Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Category: Games (page 1 of 22)

Speelt bordspellen

De afgelopen weken (sinds ongeveer half oktober) ben ik eigenlijk meer bezig met bordspellen dan digitale (video) games. Het begon een beetje toen Mathijs en Rashida langskwamen voor een spelletjesavond en Pandemic meebrachten.

Dit was de eerste keer en we waren meteen verkocht. Daarna brachten we Pandemic mee naar een weekendje weg en kreeg hem zelfs afgelopen weekend voor m’n verjaardag. Sterker nog, ik kreeg 2 verschillende versies (de normale en de Legacy variant).

Naast Pandemic kreeg ik afgelopen maand ook Gloomhaven geleverd. Dit gigantische spel moeten we nog steeds eens goed induiken, maar hebben we inmiddels één keer geprobeerd. Het is nog wel beetje inkomen, maar ik hoop dat we onze weg erin vinden, het ziet er namelijk heel er thematisch (qua sfeer enzo) interessant uit.

En eigenlijk is m’n passie voor bordspellen sinds die laatste spelletjesavond alleen maar verder aangewakkerd. Ik bevind me dagelijks op een website met allemaal bordspelfanaten (boardgamegeek.com) en doe nu zelfs mee met de Secret Santa. Daarbij krijgt iedereen een willekeurige target en stuurt die dan een aantal spellen. Zo wordt iedereen verrast en krijgt cadeautjes – echt super gaaf. Heb zelf mijn target (een man uit Canada) al allerlei berichtjes gestuurd alsof ik Santa of een van z’n elven was. En vorige week de definitieve spellen besteld en opgestuurd.
Van mijn Secret Santa heb ik al wat berichtjes gekregen en heb het bericht gekregen dat mijn spellen ook onderweg zijn. Ben benieuwd.

 

Twee eindes

Van de week weer even iets meer gefocust aan m’n Asteroid game verder gegaan. Wilde hem maar eens afmaken, want was weer enthousiast geworden van een nieuwe manier van bouwen. Dus maandag aan de slag, gefocust op het implementeren van de navigatie, het kunnen pauzeren en herstarten enzo.

Uiteindelijk was het best een leuke en leerzame klus. Helemaal toen ik besloot om het niet allemaal perfect te doen, maar het gewoon degelijk in elkaar te zetten. Uiteraard nog steeds wel netjes, maar of het de beste manier is – daar hield ik me even minder mee bezig. En dat bevrijdde me zo, dat ik na een avondje rommelen heel de flow af had. Pauzeren, restarten, game-over… alle states waren afgevangen en het spel was dus (soort van) klaar. Het einde van m’n eerste game-ontwikkel-projectje.

Check het resultaat hier: Mac OSX / Windows

Het tweede einde haalde ik dinsdag, toen ik besloot om DOOM maar eens verder te spelen. Het voelde alsof ik bijna aan het einde was… en dat bleek ook zo te zijn. Was laatst 1/3 level van het eindgevecht gestopt. Dus even nog 2/3 afmaken (was nog best/beetje pittig) en toen kwam de eindboss. Deze was in eerste instantie best wel lastig, ik ging 2-3 keer dood en gooide al bijna de handdoek in de ring. Maar besloot het nog 1 keer te proberen. En die poging slaagde en ik had DOOM uitgespeeld.

Het eind was beetje mwah, maar overall heb ik me heel erg goed vermaakt met het spel.

Gameberg

Soms weet ik niet wat ik moet spelen. Omdat ik dan bijvoorbeeld m’n game heb uitgespeeld en even niet weet wat ik dan wil doen. En soms is het omdat ik teveel keus heb. Of eigenlijk, mezelf teveel keus geef.

Ik heb altijd al bergen met games gehad, eigenlijk teveel om te kunnen spelen. M’n Steam-library zit bomvol, tijd geleden nog helemaal lopen ordenen, maar speel er nog steeds maar weinig van. 

Afgelopen tijd was ik voornamelijk met Battlefield 1 bezig. Soms deed ik een avondje DOOM, maar de laatste tijd voelde ik steeds minder de drang om die weer op te  pakken – terwijl ik (denk ik) bijna bij het einde ben.

En toen kreeg ik vorige week ineens Destiny 2 van Lies. Begon als grapje en ineens lag hij op m’n schoot. Super lief, maar merk dat het nog steeds best veel hetzelfde is als deel 1… en dat ik na een avondje spelen me beetje leeg voel. Heel apart – geen idee wat het is.

En dan komen we aan bij m’n topgame van 2017 – of in ieder geval zeker van de 2e helft. Dead Cells. De game is nog niet eens uit, is nog in Early Access, maar omfg wat is die game heerlijk. Hij speelt zo super lekker en het ziet er allemaal zo nice (pixelgraphics) uit. Mmmmm goddelijk – kan het gewoon niet anders noemen.

En zeker het gevoel van springen, rollen en slaan voelt zo fantastisch. Ik kan er gewoon niet mee stoppen als ik ermee bezig ben. Als Destiny 2 het schiet-gevoel heeft neergezet, dan doet Dead Cells het voor de 2D platform slasher. En dan heb ik het nog niet eens gehad over de verslavende gameplay. Verzamelen van ‘orbs’ en daarmee unlock je weer nieuwe gear. De formule is bekend, maar het is zo goed geïmplementeerd – sjonge sjonge, wil het nu weer spelen.

En kom ook steeds ietsje verder, de levels zijn random en ik ontdek steeds meer mogelijkheden. Als ik eind dit jaar een lijstje maak, zal ik gek opkijken als hij niet minstens op plek 2 staat. Maar ik denk zelfs gewoon keihard op 1.

Geweldige game, spelen/kopen dus! 

Firstlook 2017

Het gamefestival van Nederland. Het festival waar de nieuwste games te spelen zijn. Games die net uit zijn of nog uit moeten komen.

Elk jaar ga ik samen met een vast groepje vrienden en lopen we tussen alle 14-jarigen rond. En elk jaar voel ik me weer eventjes wat ouder. Al wordt het publiek wel steeds minder 14-15 jarigen jongens, maar ook veel vrouwelijke gamers (of heet dat gamesters?) en ook merk ik dat de gemiddelde leeftijd stukken opschuift.

Dit jaar een aantal games gespeeld:

FarCry 5
Speelde nice, maar was eigenlijk gewoon weer een Far Cry game – alleen de setting is weer anders.

Detroit: Become Human
Heel vet. Visueel zag het er super tof uit, mooi en hele gave animatie-sequences. En vond de gameplay ook verrassend. (Naar aanleiding hiervan heb ik Heavy Rain gekocht en wel gemerkt dat het langzame tempo wel heel langzaam is)

Cuphead
Super vette graphics en animaties… maar foei moeilijke gameplay.

Shadow of War
Viel er een beetje in en had de controls dus niet helemaal in de vingers. Maar voelde en speelde net als z’n voorganger. Trek je eigen conclusies. Ik heb me met SoM heel goed vermaakt, maar weet niet of ik deze ga halen.

Mario Kart Deluxe
Hele leuke partygane. Hebben hier het langst zitten spelen. Gewoon steeds “nog 1 potje doen?”. Maar ja, heb geen Switch dus veel verder dan dit zal het (voorlopig) niet komen.

Guns, Gore and Canolli 2
Leuke local multiplayer coop platform shooter. Ooit wel van het eerste deel gehoord, maar nooit gespeeld. Maar sleelde verrassend leuk/vlot en was een hele leuke coop game.

Knowledge is Power
Soort triviant, met de antwoorden op je mobiel. Was echt lachen om samen te doen. Al vraag ik me af hoelang het leuk is.

Hidden Agenda
Ook een game met integratie met je mobiel. Het idee was heel gaaf, maar tempo lag laag en we hadden er eigenlijk niet de juiste mindset voor.

Al met al is het elke keer weer gezellig en spelen/ontdekken we toch altijd weer wat nieuwe games. Volgend jaar weer ^^

Gangetje

Tja, zo gaat het soms.

Z’n gangetje

Ik werk inmiddels al bijna 2 maanden bij IN10 en nog steeds naar volle tevredenheid. Voel me er steeds meer thuis en allemaal mooie dingen aan het maken.

Daarnaast thuis voornamelijk bezig met Battlefield 1 en laatst weer DOOM opgepakt, blijft ook wel een hele fijne game hoor.

En eens per week – de woensdag – werk ik me helemaal in het zweet bij Wing Chun. Heerlijk en dat gaat ook steeds beter. Minder spierpijn of blauwe plekken ^^

Laatste tijd weer beetje aan het kijken om m’n tekenskills op te vijzelen, maar twijfel ook nog steeds of ik wellicht liever m’n game-ontwikkel-skills wil gaan aanscherpen. Voelt beetje alsof ik moet kiezen welke skill/hobby ik me op ga focussen. En daar ben ik nog niet over uit. Dus tot die tijd doe ik niks op beide vlakken  TT

Terug naar nummer 1

Na enige tijd props te hebben gezocht, is het nieuwe er wel weer een beetje af. Dus ik ging weer op zoek naar wat ik nu weer wilde spelen. En na enkele pogingen kwam ik uit bij Battlefield 1.

Had het al een tijd niet gespeeld en had dus weer wat nieuwe maps om te ontdekken. De DLC (Downloadable Content) met het Franse thema was enige tijd geleden uitgekomen en die boodt allerlei nieuwe toevoegingen. 

Naast een aantal nieuwe maps (altijd leuk) werd er ook een nieuwe gamemode geïntroduceerd; genaamd Frontlines. Het doel hierbij is een soort mix tussen Conquest (vlaggen innemen) en Rush (aanvallen of verdedigen van 2 doelen). Bij Frontlines moet je eerst een aantal vlaggen innemen en daarna oprukken naar de basis van de vijand en daar de doelen uitschakelen. Deze mode is heel gefocust en biedt heel veel afwisseling qua aanval en verdediging. Ik vermaak me er uitstekend mee. 

Kocht ook nog Undertale, geïntrigeerd door alle verhalen. En na 20 minuten spelen had ik spijt. Het spel is echt heel traag en (momenteel) niet wat ik zoek. Dus helaas, misschien dat ik hem ooit nog oppak… maar voorlopig is het 15 euro weggegooid geld. 

Op jacht naar props

Sinds ik vorige week COD4 Remastered kocht, spelen Lies en ik dat vrijwel elke avond. 

En de afgelopen paar dagen was er de mode Prop Hunt actief. In deze mode speelt 1 team gewoon mensen met guns. Maar het andere team speelt als prop. Een rekwisiet uit het level dus. Je spawned als een random prop en moet proberen in leven te blijven. 

De ene keer ben je een tonnetje, dan weer een houten pallet, lantarenpaal, surfboard,  kartonen doosje, een emmer, een verfblik, zandzak en soms iets mafs… een sneeuwpop of een opblaaszwaan. En er zijn nog veel meer props: banden, bankstel, stoel, tafel, vuilcontainer en zelfs auto’s, bomen en fietsen zijn een rekwisiet. 

Dus je weet nooit wat je zal worden. Maar het andere team – wie je dus moeten vinden – weten ook niet wat ze zoeken. Dus als jagers schiet je op alles wat los-en-vast zit. En als prop probeer je je niet te laten vinden. Soms door heel goed in het level op te gaan, een meloen vind je minder snel op de markt dan midden op straat. Terwijl ik ook een keer heb kunnen overleven door juist midden op straat te gaan staan, als lantarenpaal ^^

En soms kan je beter een soort van verstoppertje spelen en langzaam rondbewegen en ervoor zorgen dat het jagende team je niet vind. 

Deze mode is dus super hilarisch en we hebben de afgelopen dagen wel moeite om naar bed te gaan ^^

Hopelijk blijft de mode en kunnen we het vaker doen. 

Ik verstopt als de emmer

Nostalgisch potjes schieten

Eind 2007 (bijna 10 jaar geleden dus) leerde ik Lies kennen. 1 maand ervoor was Call of Duty 4 (Modern Warfare) uitgekomen en ik speelde vooral de multiplayer heel vaak (lees: vrijwel constant, voor maanden achter elkaar). Al snel begon Lies ook te spelen en gaven we de controller per potje door aan elkaar. We noemden het ‘even schieten’ en brachten vele avonden samen online door.

Na COD4 volgden nog een hele berg andere Call of Duties; World at War, Modern Warfare 2, Black Ops etc. Vanaf Black Ops kwam de optie om splitscreen samen online te spelen, dus dat deden we vanaf toen vaak. Het had soms nog wat eigenaardigheden en bugs, maar het werkte toch 9/10 keer heel fijn. Maar na enige tijd begon de COD-moeheid toe te slaan, elk jaar een nieuwe versie was een beetje teveel van het goede. En daarnaast kregen we ook andere interesses.

Eind 2015 kwam Black Ops 3 uit en die gaf wel weer beetje een nieuwe impuls aan ons samen-schieten. We speelden samen online en met vrienden tegen bots. Was weer even een paar weken ons ding, samen schieten. Dit samen schieten hebben we de afgelopen 1,5 jaar soms weer opgepakt. Even een avondje Black Ops 3 opstarten en paar potjes tegen de bots spelen. Online was niet echt meer ons ding, al het rondgespring en snelle gameplay gaat ons te snel om bij te benen.

En toen kwam er een remaster van COD4, onze eerste liefde. Hij kwam vorig jaar al uit als bonus bij een luxe versie van de nieuwste Call of Duty, maar bijna 100 euro was een beetje teveel van het goede. Maar onlangs brachten ze hem los uit, ik kon mezelf niet meer inhouden en heb hem afgelopen week in huis gehaald. En dat bleek een goede zet, want het speelt net zoals vroeger.

De maps, de wapens, de geluiden, de gameplay. Alles is precies zoals het 9,5 jaar geleden speelde. Ook inclusief alle balans problemen en issues met bepaalde perks. De perk martyrdom bijvoorbeeld, dat betekend dat je een granaat laat vallen op het moment dat je dood geschoten bent. In COD4 hadden heel veel mensen die perk, om een soort van wraak te kunnen nemen. In latere Call of Duty games hebben ze die perk eruit gehaald omdat het een beetje flauw was. Maar ja, dit is een remaster en daar zit dus alles bij, inclusief de niet helemaal eerlijke perks en balans issues.

Het fijne van deze remaster is wel dat er ook wel een paar nieuwe dingen inzitten. Zo zijn er wat nieuwe modes toegevoegd, zoals Kill Confirmed. Maar ook zijn er nu bots beschikbaar om mee te spelen… en (nog belangrijker) de optie om splitscreen samen online te spelen. Dat kon bij COD4 nog niet, die optie werd pas later toegevoegd. Maar in deze remaster zit het er wel in en dat is fijn. Al-met-al is het dus een hele leuke remaster met alles van vroeger en sommige extraatjes die het nog leuker maken.

Dus we zitten de afgelopen avonden weer tot laat even te schieten.

Dead Cells

Need I Say More?

Toe aan iets nieuws 

Gisteravond speelde ik weer Dead Cells. Had m’n laptop aangesloten op de tv, maar merkte al snel dat het minder vloeiend speelde als de avond ervoor. 

Na teruggeswitched te zijn naar Windows en daar vanalles te hebben afgesloten, merkte ik (helaas) nog weinig verbetering. 

Ik denk dat ik toe ben aan nieuwe hardware. Loop er al – bij vlagen – aan te denken om een nieuwe PC samen te stellen,  maar mis een beetje de financiële middelen. Dus ik zal er maar eens voor moeten gaan sparen. En hoeft niet eens bizar veel te zijn, want voor al 500 euro heb je een goede budget gamebak. En denk dat dat voor mijn doeleinde goed genoeg zal zijn. 

Nieuwe hardware was niet het enige waar ik toe was aan iets nieuws. Ik merkte een tijdje geleden ook dat ik weer toe was aan een nieuwe uitdaging op werkgebied. Ben een beetje gaan rondkijken en vorige week de knoop doorgehakt. Na 4,5 jaar bij Zicht te hebben gewerkt, begin ik 1 augustus bij IN10. Ik ga daar aan de slag als Creative Frontender. Heb er super veel zin in, al zal ik m’n huidige (werk)familie echt super gaan missen 🙁

© 2017 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.