Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Category: Games (page 2 of 24)

Zwerven door het kasteel

Vanavond weer een uurtje door Dark Souls (1) gezworven. Was de vorige keer geeindigd net na de Taurus Demon, bij een brug met daarop een grote draak. Eronder zat een shortcut naar de eerdere bonfire. Wat heel fijn is, nu hoef ik niet constant dezelfde enemies te verslaan.

Maar dus was de vorige keer al wel ff beetje verder de boel wezen verkennen, had – via een gang met giftige ratten – een ander stuk van het kasteel gevonden met daarin een grote aanstormende gepanserd zwijn-beest en verder nog wat nieuwe gangen.

Vanavond dus weer dezelfde gangen door, voorzichtig het zwijn ontweken en verder door de gangen gelopen. Uiteindelijk opende ik een aantal shortcuts, rende snel naar een hek en opende die, maar had inmiddels alweer een aardig handje souls verzameld. En die wilde ik niet riskeren. Dus eerst even geleveld en toen bedacht ik me dat ik een nieuwe sleutel had gevonden. Deze bleek een nieuwe shortcut te openen, vanaf m’n bonfire met een trap naar beneden.

Daar liepen wat vage honden rond en een stel dieven. En nadat ik die allemaal had verslagen, ging ik door een witte gate en werd ik met 2 meppen gedood door een of andere gehoornde duivel-boss. Die moeten we nog maar ander keertje weer ff doen.

Ik bedacht me namelijk dat ik eigenlijk niet meer wist of in de Firelink Shrine (het gebied aan het begin) of daar Andre (de smid) al zat. Dus toen – bij gebrek aan fast-travel – helemaal door het kasteel terug gerend, terug naar het beginpunt. Maar in de Firelink Shrine was niemand – behalve een of andere vage ridder.

Toen zag ik nog wat items, flikkerde ik van een grote brug af, dood, maar kon m’n souls terughalen en toen maar weer terug gegaan naar de volgende bonfire – waar ik gebleven was.

Volgende keer dus dan maar verder het kasteel in, langs het zwijn en dan daar verder de boel verkennen. Heb beetje het gevoel dat die gehoornde duivel-boss onderin het dorpje een soort van bonus-boss is ofzo… en zo gezellig was het daar toch al niet 😀

For the record: level 20 en 4:10 uur gespeeld.

Stuiter stuiter

Even kort, snel tussendoor.

Ik riep een paar dagen geleden nog dat ik zin had om Bloodborne te spelen, maar dat dat niet kon. En nu kwam er het bericht dat we bij Playstation Plus gratis Bloodborne (en Ratchet & Clank) krijgen. Echt heel gaaf. Kan ik alsnog weer Bloodborne spelen en zelfs gratis ^^

Heb nu al zin in aanstaande dinsdag. Maar ben ook lekker bezig met Dark Souls (1) … al denk ik eerder dat ik daar gewoon nog paar maandjes mee wacht, totdat de remake uitkomt op de PS4 en hem daar lekker ga spelen.

Eindelijk weer verder

Afgelopen dagen kwamen ineens weer de kriebels voor Bloodborne en Dark Souls. Ik kwam ergens een gameplay filmpje tegen van Bloodborne, dacht weer terug aan de avonden door de stad Yharnam struinen en alle verschillende routes ontdekken.

Maar aangezien ik Bloodborne verkocht had, kon ik alleen Dark Souls 3 weer gaan spelen. Heb dat al meerdere keren gedaan sinds ik hem (1,5 jaar geleden) uitspeelde, maar haakte eigenlijk vaak snel weer af. Kende het allemaal wel een beetje. Een paar weken geleden nog wel verder gegaan bij Archdragon Peak. Daar was ik gestopt (1 jaar geleden) ongeveer net voor de boss. Dus die 2 weken geleden nog even gedaan, samen met de ingeroepen hulp van 2 andere spelers versloegen we hem eigenlijk best eenvoudig ^^

Daarna nog eventjes andere spelers geholpen, samen tegen invaders gevochten (wat best geinig was) en toen had ik er weer genoeg van.

Gister sloeg de kriebels weer toe en ik besloot om een nieuw karakter te gaan beginnen. Wilde eigenlijk weer beetje het ontdekt-gevoel terugvinden. Heb er ook wel meerdere opties voor. Ik kan een New Game + starten, dan begin ik het spel weer helemaal opnieuw, maar met hetzelfde karakter, dus kan ik daarop voortborduren. De enemies zijn sterker en ik blijf ook mijn upgrades houden. Maar ik besloot om een nieuwe karakter aan te maken, zodat ik met wat andere wapens kon rommelen.

Uiteindelijk totaal een uurtje met 2 verschillende nieuwe karakters lopen spelen. Een keer (weer) de mercanery geprobeerd en een keer met de Heralt gespeeld. Wilde vooral hun wapens beetje uitproberen, maar liep beetje vast op Iudex Gundyr – de eerste boss. Die is ook best pittig, vooral als je alweer tijdje geen Dark Souls hebt gespeeld ^^

Kan ook altijd nog de DLC gaan spelen. Er zijn er inmiddels 2 van uitgekomen en daarin zitten weer een berg nieuwe levels, enemies en genoeg om te ontdekken. Misschien is dat wel leuk om te gaan doen.

Daarnaast vandaag weer eventjes Dark Souls (1) opgepakt. Deze heb ik alleen nog op m’n PC, dus is altijd beetje omslachtig en speelt niet zo vloeiend als op m’n PS4. Eind mei komt er een remake van deel 1 uit op de PS4, dus misschien dat ik die dan alsnog wel ga kopen. Speelt wat makkelijker/vloeiender dan op m’n laptop.

Maar vanavond dus weer eventjes verder gegaan. Was geeindigd (maaaanden geleden) bij de tweede boss, de Taurus Demon. Ik wist nog dat ik constant aan het zoeken was naar een bonfire vlakbij deze boss, omdat ik het gevoel had dat ik heel het level moest doorlopen, langs allemaal vijanden, voordat ik bij hem was.

Vanavond besloot ik, nadat ik eerst paar keer hebben liep te rommelen en langzaam langs de vijanden ging, om maar gewoon naar de boss-fight te gaan rennen. Dus een soort van blik-op-oneindig en langs alle vijanden spurten, hun gezwaai met wapens te ontzien en met zo min mogelijk schade bij de boss-fight te komen. En dat lukte, de ene keer beter dan de andere keer.

En de eerste 2-3 gevechten gingen snel voorbij, maar merkte dat ik steeds wel ietsje verder kwam. Dus kreeg een klein beetje hoop. En nèt toen ik begon te denken: “mmm… misschien moet ik toch eens ff gaan opzoeken hoe ik hem kan verslaan, dit begint toch wel beetje te lang te duren” … toen ging ik het gevecht in, deed een paar uithalen en toen sprong de demon per ongeluk naast de kasteelmuur en stortte hij in de diepte.

Ghe ghe ghe.

Moest er wel om grinniken en voelde tegelijkertijd beetje schuldig dat ik er zo gemakkelijk vanaf kwam. Maar ok, nu kon ik wel weer verder met het verkennen van de rest van het kasteel / level.

En voor de record, heb dus nu 3 uur Dark Souls gespeeld en ben level 18

Tumbleweed

Het is alweer meer dan een maand stil hier op het eiland genaamd Rakso. Soms waait er een tumbleweed langs, maar verder gebeurd er hier weinig.

Offline gebeurde wel wat meer. Tobias werd 1 week geleden alweer 7 jaar oud. We vierden dat het weekend ervoor met een berg familie die allemaal langskwamen. En op z’n verjaardag zelf gingen we bowlen met een groepje  vriendjes.

Ikzelf speel wat meer games op m’n laptop, voornamelijk Slay The Spire. Deze early access game (wat wil zeggen, een game die nog in ontwikkeling is) kwam eind vorig jaar uit, maar hoorde hierover ergens begin dit jaar. Het is een game die een combinatie is van een deckbuilding game en een roguelike. Je krijgt dus elke run weer een nieuwe set random kaarten en kan die langzaam uitbouwen tot een bepaalde deck.

Elk potje is dus anders. Elk potje speelt weer anders, je krijgt andere combinaties en andere bonusses, andere vijanden. Heel verfrissend dus en past helemaal in mijn straatje.

Daarnaast ook nog Hollow Knight en Cuphead gekocht (beide ook op de PC), de laatste maand. Hollow Knight is een soort soulslike game, waarbij je langzaam levels unlockt en steeds verder probeert te komen. Een platformer in combinatie met combat.

En Cuphead is een (super) hardcore platformer met schieten, welke de style heeft van een jaren 30 tekenfilm. Echt geweldig en de muziek maakt het helemaal af.

Naast op de PC speel ik (soms) ook nog wel op m’n PS4, maar daarop is het de laatste tijd meer beetje zoeken wat ik precies wil spelen. Probeer meerdere games, ook begin dit jaar Thumper gekocht – een heel weirde rhythm  game.

Al met al vermaak ik me dus prima ^^

De Legacy continues

Vanavond kwamen Mathijs en Rashida weer avondje langs voor een avondje bordspelletjes.

Uiteraard stond het volgende potje Pandemic Legacy op de planning, maar eerst speelden we Welcome To The Dungeon. Een spelletje waarbij je allemaal (samen) van een stapel kaarten een dungeon samenstelt en daarna 1 iemand deze dungeon moet doorlopen en overleven. Speelde wel leuk, maar beide dames vonden er niet heel veel aan.

Dus verder met Pandemic Legacy.  We speelden deze keer meer geconcentreerd, overlegden veel meer, bedachten vaak meerdere strategieen voordat we echt iets deden en draaiden soms – net op het laatste nippertje – nog even de beurt terug en besloten om het nèt iets anders aan te pakken.

En uiteindelijk resulteerde dat in een succesvol potje. We ontdekten de medicijnen en konden door naar de volgende maand (februari).

Helaas bood onze agenda geen andere optie dan pas weer over 1,5 maand af te spreken – dus we zullen nog even geduld moeten hebben voordat we weer verder kunnen. Heb er nu al zin in ^^

De Legacy begint

Sinds m’n verjaardag ligt Pandemic Legacy klaar om gespeeld te worden. Deze variant op het ‘gewone’ bordspel Pandemic heeft de twist dat je meerdere spelen aan elkaar koppelt. De gevolgen van het eerste spel worden doorgezet in het tweede spel en de gevolgen daarvan worden weer doorgezet naar het derde spel etc. Daarnaast verandert het spel en de regels gedurende de potjes, waardoor je een heel verhaal beleeft.

Lies en ik hebben al vaak Pandemic gespeeld en waren heel erg benieuwd hoe deze variant zou uitpakken. Maar het wachten was even op dat Mathijs en Rashida het konden spelen. En gisteravond was het zover. Na eerst gezellig samen te hebben gegeten, bouwden we het bord op en waren we klaar om het avontuur te beginnen.

Waarschuwing: deze blogpost zal spoilers bevatten! Stop dus nu met lezen als je het spel nog zelf wilt ervaren!

Echt!

Serieus!

STOP als je van plan bent Pandemic Legacy zelf nog te gaan spelen! De verrassingen en twists zijn tè gaaf om te laten spoilen.

Ok, dan gaan we verder.

We moesten allereerst onze personages een naam geven, wat resulteerde in: Dr. Hank McHunky, Sue, Carol en Cheng.

En daarna gingen we van start. Ons allereerste doel was om alle 4 de virussen een medicijn voor de vinden. Tot dusver dus weinig anders dan tijdens een normaal potje Pandemic.

Maar dat veranderde snel. Na de tweede epidemie muteerde een van de virussen naar COdA-403a en konden we daar geen medicijn voor vinden in dit spel. En hoefden we nog ‘maar’ 3 medicijnen te vinden.

Prima, ook goed. We hadden er inmiddels al 1 en waren goed onderweg naar het 2e medicijn.

Uiteindelijk kwam het neer op de laatste 3 beurten; we hadden genoeg kaarten om het laatste medicijn te vinden, moesten hem alleen nog maar even uitzitten en de kaarten met elkaar delen. En toen, 2 beurten voordat we gewonnen hadden, sloeg het noodlot toe. Een van de steden kreeg een uitbraak, wat resulteerde in een kettingreactie en we verloren. Met de finish in zicht.

Typisch Pandemic. We hebben – bij reguliere Pandemic – al meerdere keren gehad dat we net-nèt voordat we wonnen we ineens een tegenslag hadden en alsnog verloren.

Dus ja, dat was jammer. Maar ja, volgende keer gaan we weer nog meer gefocust aan de slag. Want er wacht ons een bonus, als we winnen binnen 2 potjes.

Volgende week weer verder ^^

Spellen, spellen en nog eens spellen

Halverwege vorige week ontving mijn BGG (BoardGameGeek) target z’n spellen en ik kreeg dit weekend het bericht van mijn Secret Santa dat m’n spellen onderweg waren. En vandaag was het zover: er werd een grote doos bezorgd met mijn naam erop.

Dus na het werk direct naar huis vertrokken, kids naar bed gebracht en toen de doos uitgepakt. Er zaten totaal 3 spellen in:

Rhino Hero
Een spel waarbij je een toren moet bouwen van kaarten en (uiteraard) moet zorgen dat hij niet omvalt.

Welcome Back to the Dungeon
Een spel waarbij je gezamenlijk een dungeon samenstelt dmv kaarten te spelen en uiteindelijk gaat 1 persoon deze dungeon proberen te doorlopen.

PitchCar
Een spel waarbij je een grote houten racebaan bouwt en daarover autootjes (schijfjes) schiet. Behendigheid ten top.

’s Avonds kwam Mathijs langs, dus hebben we meteen Welcome Back to the Dungeon uitgeprobeerd. En daarna nog samen wat spelletjes op de Playstation4 gespeeld.

 

Speelt bordspellen

De afgelopen weken (sinds ongeveer half oktober) ben ik eigenlijk meer bezig met bordspellen dan digitale (video) games. Het begon een beetje toen Mathijs en Rashida langskwamen voor een spelletjesavond en Pandemic meebrachten.

Dit was de eerste keer en we waren meteen verkocht. Daarna brachten we Pandemic mee naar een weekendje weg en kreeg hem zelfs afgelopen weekend voor m’n verjaardag. Sterker nog, ik kreeg 2 verschillende versies (de normale en de Legacy variant).

Naast Pandemic kreeg ik afgelopen maand ook Gloomhaven geleverd. Dit gigantische spel moeten we nog steeds eens goed induiken, maar hebben we inmiddels één keer geprobeerd. Het is nog wel beetje inkomen, maar ik hoop dat we onze weg erin vinden, het ziet er namelijk heel er thematisch (qua sfeer enzo) interessant uit.

En eigenlijk is m’n passie voor bordspellen sinds die laatste spelletjesavond alleen maar verder aangewakkerd. Ik bevind me dagelijks op een website met allemaal bordspelfanaten (boardgamegeek.com) en doe nu zelfs mee met de Secret Santa. Daarbij krijgt iedereen een willekeurige target en stuurt die dan een aantal spellen. Zo wordt iedereen verrast en krijgt cadeautjes – echt super gaaf. Heb zelf mijn target (een man uit Canada) al allerlei berichtjes gestuurd alsof ik Santa of een van z’n elven was. En vorige week de definitieve spellen besteld en opgestuurd.
Van mijn Secret Santa heb ik al wat berichtjes gekregen en heb het bericht gekregen dat mijn spellen ook onderweg zijn. Ben benieuwd.

 

Twee eindes

Van de week weer even iets meer gefocust aan m’n Asteroid game verder gegaan. Wilde hem maar eens afmaken, want was weer enthousiast geworden van een nieuwe manier van bouwen. Dus maandag aan de slag, gefocust op het implementeren van de navigatie, het kunnen pauzeren en herstarten enzo.

Uiteindelijk was het best een leuke en leerzame klus. Helemaal toen ik besloot om het niet allemaal perfect te doen, maar het gewoon degelijk in elkaar te zetten. Uiteraard nog steeds wel netjes, maar of het de beste manier is – daar hield ik me even minder mee bezig. En dat bevrijdde me zo, dat ik na een avondje rommelen heel de flow af had. Pauzeren, restarten, game-over… alle states waren afgevangen en het spel was dus (soort van) klaar. Het einde van m’n eerste game-ontwikkel-projectje.

Check het resultaat hier: Mac OSX / Windows

Het tweede einde haalde ik dinsdag, toen ik besloot om DOOM maar eens verder te spelen. Het voelde alsof ik bijna aan het einde was… en dat bleek ook zo te zijn. Was laatst 1/3 level van het eindgevecht gestopt. Dus even nog 2/3 afmaken (was nog best/beetje pittig) en toen kwam de eindboss. Deze was in eerste instantie best wel lastig, ik ging 2-3 keer dood en gooide al bijna de handdoek in de ring. Maar besloot het nog 1 keer te proberen. En die poging slaagde en ik had DOOM uitgespeeld.

Het eind was beetje mwah, maar overall heb ik me heel erg goed vermaakt met het spel.

Gameberg

Soms weet ik niet wat ik moet spelen. Omdat ik dan bijvoorbeeld m’n game heb uitgespeeld en even niet weet wat ik dan wil doen. En soms is het omdat ik teveel keus heb. Of eigenlijk, mezelf teveel keus geef.

Ik heb altijd al bergen met games gehad, eigenlijk teveel om te kunnen spelen. M’n Steam-library zit bomvol, tijd geleden nog helemaal lopen ordenen, maar speel er nog steeds maar weinig van. 

Afgelopen tijd was ik voornamelijk met Battlefield 1 bezig. Soms deed ik een avondje DOOM, maar de laatste tijd voelde ik steeds minder de drang om die weer op te  pakken – terwijl ik (denk ik) bijna bij het einde ben.

En toen kreeg ik vorige week ineens Destiny 2 van Lies. Begon als grapje en ineens lag hij op m’n schoot. Super lief, maar merk dat het nog steeds best veel hetzelfde is als deel 1… en dat ik na een avondje spelen me beetje leeg voel. Heel apart – geen idee wat het is.

En dan komen we aan bij m’n topgame van 2017 – of in ieder geval zeker van de 2e helft. Dead Cells. De game is nog niet eens uit, is nog in Early Access, maar omfg wat is die game heerlijk. Hij speelt zo super lekker en het ziet er allemaal zo nice (pixelgraphics) uit. Mmmmm goddelijk – kan het gewoon niet anders noemen.

En zeker het gevoel van springen, rollen en slaan voelt zo fantastisch. Ik kan er gewoon niet mee stoppen als ik ermee bezig ben. Als Destiny 2 het schiet-gevoel heeft neergezet, dan doet Dead Cells het voor de 2D platform slasher. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verslavende gameplay. Verzamelen van ‘orbs’ en daarmee unlock je weer nieuwe gear. De formule is bekend, maar het is zo goed geïmplementeerd – sjonge sjonge, wil het nu weer spelen.

En kom ook steeds ietsje verder, de levels zijn random en ik ontdek steeds meer mogelijkheden. Als ik eind dit jaar een lijstje maak, zal ik gek opkijken als hij niet minstens op plek 2 staat. Maar ik denk zelfs gewoon keihard op 1.

Geweldige game, spelen/kopen dus! 

© 2018 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.