Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Category: General (page 1 of 101)

Feestdagen

Afgelopen weken zaten weer vol met feestdagen-geneuzel. Eerst kwam Sinterklaas langs (waarbij ik sneaky de zakken voor de deur zette, op de deur bonkte en toen als een bezetene wegrende en om even later uit te hijgen in de schuur).

Daarna kwam Lies d’r verjaardag met een verrassingsdiner bij het wokrestaurant. En toen kerstmarkt en een avondje naar de bioscoop (Star Wars: The Last Jedi, welke awesome is!).

En toen vorige week vrijdag een kerstborrel/diner van IN10. Het begon met een quiz op basis waarvan mensen hun kerstcadeau konden uitkiezen. Ik koos een LEGO Milennium Falcon ^^

Afgelopen zaterdag weer heerlijk (!!!!1!1!!) uiteten geweest bij de Hoffnar, ter ere van onze trouwdag (7 jaar alweer). En toen kwamen de kerstdagen.

Eerste kerstdag eerst even langs m’n moeder en daarna gegeten bij m’n vader en Annelies. Ook broer Jasper en z’n gezin waren er. Was dus heel gezellig. Vermoeiend, maar gezellig.

Tweede kerstdag was iets rustiger. Eerst ’s ochtends wat cadeautjes gedaan, daarna naar een plek om je kinderen te laten rondrennen terwijl je zelf aan een kopje koffie zit en op je telefoon/laptop tuurt … aka MonkeyTown. Maar deze keer hadden we wat bord/kaartspelletjes meegenomen en hebben we dus paar potjes Lost Cities gespeeld. Ook Set! eventjes geprobeerd, maar daar was het te rumourig voor. Na meer dan 3 uur rondrennen, besloten we om de kinderen weer mee naar huis te nemen.
Thuis lekker rustig gespeeld met PitchCar (het bordspel wat ik van m’n Secret Santa gekregen had, maar had bewaard voor kerst) en Mary Poppins opgezet. En ’s avonds gewoon lekker relaxed wat hapjes gegeten, toastjes met wat lekkers, kleine gehaktballetjes, kleine knakworstjes etc.

En vandaag was m’n nichtje Luana jarig. Dus daar op visite geweest en drukke dag gehad. Nu uitpuffen. Lies op de bank en ik zo aan m’n solo-queste met Gloomhaven verder.

Munchen

Afgelopen dagen zat ik in Munchen. Zuid-oost Duitsland dus ja. Daar was een Javascript-conferentie, genaamd JS Kongress.

Eerder dit jaar vroeg oud-collega Joppe of ik mee wilde en toen samen kaartjes en vliegtickets besteld. Afgelopen zondag werd ik door Lies en de kids naar Schiphol gebracht. Daar samen even op het panorama-dek vliegtuigen gekeken – in de regen. En toen ben ik door de beveiliging gegaan. Daar samen met Joppe nog even broodje gegeten en toen vlogen we naar Munchen.

Anderhalf uur later landde we en vertrokken we met de metro naar het centrum. In het centrum even snel een hapje Oosters (iets van noedels met kipzooi) gegeten en toen naar het hotel. Deze lag op een paar minuten lopen vanaf het station, dus om 22:00 waren we op onze kamers. Daar nog eventjes wat Duitse tv gekeken (waaronder Deutschland Got Talent ^^) en toen naar bed.

De volgende dag (maandag) was de eerste conferentie-dag. Na eerst een heerlijk ontbijt in het hotel en een 20 minuten wandeling naar het gebouw waar de conferentie gehouden werd, gingen we in de grote zaal zitten. Daar was een bandje (9 Volt) aan het spelen en klonk eigenlijk super leuk. Daarna kwamen er meerdere inspirerende sprekers, met telkens tussendoor het bandje als intermezzo. Ook mag de doventolk niet vergeten worden te benoemen. Geweldig hoe hij elke presentatie interpreteerde en zelfs de intermezzo-muziek ging uitbeelden.

Nog een highlight was de lunch en koffie-breaks. Deze waren zeer goed verzorgd, overal koelkastjes met drinken (water zonder/met beetje/met bubbels en frisdranken) en de lunch was zelfs warm. De ene dag waren het heerlijke spätzle met kalkoen-saus en groenten en de andere dag was het pasta en ook gekookte aardappels met groenten.

De presentaties waren over het algemeen heel inspirerend en zeer interessant. Soms wat minder, maar overall was het een heel geslaagde conferentie.

Na de eerste conferentie-dag hebben we ’s avonds in een buurt-restaurant gegeten, soort van Turkse pizza met kip. Smaakte heel lekker. En toen lekker op tijd naar onze kamers gegaan en daar nog beetje ontspannen. De volgende dag nog een dag vol met inspirerende presentaties gezien, nog even – 3 minuten tijdens de lunchpauze – een leenfiets (van oBike) geprobeerd. Maar die snel weer weggezet, want dat fietste heel rot. En toen ’s avonds weer terug naar het station gelopen, met de trein naar het vliegveld en toen uiteindelijk kwam ik om middernacht thuis.

Moe, maar zeker zeer voldaan van een paar zeer inspirerende dagen. Volgend jaar weer – als de planning het toelaat.

Gek leven, Wing Chun en meer

Afgelopen week besloten om het spel Life is Strange maar eens uit te spelen. Was – 1,5 jaar geleden – aan het begin van episode 4 (van totaal 5) gestopt. Vond het verhaal heel gaaf, maar denk dat ik rond die tijd Bloodborne weer oppakte en vandaar nooit meer verder ben gegaan.

Maar nu speelde ik het verhaal aandachtig verder. En na een paar avondjes haalde ik het einde. En het was nog verbazingwekkend emotioneel. Ik vond het een leuk/goed spel. Speelde leuk, had goede mechanismes en het verhaal was ook heel sterk. 

Sinds m’n vorige post heb ik eigenlijk Horizon Zero Dawn niet meer aangeraakt. Ik ben er weer uit en vraag me af of ik er nog in kan/wil komen. Heb in de tussentijd nog DOOM (weer) gekocht en was er helemaal aan verknocht. Het speelt gewoon zo lekker vloeiend, zo smooth en de levels zitten bomvol secrets en hebbedingetjes die je kan vinden. Maar ook weer niet teveel dat het gaat overweldigen. Een mooie combi dus. Heb er nu al best wat uurtjes inzitten en heb sterk het gevoel dat het einde al nadert. Al is dat ook wel beetje flot, want ik denk dat ik nu pas in het 5e level ben ofzo. 

Ach ja, we zullen zien. Vanavond – in de Steam Sale – na lang wikken en wegen uiteindelijk besloten om Dead Cells te kopen. Een Early Access game (wat niet veel meer betekend dat hij nog in ontwikkeling is en dat de developers alvast mensen het laten spelen, om het spel zo nòg beter te maken. Maar deze game had ik, door, z’n grafische style, al langere tijd op m’n radar. Vanavond dus gekocht en jonge jonge… wat een prachtspel. Het is net alsof het precies voor mij gemaakt is. 

Heerlijke combat en platforming. En een vleugje Soulslike erin en ook beetje Metrovanian… ik ben nu al helemaal verliefd. En ik heb het pas 1-2 uur gespeeld. 

Heerlijk gewoon! 

En naast gamen ben ik ook nog heel enthousiast bezig met Wing Chun. Afgelopen woensdag de laatste les voor de zomervakantie – toen kwamen als verrassing allemaal mensen van andere afdelingen (wel van binnen onze associatie). En toen een heel andere les gehad. Heb leren vechten met messen en een stuk van de Dummy vorm geleerd. Ook interessant…  en lastig.

En gister (zaterdag) was er een gastdocent die les gaf bij een andere afdeling, in Sliedrecht. Daar weer gewoon vanouds een pittige conditietraining en daarna weer nieuwe vormen, deze keer met stappen en bewegen. Heel interessant allemaal en ga er zeker mee door. 

HZD en spierpijn

Speel sinds 1-2 weken nu Horizon Zero Dawn, daarin bevecht je robot dino’s. Hoe gaaf wil je het hebben. Had in eerst instantie beetje moeite met erin komen, maar begin de slag te pakken te krijgen. 

En naast het gamen toch weer iets meer met m’n eigen ontwikkeling bezig. Weer soms aan het tekenen, beetje meer vette effecten op website-gebied aan het onderzoeken en was sinds een paar weken weer aan het zwemmen. 

En gisteravond had ik m’n eerste (proef)les Wing Chun gehad. Was flink aanpoten, zelfs al tijdens de warming-up droop het zweet van me af. Heb nu (al) flinke spierpijn, voornamelijk in m’n bovenbenen… al zijn m’n armen ook vrij stram. De warming-up bestond uit joggen, squads, pushups, planken, burpees en meer. Ik ging kapot. De les daarna was ook heel gaaf, want het was allemaal heel praktisch – geen onnodig mooie beweging, maar gewoon simpel en doeltreffend. En daar hou ik van. Volgende week weer, al hoop ik dat m’n spierpijn dan beetje weggetrokken is ^^

Mijn reis

Eindelijk! Vaste grond onder m’n voet.

Eerst stond ik zielig alleen en verlaten op de vloer in een flatje in Almere. Ik was vergeten.

Was waarschijnlijk niet belangrijk? De Xbox360 werd meer dan een half jaar geleden al meeverhuisd. En 3 weken geleden gingen de computer, stereo en bureaustoel ook mee. Maar ik werd achtergelaten. Vergeten.

Tot afgelopen weekend. Eindelijk kwamen ze terug voor mij. En met een plastic zak over m’n kop werd ik meegenomen – zogenaamd om me te beschermen tegen de regen.

Ondanks dat ik niet zoveel zag, had ik wel door dat ik een paar uur op de vloer van de trein moest staan. Tussen de smerige schoenen en andere rommel op de vloer. Mét m’n plastic zak nog steeds over m’n kop. Leek wel een gevangene!

Na wat voelde als een levensreis werd ik weer opgetild (aan m’n nek!) en door de regen gedragen.

Toen eindelijk die zak van m’n kop gehaald werd, was mijn uitzicht heel anders. Ik sta nu – weer in al mijn glorie – te schijnen op een bureau in Dordrecht.

Afgelopen weken was Skar te druk met z’n gewerk, z’n gegame en alles daar omheen. Te druk om hier te posten en te druk om mij op te komen halen.

En nu sta ik hier dan. Krijg kopjes van harige monsters en ik doe keurig mijn werk als erom gevraagd wordt.

Ik ben weer blij, want ik ben weer bij mijn baasje – Skar.

Hoop dat hij net zo blij is als ik met hem.

~ lampje

3 lente- of bosuitjes

Maak de lente- of bosuitjes schoon en snijd ze in stukjes van 3 cm.

Dat zei het pakje van Thaise Kip Siam (van de Knorr).

Al minstens 3-4-5 keer eerder had ik dit gerecht gemaakt, maar elke keer weer sta ik weer gebogen over de tros bosuitjes en vraag me af hoe je in g*dsnaam die dingen schoonmaakt.
Ze lijken op prei – maar hoe maak je ook alweer prei schoon? Je gebruikt toch altijd alleen maar de kleine harde stengel en gooit die lange bladeren weg? Maar die stengels zijn zo heel erg kort bij bosuitjes.

Maar ik snij de korte kleine stengels van de bosuitjes dus en gooi de bladeren weg. Misschien moet het wel niet zo, maar ja… in geen van m’n twee kookboeken staat überhaupt iets over bosuitjes. En ben te lui om het te gaan opzoeken op internet. Ook helemaal geen tijd voor, want de rijst staat te koken.

En er is nog een vraag die elke keer weer door m’n hoofd blijft spoken: 3 cm, hoeveel is dat ongeveer? Ik hou m’n wijsvinger en duim iets van elkaar en denk: “Nee, dat is 1 cm. Toch?”

Zo blijft koken toch spannend en uitdagend. Kan het natuurlijk gaan uitzoeken, dan weet ik het allemaal zeker. Maar ja, dan is er ook geen lol meer aan.

Nu is het elke keer spannend of het wel gaat smaken, want ik weet niet zeker of ik nou de goede kant van de bosuitjes gebruikt heb… en of ze wel lang/kort genoeg zijn gesneden.

Jaar geleden

Voorheen had ik aan de rechterkant staan welke posts ik precies 1-2-3-4 jaar geleden postte. Aangezien mijn design nu iets minimalistischer is, even een goedkope manier om ongeveer ditzelfde te doen.

Maar deze keer is het een foto welke ik precies 1 jaar geleden schoot. In de Clearwater Valley en ik vertrok die ochtend – volgens mij – uit Orofino, Idaho.

Wel weer leuk, om eventjes nostalgisch erop terug te blikken.

Gevlogen tijd

Realiseer me net dat precies een jaar geleden ik m’n eerste dag in Amerika beleefde. Eigenlijk zat ik in Canada (Vancouver), maar ok… was toch een-pot-nat. Veel verschil was er niet tussen beiden landen.

Als ik eraan terugdenk, dan lijkt het zo kort geleden en eigenlijk ook weer heel lang geleden. En ik wil weer terug.

Weer lekker rondreizen zonder planning of reisschema. Gewoon lekker het land verkennen. Gaan waar je heen wilt, stoppen waar je wilt, kijken waar je wilt en doen wat je wil.

Maar dan nu wel ergens anders. Misschien langs de Westkust (of Oostkust). Dus ergens langs de kusten.

Blijft me toch trekken, dat gekke Amerika. Misschien wel omdat Almere zoveel op Amerika schijnt te lijken?

Maar deze keer wil ik samen met Lies. Lekker 3-4 weken samen weg. Auto huren, rondreizen, overnachten in motelletjes en dingen zien. Heel veel dingen zien. En al net zoveel foto’s schieten.

Mmm. Begint weer te kriebelen. Misschien toch maar weer eens reisje plannen? Maar ja. Heb al zoveel wilde plannen. Zal eerst ff wachten hoelang dit enthousiasme blijft.

Elvis met stroop

Elvis schalt door de kamer en de stroopwafels liggen klaar om uitgedeeld te worden.

Vandaag is de laatste dag bij Qi. Of morgen is de eerste dag van m’n leven na Qi. Het is maar hoe je het bekijkt.

Onder het genot van good-old Rock ’n Roll ruim ik m’n computer leeg, verwijder software, schoon de harde schijf van alle rommel die ik in de afgelopen jaren verzameld heb en blijf hier en daar nog even hangen om even gezellig te kletsen.

Vanaf maandag ben ik een weekje unemployed. Gewoon vrij, vakantie, rust dus. En daarna aan de slag samen met Pixelfarm. Gaan we weer mooie dingen maken. Staan een aantal gave projecten op de planning, dus hoop eerdaags hier leuke dingen te showen.

Beetje dat oude gevoel van 2-3 jaar geleden weer terughalen. Enthousiast worden over en plezier hebben in m’n werk. We komen er wel. Via verschillende wegen komen we uiteindelijk wel terecht waar we horen.

Maar nu eerst nog even lekker Elvis hard over de boxen en straks stroopwafel’n uitdelen.

Verlammend lege stripjes

Vanochtend lagen lege paracetamol-strips me vanaf het aanrecht aan te kijken.

Ze vertelden me over vannacht. Dat ik om half 3 ’s nachts wakker werd, me niet kon bewegen doordat er een pijnscheut van m’n nek naar m’n rug liep en dat ik toen maar besloot om 1000mg paracetamol te slikken. De laatste twee witte pijn-killende schijfjes. Allebei uit een andere strip.

Daarna viel ik weer in slaap – mogelijk geholpen door mijn witte vriendjes.

De nachtelijke aanvallen van verlammende nekpijn. Heb sinds een aantal dagen hele heftige pijn in m’n nek. Hoogstwaarschijnlijk door spanning. En die spanning wordt – denk ik – veroorzaakt door een overvloed aan keuzes. Wat ga ik doen met m’n werk? Waar ga ik wonen? Wat wil ik nog meer doen? Hoe ga ik dat aanpakken? Hoe zorg ik ervoor dat de mensen op m’n oude werk (vanaf morgen) gewoon goed verder kunnen?

Morgen m’n laatste dag werken. Dus dan is de spanning van het werken al weer weg. Dus hopen dat m’n nek ook ophoudt met scheuten van pijn verspreiden.

Zal ook wel moeten.

Want de paracetamol is op.

© 2018 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.