te bekijken).

Dinsdagavond gezwommen met m’n brother. Twee weken geleden voor het eerst (sinds lange tijd) weer het zwembad ingedoken, gewoon banen zwemmen – borstcrawl en schoolslag, niks bijzonders maar het beviel.
Was gezellig om samen te zwemmen, hielden het bijna een uur uit en was een prettige manier van ‘workout’.

Afgelopen dinsdag ging het al stukken beter. Gewoon lekker ‘rustig’ borstcrawlend heen-en-weer, soms even een schoolslagje tussendoor en nog meer somser eventjes op adem komen tegen de kant. En de spierpijn achteraf was ook minder erg dan de eerste keer. Het voornemen is dus iets om te blijven doen. Misschien zelfs aanstaande zondagochtend alweer.

En toen kwamen de spinnen. Woensdag was de nieuwste film van Spider-man in de bioscoop en ging er samen met brother Jasper en z’n vriendinnetje naartoe. De film duurde ruim twee uur, maar was – vond ik – zeker de moeite waard. Vond deel 2 al beter dan deel 1, maar weet nog niet helemaal of deel 3 nog beter is. Moet de eerste twee delen snel weer eens zien en dan kan ik beter oordelen welk deel het beste is.
Maar als je Spider-man-fan bent… en/of de vorige films ook leuk vond… moet je er zeker naartoe gaan. Het verhaal gaat weer verder, gaat dieper en er worden (uiteraard) weer nieuwe vijanden geintroduceerd. Checken dus!

En nu nog een mooie afsluiting verzinnen aan dit verhaal. Ah, weet het al:

Punt.

Musica Maestro!

Muziek.

Een heel belangrijk iets in m’n leven. Vanaf het moment dat ik opsta, gaat de muziek aan – nog voordat ik me aankleed of wat dan ook. Dan zet ik m’n koptelefoon op, om tijdens het reizen van de muziek te kunnen genieten en dan aangekomen op m’n werk gaat de koptelefoon af, maar gaat direct de muziek op de computer aan.

Momenten zonder muziek komen dus zelden voor en dat is maar goed ook. Zonder muziek is het leven maar saai.

De afgelopen tijd nog meer met muziek bezig. Bezig m’n eigen smaak beetje uit te bereiden. Ben inmiddels een jaar ingeschreven bij Last.fm (briljante site met een briljant concept). Daar gooi je alle muziek heen welke je luistert, zodat er een soort van blauwdruk van jouw muzieksmaak ontstaat. En zo zie je wie dezelfde muzieksmaak heeft, welke nummers die nog meer luisteren en zo leer je nieuwe artiesten en stijlen kennen. Heel gaaf.

Zo kwam ik bijvoorbeeld via Last.fm op deze weblog en daar dus veel goede nieuwe nummers gehoord (tip: check vooral die laatste link!).

Twee weken geleden ook van Herman een aantal DVD’s gekregen met daarop wat bluegrass en country muziek. Wist niet dat dat ook leuk kon klinken, maar de afgelopen tijd soms even een DVD opgezet als achtergrond-muziek en dat beviel perfect. Dus weer wat geleerd over mijn eigen muzieksmaak.

En als afsluiting ook nog afgelopen weekend m’n keyboard weer uit de kast getrokken. Eigenlijk uit de box getrokken, afgestoft en nu staat hij mooi in de computerkamer te glimmen. Nog weinig op gespeeld, maar zeker weer van plan om dat op te pakken. Heerlijk lekker freaken, beetje jammen… kijken of m’n vingers ook weer willen. De eerste noten waren beetje roestig, maar gewoon veel doen. That does the trick.

En nu naar huis. Met muziek auf den Kopf.