Een eiland in de oceaan van weblogs

Maand: september 2006 (pagina 1 van 1)

Tot in de nachtelijke uurtjes

Was ik eerst al enthousiast over een spel wat zich in de Tweede Wereldoorlog afspeelde, nu weer enthousiast over een ander spel – in dezelfde setting. Deze keer is het geen shooter maar een RTS genaamd ‘Company of Heroes‘.

Company of Heroes


Een week geleden ontdekte ik bij toeval de demo en uit nieuwsgierigheid even geprobeerd. Sinds dat moment zit ik er helemaal in. De sfeer is zo mooi neergezet en het ‘realisme’ en de intelligentie van de tegenstander/computer zijn ook super uitgewerkt.

Company of Heroes

Het zijn de kleine dingen die het maken. Het geluid bijvoorbeeld; als je een unit selecteert en dan wegscrollt… hoor je hem alsof hij over de radio komt – ver weg dus, met beetje gekraak en ruis ertussen. En je kan bijvoorbeeld ook inzoomen tot op een niveau, waarop het net lijkt alsof je een shooter aan het spelen bent. Zo mooi en gedetailleerd. En alles kan kapot. Een huis kan instorten, een muur kan omvergereden worden door een tank en een explosie laat een krater achter – waarin je manschappen weer dekking kunnen zoeken.

Company of Heroes

De strategische kant is dus ook goed aangepakt. Je manschappen zoeken ook dekking en je kan ze dus strategisch neerzetten; dekking zoekend achter een muurtje of juist geen dekking in het open veld.
En in plaats van standaard geld verzamelen en tankjes uitspugen, krijg je nu je resources door gebieden te veroveren. En dat beperkt je in je mogelijkheden, want je zal al snel aan je limiet zitten. Dan wordt je dus gedwongen om het vijandige gebied in te gaan om daar meer gebied (=resources) te veroveren. En zo zijn de tankrushes verleden tijd.

Je bent constant aan het aanvallen – om nieuw gebied te veroveren – en aan het verdedigen – je bestaande gebied. De AI (de computer) blijft aanvallen op je zwakke plekken waardoor je constant overal op het slagveld bezig met het managen van je eenheden. Heel intensief dus, geen moment kan je achterover hangen.
Conclusie, heel indrukwekkend en verslavend spel. Laatst zat ik – onder het mom van “nog eventjes een kwartiertje spelen” – weer tot diep in de nacht te spelen. Was totaal de tijd vergeten. En dat was nog maar ÊÊn missie. Ben benieuwd naar de volgende.

Company of Heroes

Al-met-al dus zeker een aanrader als je van een goede sfeer, verslavende gameplay of WO2-spellen houdt. Alleen zal je wel over een behoorlijke systeem moeten beschikken om dit moois vloeiend te kunnen draaien.
Ik merkte bij de cutscenes soms wat pixeligheid en bij grote gevechten – met veel eenheden – wilde hij nog wel eens beetje schokken. Wordt weer eens tijd voor een upgrade dus. Is ook wel weer eens tijd. Inmiddels alweer meer dan twee jaar geleden de laatste grote upgrade gehad.

Voor meer informatie over Company of Heroes, check deze of deze review

Best handig

Elke ochtend brengt hij mij trouw naar het station en elke avond weer trouw terug naar huis. Dan staat hij een nacht buiten (in de storm, wind en regen) en de volgende ochtend – mits het geen weekend is – brengt hij mij weer trouw op z’n rug naar het station.

Mijn ‘stationsfiets’ is sterk en betrouwbaar. Maar de laatste weken begon een van de trappers te piepen. Elke keer als m’n linkervoet onderaan was, moest de fiets een beetje hoesten. Een zwak kuchje, klonk een beetje als “kriep”.

“Kriep … kriep … kriep”, zo klonk het als ik voorbij fietste. In het begin was het nog best grappig, zo’n eigen geluidje. Maar een week later werd het erger.

Naast het gekuch kreeg m’n fiets ook spastische neigingen. Bij elke rondgang ging de linkertrapper ook een beetje schokken. Hij kwam steeds losser te zitten, totdat het uiteindelijk niet meer leuk was. Ik kon er niet zoveel kracht meer op zetten, bij elke rondgang kwam de trapper tegen het frame aan en uiteindelijk kwam ik bijna niet meer vooruit.

Vanochtend maar eens de tijd ervoor genomen om hem beter te maken. De fiets voor de deur gezet, gereedschap gepakt en binnen 3 minuten was de trapper weer helemaal gemaakt. Ben soms best handig, al zeg ik het zelf.

Nu trapt hij weer zoals het hoort. Alles is weer als vanouds. Hij kucht nog wel een beetje, maar dat is nu wel weer grappig. Zo’n eigen geluidje.

Fiets

Striptekenen

Vroeger was ik dagelijks bezig met tekenen. Was altijd druk bezig en vond het ontzettend leuk om gekke poppetjes en scenes te tekenen. Samen met vriend Craggie verzonnen we de gekste figuren en tekende die dan 100 keer achter elkaar – in dezelfde pose. Ik wilde altijd striptekenaar worden en kocht dan ook bergen boeken “strip-en cartoontekenen”, “hoe teken je cartoons” etc – maar ja… talent kan je helaas nergens kopen.

Inmiddels zijn we jaren verder en ik droom er nog steeds van om een eigen webcomic te hebben. Met je eigen acteurs, je eigen wereldje. Lijkt me echt geweldig. Maar ik besteed er eigenlijk geen tijd meer aan. Ik teken vrijwel nooit meer, behalve soms even snel een onzinnig mannetje op m’n whiteboard. Zou eigenlijk de draad weer eens op moeten pakken.

En ter afsluiting even een link. Hier kan je eenvoudig stripjes maken, voor diegene die – net als ik – weinig tekentalent hebben. Veel plezier 🙂

Schets

Hardgeloop

M’n benen zijn vermoeid. Ze voelen zwaar en er klinkt ergens vaag het gejengel van spierpijn – een beetje dan.

De oorzaak is het hardlopen gisteravond samen met vriend Craggie. We doen dit inmiddels alweer bijna twee jaar, maar te onregelmatig om echte vooruitgang te boeken. Soms gaat het goed en lopen we keurig elke week en soms dan lopen we een paar weken helemaal niet. Schiet dus niet zoveel op, de conditie blijft beetje gelijk. We blijven hangen op een half uur lopen.
Het was alweer enkele weken geleden, maar ging goed. We hielden beiden vol en uiteindelijk – na 40 minuten gelopen te hebben – kwamen we moe maar voldaan weer terug bij het beginpunt. Helemaal bijgekletst en helemaal warm en bezweet.

Volgende week weer, misschien dat ik eind van de week nog keertje alleen ga lopen. Nu nog even uitrusten, want heb beetje moeie benen.

Jarige tijger

Vandaag viert mijn goede vriend Stefan z’n verjaardag. Hij wordt alweer 25 jaar, een kwart eeuw.

En het toeval wil dat mijn beide beste vrienden allebei op de 17e van een maand jarig zijn. En dat is nog niet eens het enigste, ikzelf ben ook nog eens op een 17e jarig… alsof ik ze erop uitgezocht heb.

Nou Stefan, ik wens je een fijne verjaardag en uiteraard met veel cadeautjes en taart 🙂

Tijger

Sociale gespreksstof

Je kent het wel. Je komt op straat (of in de metro, in de supermarkt, in de bioscoop – whatever) iemand tegen die je of vaag kent of lang geleden kende en weinig contact mee hebt gehad. Dan knoop je vaak automatisch een gesprekje aan; hoe gaat het nu, wat doe je nu voor werk, ben je verliefd, verloofd, getrouwd etc. Gezellig even bijpraten.

Maar ik kan het niet. Beter gezegd: ik heb er een hekel aan. Vage kennissen (vrienden van vrienden, oud-collega’s, oud-klasgenoten etc) tegenkomen en dan gezellig een gesprek aanknopen. Ik kan het echt niet, weet nooit iets te zeggen.

Het wordt dan standaard beetje vertellen over je werk, dat je inmiddels samenwoont en dan houden de onderwerpen alweer op. En dan ga je allebei maar een beetje voor je uitstaren – terwijl je nadenkt over een nieuw onderwerp om ‘gezellig’ over te kunnen kletsen.

Ik probeer dit soort momenten dan ook altijd te voorkomen door ervoor te zorgen dat men mij niet opmerkt. Ik vermijdt oogcontact, draai me half weg of verdiep me nog dieper in m’n boek. Alles om de nutteloze ‘sociale’ gesprekjes te voorkomen.

Het is dan ook des te erger als je dan toch opgemerkt wordt. Dan moet je net doen alsof je verrast bent, omdat je uiteraard niet kan zeggen dat je ze al lang gezien had. En dat voelt een beetje slecht.

Ik begin er wel steeds beter in te worden, veel vage kennissen merken me niet op. Maar ja, misschien doen zij wel precies hetzelfde en willen ze niet opgemerkt worden door mij. Dat kan ook.

Experiment

Het handige van WordPress (de tool achter Rakso) is dat je ’themes’ kan downloaden en installeren. Daarmee geef je je weblog direct een ander uiterlijk. Je kan – zoals ik meestal doe – ook zelf iets in elkaar knutselen, zodat je je eigen originele look hebt… Maar momenteel ben ik een beetje op zoek naar de juiste nieuwe look voor Rakso.

Dus aanschouw hier de eerste versie van een nieuw tijdperk. Niet alles werkt goed, sommige dingen moeten nog even afgesteld worden en hij is niet echt origineel. Maar hij is wel strakker, duidelijker en overzichtelijker – al zeg ik het zelf.

Maar wat vind u van deze nieuwe look-and-feel-in-ontwikkeling?

Lijstje (10)

Er is weer weinig te melden, dus weer tijd voor een lijstje met korte puntjes.

Afgelopen weekend was het stil. Stil op straat, stil in de winkels en stil op de weg. Tijdens het wekelijkse boodschappen doen was het verbazingwekkend rustig in de supermarkten, de parkeerplekken lagen voor het oprapen en zelfs op de weg was er minder verkeer. En ’s middags – tijdens het shopperen in de stad – liepen er aanzienlijk minder mensen rond te struinen.

En zondag ook weer. We waren – via tientallen omzwervingen – beland in het Amsterdamse Bos… en onderweg was het ook weer heel rustig. Uiteindelijk in het bos waren er toch wel een berg mensen, maar niet zoveel als je zou verwachten op zo’n mooie dag.

Het huidige design staat er nog niet eens twee maanden, maar ik ben er nu alweer op uitgekeken. En dat is wel jammer, want het werd toch met open armen ontvangen. Maar ben toch op zoek naar iets eenvoudigers – iets strakkers. Maar nu nog even niet, beetje druk nu. Komt nog wel. Ooit.

Ben momenteel (veels) te druk bezig met het bouwen van een nieuwe website – nee, niet voor mezelf, maar voor iemand anders. Zijn er eigenlijk zelfs twee.

Ook Nath is alweer hard aan het werk en heeft d’r eerste klasje ingericht met als thema onderwater. En met succes, want alle kinderen waren meteen enthousiast en kwamen ook zelf hun steentje bijdragen – met knuffels, schelpen, speelgoed etc. Hier staan nog wat foto’s van de inrichting.

En in de vrije tijd wordt de tijd gevuld met het wekelijkse spelen op de go-club en de wekelijkse portie hardlopen.

Jarige job

“Lang zal je leven,
lang zal je leven,
lang zal je leven in de gloria.
In de glo-ri-a, in de gloo-rii-ja!

Hieper de piep. Hoera! (3x)”

Zo klonk het vroeger ’s ochtends in je slaapkamer als je jarig was. Je werd in je bed toegezongen, kreeg cadeautjes en dat onder het genot van een beschuitje kaas met een kop thee.

Maar vanochtend klonk er in mijn ouderlijk huis geen gezang, het was stil tijdens de ochtend. Ergens klonk het alarm van een radiowekker en in de keuken pruttelde zachtjes het koffiezetapparaat. Maar toch is er een jarige vandaag, m’n vader Frans.

Maar het gezang ontbrak en dat komt omdat m’n broer en ik allebei het huis uit zijn. En met ons zijn ook alle tradities vertrokken. Voor het eerst sinds jaren werd m’n vader dus wakker op z’n verjaardag, zonder ochtendgezang.

Maar dat halen we vanavond nog wel in, vanavond weer uit volle borst het vaste riedeltje afwerken. Alle liedjes achter elkaar geplakt, als vanouds.

En m’n vader hoort het inmiddels voor de 62e keer aan, weer een jaartje dichterbij z’n pensioen 🙂
Pap, ik wens je een hele fijne verjaardag en nog van harte gefeliciteerd!