Jaja, de Marathon pun in de titel is bewust. Na maanden niks anders te hebben gespeeld, raakte ik rond de zomervakantie (eind juli) toch beetje uitgekeken… even dan.
Ik speelde sowieso niet zo heel veel games, heel soms wat op mn Steamdeck, maar meestal keken we wat films of series. De Playstation deed ik soms nog wel eens even aan, probeerde paar spellen, maar niks bleef plakken.
Marathon startte ik ook soms op, speelde dan even een potje, ging meestal gelijk weer dood en had er dan weer genoeg van. Maar het bleef prikkelen.
Toen werd de roadmap aangekondigd, weinig nieuws, beetje een versie 2.5 ipv echt veel nieuwigheden. Ergens in december komt pas echt een nieuw seizoen, met weer een berg nieuwe dingen, aanpassingen etc.
Maar er was wel ween reset, dus iedereen was weer gelijk. Dus heel langzaam begon ik weer te spelen. Nog steeds alleen (of met randoms), want nienand van mn nabije mede-gamers vind het leuk.
En nu vanavond zat ik weer (als vanouds) tot 1:45 te spelen. Paar potjes solo (ging lekker) en toen aantal Sponsored Dire Marsh (ging ook lekker).
Ik wìl hier gewoon iets schrijven over Marathon. Het moet wel … het houdt me dagelijks bezig; of ik speel het, ik lees erover of kijk videos met gameplay of tips. Het houdt me al bezig sinds ik het spel aanschafde – begin maart.
Vandaag is de laatste dag van het eerste seizoen, morgen is de wipe – het moment waarop van iedereen hun progressie wordt gereset, wat dus betekend dat iedereen weer overnieuw begint: terug naar level 0 en niks in je opslag. Dus geen goede wapens, geen handige items, geen skills die je unlocked hebt.
Voorheen – vooral bij Escape from Tarkov – vond ik die wipe maar stom, maar denk dat dat vooral kwam omdat ik niet zo diep in het spel zat als anderen. Ik sprong toen gewoon ergens middenin een seizoen in het spel en wist niks van de groeiende curve die er geldt in de lifecycle van een seizoen … dus iedereen was een gevaar, ik had gewoon crap wapens etc. Dus toen er gezegd werd dat er na 2-3 maanden alle voortgang gereset zou worden, vond ik dat maar een stom gegeven.
Maar nu bij Marathon zie ik het voordeel wel en vind het eigenlijk zelfs wel heel leuk. Paar weken geleden voelde het nog beetje apart, dat al m’n voortgang teniet gedaan zou worden. Maar de laatste 1-2 weken ben ik vooral lekker vrij aan het rondhuppelen. Doe soms nog wel een quest hier-of-daar, maar ben vooral m’n opgespaarde wapens en items aan het gebruiken. Ik voel minder “angst” om het te verliezen.
Ook merk ik de laatste week dat er heel veel mensen hetzelfde doen en dus rondlopen met allerlei hogere gear – paarse of zelfs gouden wapens en items, echt bizar. Ook worden er ineens overal – heel regelmatig – de speciale keys gebruikt.
Dat zijn de keys om bijzondere kamers te openen met veel betere loot. Voorheen was iedereen heel huiverig, want zodra je zo’n kamer opent, klinkt er een vrolijk geluidje (bijna als een soort-van ringtone), maar dat is te horen over de gehele map. Dus het lokt alle runners naar die ene kamer, als bijen naar de honing.
Behalve dat dus de hele meta anders is geworden, omdat iedereen was losser is geworden, merk ik ook dat ik zelf wel toe ben aan een reset. Heb in het begin van het spelen veel dingen moeten leren en nu zou ik toch andere keuzes gemaakt hebben.
Wat is er dan zo leuk aan Marathon? Zeker als je m’n enthousiasme voor ARC Raiders meeneemt – wat ik nu dus al sinds Marathon niet meer gespeeld heb en ook geen behoefte voor heb.
Denk dat het een combinatie is van:
first-person camera, die ligt me toch lekkerder dan een third person
de PvP is heel gaaf, zijn echt gevechten die gaan om positioneren en skills – bij AR had ik soms het gevoel dat ik niet goed mee kon komen met de gevechten
de contracts (quests) voelen fijner aan, sowieso hebben ze in Marathon meer nut (je upgrade je faction en daardoor ook je unlocks, waardoor je beter wordt en meer dingen kan kopen). En denk dat het ook uitmaakt dat de contracts echt in de wereld leven – ze hebben invloed, er spawnen andere enemies, kamers zien er anders uit, gebouwen hebben apparaten waar je mee moet interacteren. Je doet echt dingen in de wereld; waarbij in ARC Raiders je regelmatig zwevende interactie-knoppen had die “iets” deden – veel minder boeiend om te doen dus
de loot heeft eigenlijk altijd nut. Waar je in ARC Raiders heel veel verschillende “normale” dingen had en die kon je dan weer combineren om dingen te craften, hier heb je soms wat salvage wat je meeneemt, maar daar kan je dan of dingen voor unlocken (wat je ook nog eens handig kan tracken) of je kan het gebruiken om te ruilen – lees: wapens en items mee kopen. Dus het is vrijwel nooit onzinnig.
ook wordt alle zooi uit je rugzak verkocht als je exfilled, dus als je dingen meeneemt om te verkopen (en ze hebben ook geen ander nut), worden ze automatisch verkocht. Andere dingen worden ook automatisch geregeld, zodat je uiteindelijk overblijft met een functionele rugzak, waar je gelijk weer mee een nieuwe run kan doen.
de AI is echt heel gaaf en pittig. Dat is ook uiteraard wel een lastiger puntje, zeker voor nieuwe spelers, maar vind het uiteindelijk super gaaf dat de bots echt een uitdaging vormen en – zelfs nu na ong 100 uur spelen – me soms nog steeds kunnen overrompelen en verslaan. Op het moment is het niet leuk, maar leuker dan het alternatief, dat ze een lachertje waren.
Voor het nieuwe seizoen heeft Bungie (de makers) al een aantal hele gave plannen gedeeld. Aantal dingen waar ik naar uitkijk:
unlocken van skills gaan ze wat omgooien, het zogenaamde Cradle systeem. Waardoor je wat flexibeler bent om je runner qua stats aan te passen, en dit ook constant kan bijschaven.
contracts (de quests) die ze aanpassen, zodat ze minder saai worden (al vond ik ze nu ook al leuk om te doen – maar er waren er een paar die gewoon te lastig waren om te halen)
ze gaan de hele wapen/mods economie omgooien om dingen meer te balanceren, ben heel benieuwd
er komt een nieuwe map, die zich in de nacht afspeelt, dus met zaklampen en duisternis en soort-van zombie-runners … super vet!
( begon deze post dus de dag voor de wipe, maar maak hem af de ochtend ervan … dus vandaar de sprong in tijd ^^ )
Gisteravond was de laatste avond van het seizoen, vandaag is de reset (aka de wipe). Na het voetballen, ging ik nog “even” spelen … dat begon rond 22:00 en eindigde rond 2:15. Kon gewoon niet stoppen.
Speelde samen met een Belg, Highfire, die ik een keer tijdens een crew-fill heb ontmoet en sindsdien spelen we eigenlijk bijna elke dag samen. Gisteravond besloten we om de beste loot mee te nemen, eerst naar Cryo Archive – de end-game map … heel pittig en super verwarrend qua layout. Helaas gingen we elke keer dood en werd onze vault steeds leger. We begonnen met paarse en paar gouden wapens en items en uiteindelijk hadden we geen enkel paars wapen meer en besloten we gewoon maar wat fun-runs te doen op Dire Marsh (mijn favoriete map).
De ene keer nam hij 30 proximity sensors mee (maar ging helaas dood voordat hij ze kon gebruiken) en de volgende keer 45 smoke-grenades. We ontmoetten een ander team, die we bevochten, toen bevrienden, toen een 1v1 knife-fight mee deden, toen weer bevochten en weer opgepikt werden … en uiteindelijk exfillden we samen met nòg een ander team … een vrij unieke ervaring, zeker op Dire Marsh.
Al-in-al kan ik niet stoppen met het spelen van Marathon. Het blijft me enthousiast maken, het voelt alsof je alleen maar beter kan worden. De maps zijn geweldig, de gunplay voelt zo heerlijk aan.
Ik lees niet zo vaak meer. Vroeger (toen ik 8-12 was ofzo) verslond ik boeken, maar tegenwoordig hebben schermen m’n aandacht overgenomen. ’s Avonds kijk ik liever een serie / film of speel een spelletje.
Maar ik mis soms nog wel het gevoel van jezelf verliezen in een boek. De beste verhalen hebben toch hun oorsprong in boeken, neem de Reacher serie of Harry Potter. De films waren leuk, maar de boeken 10x beter.
Dus als er dan soms een goed boek wordt aangeraden, word ik toch wel weer enthousiast en begin eraan. Maar vrijwel elke keer haak ik af na 30-40% van het boek. Verlies beetje m’n interesse, word weer ergens anders door gegrepen.
Denk ook dat het komt omdat ik niet veel lees, meestal maar paar bladzijdes voor het slapengaan, dan m’n ogen dichtvallen … dus het duurt relatief lang voordat ik een boek uit heb.
Maar toen werd er begin dit jaar (ergens januari) door wat vrienden wat boeken aangeraden, eentje daarvan was Project Hail Mary – Andy Wier. Op zich zei me dat niet zoveel, had wel een trailer gezien van de film die eraan zou komen, maar deed me eigenlijk heel weinig. Totdat iemand benoemde dat dat dezelfde schrijver was als The Marsian – wat ik een hele leuke film vind. En de “aanrader” was zo enthousiast, dat ik dacht: “tja, laten we die dan eens proberen”.
En dat heb ik geweten.
Ik begon het (e-)boek te lezen en heb het daarna niet meer weg kunnen leggen. Ik las ’s ochtends tijdens het ontbijt, soms tussen de middag even, ’s avonds in bed pakte ik het er weer bij, omdat ik verder wilde met het verhaal. En zo las ik dus sneller dan met andere boeken.
Had ook een kleine deadline, want eind maart zou de film uitkomen en ik wilde wel het boek ervoor uitgelezen hebben. En dat lukte, 19 februari las ik de laatste 100 bladzijdes, onderweg in de trein naar een klant.
Ik roep daarna ook tegen die vriendengroep: OMFG! Net Hail Mary uitgelezen. Lees niet zo regelmatig meer een boek en meestal als ik er een begin, haak ik af na een tijdje (20/30%). Maar dit boek, ge-fucking-weldig! Echt! Kon het niet wegleggen, las bijna elke avond paar bladzijdes en nu vandaag, moest met de trein, de laatste 100-ish bladzijdes gelezen. Nèt op tijd ook voor de film. Snap nu waarom jullie er zo lyrisch over waren. Tering. Wow. Superrrrrr
Maar het boek bleef me bij. De weken erop bleef ik erop kauwen. En dus bestelde ik begin maart een hardcopy, wilde gewoon een echt-echt fysieke kopie van dit boek hebben. En ik begon het weer te lezen.
Toen op 20 maart ging ik (in m’n eentje) overdag naar de film, in de super mooie grote Dolby zaal bij Pathe de Kuip. Ik genoot, van zowel het verhaal, van de effecten, van de muziek, van alles. En kwam helemaal enthousiast terug.
Ondertussen las ik nog steeds door in m’n 2 boeken (in bed de e-reader, op de bank in m’n fysieke boek). En alles bleef maar door m’n hoofd spoken. Ik luisterde de muziek en was nog steeds enthousiast.
Dus 10 april ging ik nogmaals met Lies naar dezelfde film. Vond het deze keer zelfs nog spannender, want Lies houdt eigenlijk helemaal niet zo van scifi en al helemaal niet van verhalen over mensen-alleen-in-de-ruimte. Maar uiteindelijk vond ze het wel een mooi verhaal en begreep waarom ik het met haar wilde delen.
En vandaag, 20 april, ben ik nog steeds enthousiast. Ik bekijk achter-de-schermen filmpjes, zuig alle informatie op over de film en het boek, probeer ook nog vriend Peter te overtuigen om mee te gaan (mijn 3e keer) en ik luister nog steeds naar de filmmuziek.
En het boek? Die heb ik gister voor de 2e keer uitgelezen. Nog steeds geweldig. En het leuke was dat tijdens het herlezen ik ineens allemaal andere nuances las die ik me niet meer kon herinneren.
Ik wil al maanden lang hier iets schrijven. Elke keer als ik hier even langskom, zie ik een bericht van eind 2024 staan en denk dan weer: “goh, zal ik dan nu iets vertellen over ARC Raiders?”
En dan kom ik een paar weken later weer langs en denk hetzelfde, maar doe het nog steeds niet.
En nu is het moment een beetje voorbij. Maar toch, met soort-van terugwerkende kracht, even een bericht over hoe een game me (bijna) een jaar lang wist vast te houden.
Heb dat uiteraard wel vaker gehad, maar het was heel lang geleden dat het me zo pakte.
De aanloop
3 jaar geleden kwam de trailer uit voor Marathon, de nieuwste game van Bungie:
Ik was gelijk gegrepen door de visuele style en toen later bleek dat het hier om een Extraction Shooter ging, werd ik nog enthousiaster. Heb er al eerder over geschreven hier, het begon met Escape from Tarkov en daarna ging het over naar Hunt: Showdown. Die laatste hield ik iets langer vol, was gegrepen door het genre, maar uiteindelijk stopte ik ook met spelen.
En toen er dus deze aankondiging voor Marathon kwam, werd ik helemaal enthousiast. Maar daarna werd het stil rondom Marathon.
De overstap
Toen werd er begin vorig jaar, vrijwel precies een jaar geleden (april), een Alpha gedraaid voor Marathon – had ik beetje gemist – maar daar kwamen vooral veel negatieve reacties. Zowel over de gameplay en ook dat bijvoorbeeld Bungie (de makers van Marathon) een groot deel van hun artstyle gebaseerd hadden op het werk van een kunstenaresse, die helemaal niet daarover was geinformeerd. Dat gaf het spel direct een vies luchtje – voor mij.
Kort daarop zag ik wat gameplay beelden (linkje naar de eerste video die ik zag) van ARC Raiders, een andere extraction shooter, die tot op dat moment vrijwel geheel onder m’n radar was geweest. Ik zag de gameplay, werd er direct door gegrepen, begon meer gameplay te bekijken, begon de specifieke ARC Raiders subreddit te volgen … want er was een vermoeden dat het spel uit zou komen, als een zogeheette shadow-drop, tijdens de Summer Game Fest.
Maar helaas, vol verwachting keek ik – samen met Tobias – naar SGF, maar er werd alleen trailer getoond met een release datum … 30 oktober. Dus dat was nog even wachten.
De maanden erop volgde ik de subreddit, bekeek nog meer gameplay en kon niet wachten totdat het spel gereleased werd.
En langzamerhand had ik Tobias ook enthousiast gemaakt, dus in de weken ervoor telden we gezamenlijk af en op launch-day begonnen we samen te spelen. In de loop van de weken maakte ik ook Mathijs en Edgar enthousiast, die begonnen ook te spelen en zo speelden we voor een paar maanden vrijwel dagelijks potjes.
Tot een beetje begin van dit jaar, toen vielen eerst Tobias, Mathijs en Edgar af … ik speelde nog wat langer door. Volgens m’n PS5 heb ik er inmiddels meer dan 220 uur inzitten. Maar merkte ook dat bij mij beetje de drive eruit was. Ik ben niet zo’n die-hard gamer, die op hoogste niveau wil spelen… vond vooral het feit dat je heel casual kon spelen, zelfs “friendly-friendly” naar elkaar roepen, letterlijk!
En toen was er eind februari een Server Slam voor Marathon. Die was uitgesteld naar een release op 5 maart dit jaar, ipv september vorig jaar. Ik was een beetje uitgekeken op ARC Raiders, dus zocht eventjes wat anders. Ik downloadde de Server Slam … en stuurde kort daarna een berichtje naar Mathijs:
LOL – gister de Marathon Server Slam gedownload … gestart … en na 10 minuten (of minder, denk dat ik nog in de tutorial zat) weer geuninstalled … vond er geen reet aan … zag er mooi uit, maar voelde inhoudelijk echt heel leeg …
Dat was m’n initiele reactie. Ik speelde het spel, was totaal niet invested, zocht vooral een vervanging voor ARC Raiders en was dus ook totaal niet overtuigd.
Kort daarna werd het spel gelanceerd en ik zag toch her-en-der wat gameplay voorbij komen. En na het beetje te hebben aangekeken, bekroop me het gevoel dat ik misschien iets te snel geoordeeld had.
Dus een week later, besloot ik om alsnog Marathon te proberen. Ik kocht het , instealleerde het en merkte dat met de juiste mindset ik het eigenlijk een super leuk spel vond. Totaal anders dan ARC Raiders, maar heel z’n eigen identiteit.
Initieel klaagde ik nog wel over de chaotische interface, de niets-betekenende items en dat het looten heel anders was dan in ARC Raiders. Maar langzaam kwam ik erachter dat het ook eigenlijk wel super intentioneel was. Elk item, elk iets had invloed op de gameplay en er was duidelijk zeer (zeer!) goed over nagedacht.
En nu zijn we (pas) een maand verder. Ik speel vrij regelmatig, als het even kan dagelijks, een paar potjes. Waar ik initieel nog wel eventjes een soort-van anxious gevoel had, tegenover het eigenlijk altijd casual gevoel bij ARC Raiders … merk ik dat elk potje me toch meer emoties geeft, meer thrills, achteraf meer bijblijft … ik sla (heel) veel gameplay videos op, met als doel dat later nog terug te kijken of misschien zelfs wat compilaties van te maken.
Ik vind het geweldig. Misschien (stiekem) wel leuker nog dan ARC Raiders. Waar ARC Raiders het vooral moest hebben van meer casual rondrennen, gezellig met vrienden (en m’n zoon), wat een super toffe ervaring was. Zo heeft Marathon veel diepere lagen. Nog meer gefocussed op sneaken, op sluipen, op luisteren naar geluiden, naar communicatie, naar intense gunfights. Heerlijk.
Ik win dan niet zo vaak. Regelmatig eindig ik op de grond, langzaam blauw “bloed” wegebbend uit m’n lichaam … maar dan overheerst vooral het gevoel dat ik ervan moet leren en mogelijk een volgende keer beter uit het gevecht kom.
Zo, een lange lange post weer. Werd ook wel eens tijd. Had het liefst m’n verwachtingen voor ARC Raiders willen journalen tijdens het wachten en dan daarna m’n bevindingen opschrijven … maar dit is dan the next best thing … toch beetje gedocumenteerd, al dan niet helemaal echt in-the-moment.
Ik gok dat als ik zoek op deze titel, dat ik meerdere posts vind met eenzelfde soort titel (en jawel, gezocht en gevonden )
Maar soms is dat toch wel het makkelijkst om te doen, in plaats van hele lange/uitgebreidde posts proberen te typen. Soms wil ik gewoon even tegen het internet aankletsen. En dat gaat soms het makkelijkst in bulletpoints:
ik heb al geblogd over Animal Well, maar even heel kort dan. Verder gespeeld, vond het geweldig.
Toen liep ik vast en schakelde ik over naar Tunic.
Dat spel was iets makkelijker om te bevatten. Niet perse qua gameplay, maar vooral gewoon leuk om te vechten en te puzzelen.
Uiteindelijk heb ik Tunic zelfs helemaal tot het “lastigere” einde te behalen, zelfs tot-aan het maken van kleine post-its met notities enzo. Wil er nog een losse post over maken, maar komt later (hoop ik)
Afantasie is het onvermogen tot visuele verbeelding, waarmee de toestand wordt bedoeld waarin een persoon geen mentale beelden kan visualiseren. Met andere woorden, dat iemand die wel met de zintuigen kan waarnemen, niet uit zichzelf beelden in gedachten kan creëren. Dingen of mensen dienen hier werkelijk voor aanwezig te zijn.
Ik ben er dus sinds kort achtergekomen dat ik afantasie heb … of eigenlijk zou ik moeten zeggen: dat ik een afantasist bèn, want het is niet een of andere aandoening ofzo.
Wat is het precies, hoort ik u zeggen. Nou, even kort testje dan.
Sluit je ogen (of niet, geen idee of dat nodig is), maar denk aan een appel. Zie je een appel? Hoe ziet het eruit? Welke kleur heeft het? Heeft het een steeltje? En misschien zit er wel een blaadje aan het steeltje ofzo? Of een rotte plek? En zweeft het in het luchtledige of ligt het ergens op?
Het visualiseren is (blijkbaar) een spectrum. Van heel levendig, tot beetje plat, tot zwart wit, alleen grove omlijning … tot niks.
Voor afantasten blijft het dus donker in hun hoofd. En dat laatste heb ik dus. Ik weet conceptueel hoe een appel eruit ziet, dat het rond is, steeltje heeft, blaadje, beetje “kuiltje” bovenin. Maar ik zie geen appel voor me. Helemaal niks. Of tenminste … misschien heel ver weg, alsof het net buiten de rand van je peripheral vision zit … en dan ook nog alsof het beetje in de schemer is … en je kijkt door 7 lagen horrengaas. Heel vaag dus. Heel vluchtig.
De afgelopen weken ben ik dus regelmatig meer me aan het verdiepen in afantasie. Ik praat er regelmatig over met vrienden, elke keer sla ik weer stijl achterover van verbazing. Zo leerde ik al snel dat mensen ook geluiden horen (dus bijvoorbeeld je favoriete nummer), smaken kunnen “proeven” of tast kunnen “voelen”. En even voor de duidelijkheid, dit kan ik allemaal niet.
Tuurlijk weet ik wel hoe pindakaas smaakt of hoe een leren bank voelt … maar kan de smaak of dat gevoel niet terughalen. Net zoals ik niets kan visualiseren.
En kom dus om de haverklap achter dingen, dat mensen ècht schaapjes probeerden te tellen, dat m’n kinderen niet kunnen slapen omdat ze na een dagje kermis gewoon echt al het geflits voor zich zien … en al dat getoeter en herrie horen. En ik ga liggen, sluit m’n ogen en ga slapen.
Zo heet m’n bedrijf. Na een paar sessies samen met (oud-collega) Floris, van het namenbureau Namarama, bedacht ik een paar weken geleden de perfecte combinatie.
Ik zocht namelijk een naam die zowel m’n technische skills als creatieve skills konden “samenvatten”. Ik wil dan wel meer de creatieve kant op, meer illustreren, maar blijf ook nog werkzaam in de web development hoek.
We waren al vrij snel eruit dat de descriptor een combinatie met beide “petten” moest worden: coding & illustrations
Maar ja, toen de naam. Dat heeft toch wel een paar brainstorm-sessies gekost.
Maar op een ochtend (of misschien was het een avond), schreef ik Kraftisan neer – als combinatie van craft / kraft en artisan (vakman) … en die bleef hangen en was eigenlijk sindsdien raak.
Dus gelijk de domeinnaam(en) geregistreerd, paar dagen later begonnen aan het logo en afgelopen week officieel m’n handelsnaam bij de KvK aangepast naar Kraftisan.
Eergister de eerste versie van de website live gegooid: www.kraftisan.nl (of .com)
eerste versie van de website
En nu de volgende stap van het game-plan … illustraties erop plaatsen en webshop erop zetten.
Precies 3 jaar geleden schreef ik mij in bij de KvK als ZZPer (aka freelancer).
M’n idee was dat ik meer kon focussen op andere technieken, meer m’n eigen pad kon kiezen, meer ruimte had voor m’n creatieve ontplooiingen.
Gelijk vanaf dag 1 (of eigenlijk dag 6, maar ok) had ik een langlopende opdracht. Tussendoor kwamen er soms nog wat kleinere opdrachten, maar had het vooral druk met deze grote opdracht. Ik werkte in meerdere teams, deel verschillende projecten en had het naar m’n zin. Maar afgelopen juni liep de opdracht af – geen budget meer (lees: het bedrijf besloot om alle freelancers eruit te gooien).
En dat gooide eventjes de boel op de kop. Maar bood me gelijk ook de ruimte om na te gaan denken over de volgende stap. Wilde ik dit (lange tijd bij 1 klant werken) blijven doen? Of toch meer wat meer m’n creatieve kant ontwikkelen?
Dus ik besloot een paar maanden geleden om wat stappen te gaan zetten. Het is bijna teveel om op te noemen, maar hieronder even kort opgesomd:
ik kocht een iPad om beter digitaal te kunnen gaan tekenen (dit resulteert nu al in meer illustraties dan voorheen)
Ten eerste: vandaag is m’n vader 80 jaar oud geworden; gefeliciteerd paps! 🥳
Maar naast dat heugelijke feit, gebeurde er nog iets anders vandaag wat ik met u wil delen: ik heb namelijk m’n eerste (uh-oh …) tattoo laten zetten!
Ik liep er al aantal jaar mee rond, ik wilde een motiverende “spreuk”, wilde mezelf herinneren aan wat ik belangrijk vond.
En na een tijdje bleef dit toch wel de kern te zijn van waar ik gelukkig van wordt: het creeëren van mooie dingen. Niet alleen het bouwen dus, maar echt iets maken vanuit niets.
Zoals m’n comics, of game-dev avonturen. Als ik daarnaar kijk, dan voel ik me trots en ben ik heel blij dat ik dat heb gemaakt.
Dus de afgelopen weken ben ik bezig geweest met schetsen, uitschrijven, en uittekenen van het uiteindelijke ontwerp. Ik wilde heel graag een tattoo met het chromatic aberration effect – wat dus het effect is dat iets net niet helemaal scherp is.
Heeft me wel tijd gekost om precies het juiste lettertype te vinden en toen nog om het effect zo te krijgen dat het leesbaar bleef, maar toch het effect had.
Dus vanmiddag zat ik bij de tattoo-artiest, moest nog eventjes (ongeveer een uur) het ontwerp aanpassen, want dat was overgetrokken, maar miste hier/daar toch de juiste nuances. Dus bijna tot grote vervelends toe lopen tweaken … maar uiteindelijk wel heel blij met het eindresultaat.
Nu is het de komende tijd goed onderhouden, schoonmaken, vet houden… en dan over 1-2 maandjes nog even terug om (indien nodig) nog wat recht te trekken.
Vind hem nu al helemaal geweldig … dus we gaan zien of het nodig is
(ja, het is nodig, want er mist een klein stukje geel aan het eind van de laatste “e”)
Ik hups over kleurrijke pixelige blokjes, sprietjes gras, onder hangende lianen door, spring over water poeltjes en zoek m’n weg in deze super wereld vol eigen stijl en visuele pracht.
De wereld is opgebouwd uit een pixelige stijl, doet bijna denken aan de jaren 80 games … maar het heeft een verrassende twist, elke keer als er een effect gebeurd, dan schieten de kleuren over het scherm. Echt super gaaf om te zien, elke keer weer.
En dan heb ik het dus nog alleen nog maar gehad over de visuele weelde van Animal Well, de gameplay is ook echt fantastisch. Het springen voelt zo heerlijk aan, je navigeert zonder enige moeite door de wereld.
Vaak als ik een spel speel, doe ik dat voor een paar dagen/avondjes en ga dan weer een volgende spel spelen. Zo had ik laatst weer even een Hunt:Showdown weekje, speelde ik daarvoor weer weekje Elden Ring en ergens ook deed ik paar dagen Tactical Breach Wizards spelen.
Ik moet dan wel eerlijk zeggen dat ik niet meer zo vaak zit te gamen als “vroeger” – vaak ’s avonds nog bezig met wat tekenen of serietje kijken. Laatst de serie Brothers Sun in een paar dagen uitgekeken, stond op Netflix en had maar 8 afleveringen – ideaal dus om in een week tijd te kijken.
Maar nu met Animal Well begon ik ook iets van 1,5 week geleden … gewoon eventjes proberen. En sindsdien kan ik er niet over ophouden, ik denk er regelmatig aan, ik ben benieuwd wat ik nog meer ga ontdekken, ik voel (bijna) de urge om m’n werk stil te leggen om te spelen … maar kan me inhouden. Maar bijna elke avond gaat de Playstation aan en ga ik weer verder puzzelen / rondhoppen.
Ok, denk dat het tijd wordt voor een aanbeveling en waarschuwing. Als je het spel nog niet gespeeld hebt, please do … in mijn optiek is het een van de beste spellen die ik in lange tijd gespeeld heb. Kan niks anders zeggen.
Wil graag nog wat meer vertellen, maar dat betekend dat ik wat dingen ga spoilen … en die verrassingen maken juist wat Animal Well zo geweldig maakt.
Dus lees verder op eigen risico!
Laatste spoiler waarschuwing!
Stop met lezen en ga het spel spelen … en kom dan terug!
De developer zegt het zelf ook:
Animal Well is being made with attention paid to every detail. Great care is being taken to ensure it remains interesting and giving back far into the future, without the need for updates. The main game is just the beginning; players will be discovering secrets for years.
…
I encourage people to find a small group of friends to play along with, and refrain from looking secrets up on the internet.
~ Billy Basso
.
.
.
.
.
.
Ok, genoeg voorzichtigheid geïntroduceerd … als je nu nog leest, neem ik aan dat je het spel hebt gespeeld … of niet zelf wilt spelen.
Om te beginnen zijn het dus geen levels, maar is het een grote wereld. Wanneer je start is het nog vrij simpel en rechtlijnig, maar maar al kan je meerdere kanten op. En niet lang daarna ontdek je geheimpjes. Je vindt een schatkistje en nog eentje, je unlocked steeds meer tools waar je weer verder mee kan ronddwalen. Een van de belangrijkste is de kaart, die is super gedetailleerd en tegelijkertijd heel erg abstract – je kan dus niet alles precies zien, maar wel heel gedetailleerd de structuur van de wereld.
En na een tijdje krijg je een tool om bijvoorbeeld bubbels te blazen, waarmee je hoger kan springen (door op de bubbel te springen), of een stempel waarmee je de kaart iets kan “decoreren” om voor jezelf hints aan te geven.
En zo kan ik nog wel verder gaan. Alles wat je doet heeft gevolgen of enige interactie. Alles voelt alsof het er met enig nut is neergezet en niet “zomaar ter decoratie”.
Hieronder toch echt wat spoilers … vooral over late-game dingen. Als je het echt-echt wilt lezen, prima … maar het is zo geweldig om dit zelf te ontdekken.
En toen ik na iets van 11u spelen het “einde” had bereikt, voelde ik toch zelfs een beetje teleurstelling – dat het afgelopen was. Maar (uiteraard) dat was het niet, want direct na de credits kon ik verder hobbelen. Ik ontdekte een gigantische koekoeksklok, die elk uur (van je speeltijd!) een koekoeks-roep laat horen door de wereld. Had dat geluid al constant gehoord, klonk heel intrigerend, maar kon het niet plaatsen … maar nu heb ik een stopwatch unlocked, dus ik zie in m’n pauze-scherm m’n speeltijd … en zie dus precies wanneer de koekoek weer gaat roepen.
En toen dacht ik dat ik alle tools had unlocked … kreeg ik een afstandsbediening, waarmee ik muurtjes aan/uit kon zetten … en toen ik dat gewoon random begon te doen ergens, blies ik ineens een hele wand op. Geweldig!
Ik zit serieus elke keer bijna te stuiteren op m’n stoel, roep elke avond wel 1-2 keer uit hoe geweldig ik dit spel vind. De ontdekkingen, de vernieuwingen, de stijl … alles is gewoon bijna tot tranen toe ontroerend.
Dus dat was Animal Well … hoop nog veel te blijven ontdekken. Merk wel dat het steeds lastiger wordt te bedenken wat ik nog kan doen. Ik speur de kaart af, dwaal rond in de wereld en probeer hier/daar wat dingen uit. Heb nog een paar grotere dingen die ik nog moet uitvinden:
Hieronder een lijstje vol met spoilers van dingen die ik nog wil doen in Animal Well:Ok, ik ga dit echt-echt even spoiler-beschermend noteren.
Hoe versla ik de kolibries? Ze prikken de bubbels kapot en ik heb die bubbels nodig om op een platformpje te komen.
Hoe kom ik over de spikes, want er zitten op een paar plekken schatkistjes
Hoe open ik de kooien, want de poezen zitten erin … maar ook ergens (bij de grote Lynx) een schatkistje
Ergens moet ik nog een circular-ding weer vinden, want heb een nieuw “altaar” gevonden. De vorige kreeg ik … uhm … na het verslaan van … uhm … vergeten.
En dan nog die muren met die dobbelstenen erop … echt, hoe gaan we die ooit laten openen.
En dan zijn er nog iets van 10-15 eieren die ik moet vinden, voordat de laatste deur bij de pauw open gaat…
Hoop echt dat niemand die het spel nog niet gespeeld heeft dit gelezen heeft … want dan heb je nu spijt. Maar ja, ik heb je gewaarschuwd.