— Rakso

De titel zegt het al. Bioshock Infinite laat nog steeds op zich wachten. K-zooi :@

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik vaak snel enthousiast ben. En als ik dan lang moet wachten, is dat helemaal vervelend.

Zo werd ik laatst enthousiast over Bioshock Infinite. Een spel op de Xbox (ook op de PC en de PS3, maar ok) en hoewel het me in eerste instantie eigenlijk niks leek – maakten de lovende recenties me toch ook wel weer enthousiast. Dus ik bestelde het spel eind april bij Zavvi.

Had alleen eventjes – in alle haast van het bestellen – over het hoofd gezien dat Zavvi hun voorraad uit Engeland komt en dus een levertijd heeft van 10-15 werkdagen (!!!). En daar kom ik nu dus pas achter. Ondervind de lange levertijd aan den lijve. 27 april besteld, 29 april werd het verzonden en nu vandaag (13 mei) nog steeds niks. Dat is dus exact al 2 weken verder. Terwijl andere webwinkels kan je vandaag voor 17:00 bestellen, is morgen in huis.

Maar ja, Zavvi was wel 5 euro goedkoper. Prrrrrrt. Boeiend. Volgende keer ga ik het gewoon ergens anders bestellen.

Heb nog wel eventjes overwogen om gewoon Bioshock Infinite ergens anders te kopen/bestellen en dan m’n bestelling van Zavvi retour te sturen. Dat kan ook wel, maar dan kost het me weer verzendkosten om het terug te sturen, moet het verzekerd gaan versturen en krijg pas m’n geld terug als zij het pakketje weer goed hebben ontvangen. Dus wilde ook weer niet zoveel moeite gaan doen… maar vind het wel irritant.

Ik bestel dus nooit meer wat bij Zavvi. En de volgende keer let ik maar eventjes op de levertijd, voordat ik iets bestel.

Ik klim uit m’n luikje omhoog en kijk om me heen. In de weerspiegeling van het water zie ik dat ik weer een ander uiterlijk heb. Veranderd ook bijna elk potje!

Dan ga ik beginnen, want de tijd tikt weg. Ik spring makkelijk in het rond. Over spiezen, over water, duik onder een cirkelzaag door en doe – alsof het niks is – eventjes een double-jump. Een sliding hier. Eventjes op die knop daar. En — woops daar wordt ik gespiesd en respawn een klein stukje terug. Weer overnieuw proberen.

Over spiezen, over water, duik onder een cirkelzaag door en doe weer een double-jump. Nu lukt het wel en kan ik weer verder met m’n sprongen en atletische bezigheden. Even oppassen voor het water – want daar kan ik niet tegen – en voor ik het weet heb ik alle juwelen verzameld en sta ik te schitteren op het eindpunt van het level.

In het volgende level lopen er vijanden rond. En er blazen ook nog een paar ventilatoren me omver. Geeft allemaal niks. Het blijft leuk. Zelfs als ik 30 keer achter elkaar doodga. Uiteindelijk weet ik toch altijd de finish te bereiken.

En daarnaast zijn de muziek en de graphics echt briljant, dus ik blijf het spelen. Ook omdat er om de paar juwelen er nieuwe hoofdjes worden vrijgespeeld. Ideaal en super verslavend.

Ik speel BattleBlock Theater.

Extraatje:

Afgelopen weekend was er weer eentje vol games. En eigenlijk allemaal games waar ik de behoefte voel om iets over te schrijven. Dus dat gaan we bij deze doen.

Bit.Trip Runner 2
Een runner op het ritme van muziek. Je rent automatisch en moet dmv verschillende knoppen obstakels ontwijken. Klinkt vrij simpel, maar dat is het niet. Het is echt heel pittig, maar ondanks dat heeft het me toch gegrepen. Ben normaal niet zo van de uitdagingen. Laat mij maar lekker doorrennen, ik haak vaak te snel af als het eventjes tegenzit. Maar dit spel heeft me toch sommige stukken 20-30 overnieuw laten doen en had er nog steeds zin in. Waarschijnlijk omdat je weet dat het altijd wel te doen is.

Daarnaast is de visuele representatie van het spel echt geweldig. Gelijk al in het menu word je overspoelt met een geweldige grafische stijl. Heerlijk. Dit is voorlopig m’n spelletje wat ik eventjes tussendoor doe.

Journey
Zaterdag ging ik naar Mathijs toe om daar Journey te spelen. Dit is een vrij uniek spel. Er zit geen regel dialoog of voice over in, maar toch wordt er een mooi verhaal verteld. Je start in de woestijn en hebt als uiteindelijke doel om naar een hoge berg met een lichtzuil te geraken. Na 3-4 uur heb je uiteindelijk het spel uitgespeeld en daarmee een soort van levensverhaal doorlopen. Je begint langzaam, je krijgt tegenslagen te voorduren, je ontmoet onderweg reisgenoten (andere onbekende mensen met wie je niet kan communiceren) en uiteindelijk loop je into-the-light. Was een heel aparte belevenis. Nadat het was afgelopen zaten we allebei eventjes naar het scherm te staren… en toen pakten we BlackOps2 erbij en gingen we online schieten.

Tomb Raider
En daar was hij dan eindelijk. Nou ja, eindelijk. Eigenlijk komt de game morgen pas uit, maar ik kreeg hem zaterdag al binnen. En kon hem dus gisteravond (na Mojo te hebben gemaakt) lekker spelen. Heb nog niet heel veel gespeeld, denk ongeveer een uurtje maar vind hem nu al heel aansprekend. Het speelt lekker, het is bij tijd-en-wijlen best creepy. En het verhaal is tot nu toe nog heel interessant/leuk om te volgen. Dus kan niet wachten totdat ik vanavond m’n Xbox weer op kan starten en verder kan spelen.