Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

Klaar met vallen

Ik liep door een soort mistig bliksem veld, versloeg wat vijanden en hopte toen door een soort van bouwplaats … maar eigenlijk was het meer een sateliet-ruimte-centrum ofzo. Ik moest een of ander uplink-module ergens uithalen en ergens anders naartoe brengen. Het verhaal ontgaat me een beetje, maar na wat gespring, geschiet en getitan … haal ik het. En het eindigt met een boss-fight tegen een grofgebekte Duitser genaamd Richter.

De missie daarna rende ik samen met allemaal andere titans tegen andere titans. We gingen een basis infiltreren en hoopten de Arc te pakken te krijgen. Na wat gevechten door de basis heen, beetje wisselen tussen de verschillende loadouts van m’n titan, zagen we uiteindelijk de Arc wegvliegen in een ruimteschip. Hier moesten we dus achteraan. In de lucht sprongen en schoten we wat en het eindigde al snel op de boeg van het ‘vliegtuig’. Hier kwam een vrij pittig gevecht tegen een vliegende titan – maar uiteindelijk overwon ik hem en konden we verder, maar we worden gevangen genomen.

In deze missie (wat de laatste blijkt te zijn) wordt m’n titan (BT) vernietigd, mag ik wat rondrennen met een Smart Gun (wat best wel nice is… aangezien hij alles one-hit-kill-raak schiet waar ik ook maar kijk) , wordt ik weer herenigd met m’n titan en uiteindelijk volgt het eindgevecht tegen de eindbaas, Slone. Dit is een heel pittig gevecht, waarbij ik vele keren dood ging… maar uiteindelijk overwin ik het (nipt) en begint de eindscene… en offert m’n titan zich dan op voor de mensheid.

En dat was de singleplayer van Titanfal2. Best wel (heel) nice eigenlijk. Vooral de time-travel missie was zeker nice. De rest ook wel, vooral het wall-runnen en het platformen was heel vet gedaan. Nu nog beetje de game aanhouden voor de multiplayer … en dan uitlenen aan Mathijs. En dan ben ik er klaar mee ^^

Vallende titanen

Ik had het geprobeerd, wat anders te spelen. Battlefield 1 beviel niet en dacht dus eigenlijk klaar te zijn met First Person Shooters… maar gister in een opwelling TitanFall2 gekocht. 

Die stond al een paar maanden op m’n verlanglijstje, maar ik had steeds andere spellen om te spelen. Nu wil ik nog zeker wel verder met Nioh, maar was eventjes toe aan iets anders. 

Gisteravond vroeg ik me toch na een tijdje toch wel een beetje af of ik geen fout had gemaakt met m’n aankoop. Had een beetje hetzelfde gevoel als vorig jaar zomer met Doom en Overwatch. Het speelde wel leuk, maar was niet wow-gaaf-kannietstoppen. 

Misschien dat het ook wel beetje door de eerste levels komt. Het begint allemaal kalmpjes. Je springt wat hier-en-daar, je schiet wat hier-en-daar en kabbelt rustig voort. 

Vanavond besloot ik om eerst ff de difficulty een tandje hoger te zetten (van regular naar hard). Vond het allemaal maar makkelijk en niet heel bijster uitdagend. En dat merkte ik. Ging daarna vaker dood en moest gebieden/gevechten vaker overnieuw doen. Qua levellayout is het allemaal niet zo spannend. Er valt weinig (lees: nagenoeg niks) te doen naast het gebaande pad. De levels zijn best wel (heel leeg) en het is allemaal niet zo spannend. 

Gelukkig maken ze dat goed door de gameplay in de levels wèl uitdagend en verrassend te maken. Zo moest ik vanavond door een level lopen die constant wijzigde van layout, was een grote fabriekslijn en moest soms langs zijkanten van platen rennen. Was best gaaf… en op het eind stond alles zijwaarts. Huizen, auto’s, bomen, grasvelden… alles hing zijwaarts. Was heel disorïenterend, heel bizar. 

Het volgende level was in een oud onderzoekslaboratorium en had ook z’n eigen ding. Dit level ging het erom dat je kon switchen in tijd. Al snel kreeg je een device waarmee je kon switchen – op dezelfde plek – tussen het heden en het verleden. Dus soms vocht je in het vroeger met mensen en switchde je naar het heden om geen vijanden te hebben… of soms had je in beide tijdslijnen vijanden, dus was het even iets meer aanpoten. 

En als laatste level die ik speelde moest ik op zoek naar een ander device waarmee ik grote turbines aan/uit moest zetten. Iets minder spectaculair, maar best leuk. 

En na al het singleplayer geweld even de multiplayer ingedoken. Had daar ooit ergens (geloof september vorig jaar) al eens een beta van gespeeld en toen de conclusie getrokken dat het wel geinig was, maar that’s it. Nu speelde het wel lekker en moest me uiteindelijk weer naar bed slepen. 

Avondje wat anders 

Gisteravond speelde ik wat anders. Even een keer geen Nioh. Ik begon met Diablo3. Dat al vaker samen met Lies gespeeld, maar die had geen zin. Dus ik ging alleen verder met het verhaal. Geen idee meer hoe het in elkaar zit, maar even beetje mindless hakken-slashen voelde goed. Tot na een uurtje ik geen zin meer had. Wilde schieten.

Dus startte Battlefield 1 op. Hier hield ik het welgeteld 1 potje vol. Nog niet eens eigenlijk, maar heb hem wel afgemaakt. 

Toen Ratchet & Clank weer opgepakt. Had – voor m’n gevoel –  bijna-bijna het einde gehaald. Liep dus nog een klein stukje door het ruimtestation, versloeg hier-en-daar flinke hoeveelheden  vijanden en kwam bij Captain Quark – een boss. Deze bossfight was best annoying, hij (de boss) was best eenvoudig te bevechten, maar er lag nergens health en hij deed soms plots golven die schade deden op me afsturen. Duurde dus even, maar werd er uiteindelijk best handig in. Leerde welke wapens de meeste schade deden en uiteindelijk versloeg ik hem. Maar helaas, daar was de kous niet mee af. Er kwam nòg een boss, de echte echte eindbaas. Na een paar pogingen gaf ik het maar op. Beleef er eigenlijk totaal geen lol aan en overweeg dus nu sterk om het spel maar te verkopen. Het druist heel erg in tegen m’n gevoel, maar heb helemaal geen zin om nog lang deze boss-fight te blijven proberen… alleen maar zodat ik kan zeggen dat ik hem uitgespeeld heb. 

Na R&C was ik eventjes lost… dus toen maar Let It Die opgestart. Dit is een gratis game, maar krijgt wel veel lof. Dus wilde toch eens zien wat het precies was. Het begon een beetje (boel) weird. Maar al snel begon het een beetje te voelen als een Souls-like game… al verlies je wel alles wanneer je dood gaat. Zelfs je levels en alles, dus soort mix van Roguelike en Souls-like. Kon er dan ook lastig mee stoppen en uiteindelijk kroop ik om 0:30 pas m’n bed in.

Dezelfde K-boss

Ik begon halverwege de grotten. De grotten die ik een paar weken geleden langzaam leerde kennen. Aangezien dit een Twilight missie was, had ik beetje het vage idee dat het anders zou verlopen. Maar ik was nu al halverwege en vrij veel was hetzelfde. Ja, er waren wat lastigere vijanenden, maar over het algemeen was de gehele layout hetzelfde. Maar was dus benieuwd waar dit zou eindigen.

Helaas eindigde dit minder spannend dan ik had gehoopt. Dit eindigde weer bij diezelfde vampieren mevrouw als waar ik toen ook moeite mee had. Dus na 1 keer proberen overwoog ik even om de missie te stoppen, maar dan zou ik geen loot/bonus krijgen. Dus toen maar de hulp ingeroepen van een medespeler. 

Samen versloegen we de boss. De vorige keer deed ik weinig en probeerde ik alleen maar in leven te blijven, nu vocht ik mee en dat was veel leuker. 

Na de boss te hebben verslagen, deed ik een side-missie… een grote gast (in het verhaal hadden ze het over een geest) verslaan, op een brug. Dit gevecht was best pittig. Ik deed weinig schade (of hij had heel veel health) en hij was best sterk met z’n grote bijl. De eerste poging ging eigenlijk vrij voorspoedig. Langzaam maar zeker versloeg ik hem, maar toen hij nog maar 30% health had spawnde hij een tweetal zwevende duivelshoofdjes. Dit verraste me zo, dat ik snel daarop dood was. 

De volgende poging ging beter. Ik bereidde het iets meer voor, zette wat items klaar die nuttig konden zijn en na een vrij lang spannend gevecht versloeg ik hem.

Nu was er nog maar 1 side-missie open. Hier kwam ik weer uit in het waterdorpje. Ik moest een paar Yokai verslaan en eindigde weer bij de boss-arena. Door de grote deuren en toen stonden daar ineens twee (kleine)  waterblobs èn een Ninja Yokai. Beetje verrast ging ik snel ten onder. Bij de volgende poging gebruikte ik veel van m’n bommen, schakelde de waterblobs uit maar de ninja besprong me en in 2-3 hak-slices was ik weer dood. Nog een poging, waterblobs uitgeschakeld en toen snel/tactisch om de Ninja heen cirkelen. Dit werkte en uiteindelijk versloeg ik hem. Yes! Missie gehaald… of toch niet. Want nu kwamen er weer twee waterblobs èn een Yokai Cycloop. Damnit. Had net al m’n vuurwapens gebruikt op de vorige vijanden. Dus nu maar cirkelen, dodgen, wegspringen en na een pittige strijd waren deze ook verslagen. Nu dan klaar? Nope, er kwam nog een Yokai. Een nieuw soort voor mij en super pittig! Het was een soort van vogelman met een staf. Hij deed flinke klappen uitdelen en gooide ook soms met allemaal spreuken in het rond. Maar m’n eerste poging was succesvol. Gelukkig wel, anders had ik wèèr al die andere vijanden moeten verslaan. En toen was de missie wèl afgelopen. Oef.

Toen was het tijd om verder te gaan, het schip stond al klaar. Dus op het schip gestapt en afgevaren naar de volgende regio.

{34:44 uur gespeeld en level 54}

Ochtendje gamen

Vandaag dagje vrij, dus kon ’s ochtends even paar uurtjes Nioh-en. Begon weer met de trainer. Poeh. Pittig mannetje hoor. Ik probeerde m’n armor meer af te stemmen op hem, zorgde ervoor dat ik onder de 70% bleef zodat ik goed kon wegrollen, maar het bleef heel pittig. Denk dat ik er uiteindelijk wel een uur mee bezig geweest ben. Toen het me uiteindelijk lukte, voelde het een beetje vies. Ik heb hem dus verslagen door hem te kiten – dus rondjes te rennen rondom een boom en hem dan steeds een kleine tik te geven met m’n Kusarigama. Dat deed klein beetje damage, maar zo bleef ik wel buiten z’n reach. 

Nadat ik m’n trainer verslagen had, deed ik een missie waarbij ik bijna alleen maar menselijke tegenstanders had. Dat is vaak heel makkelijk, want een menselijke tegenstander heeft niet zoveel bijzondere moves. Ik verkende het strand, werd beschoten vanuit een schip en ging rustig de boel verkennen. Ben welgeteld 1 keer dood gegaan, maar dat kwam eigenlijk omdat ik te gretig was en niet goed oplette. De keer erop rustig alles onderzocht en waar mogelijk alle loot opgepakt. Ontdekte zelfs nog een nieuwe Yokai, een mevrouw gehuld in sluiers. Die was wel even pittig, maar gelukkig sloeg ik dr toevallig van de boot af en ging ze dood. Daarna verder op zoek naar een gestolen zwaard. Kwam aan het eind nog tegenover een Yokai ninja te staan – die was razend snel… maar had net ervoor even me voorbereid en had dus nog beschikking over wat handige items (bommen etc). 

Na de missie met de piraten ging ik over een serie bruggen lopen waarbij ik meerdere golven Yokai moest verslaan. Dit voelde eigenlijk heel leuk en niet zo moeilijk, zeker niet na m’n lange battle tegen m’n trainer. Ik haalde het dan ook in 1 keer. 

Daarna nog een Twilight missie gedaan, in de grotten die ik in het begin zo scary vond. Nu liep ik er – bijna – fluitend doorheen. Was soms nog ff pittig, met een Yokai en een gevallen medespeler… en kwam na een tijdje aan bij de shrine (halverwege). En toen moest ik weer even stoppen. 

{33:24 uur gespeeld en level 53

En floep gewonnen

Vanavond begon ik weer in het waterdorpje. Ik ging eerst even op verkenning uit en vond al snel de laatste vuurkorf om aan te steken. Nog wat Yokai verslagen en verkende de boel nog een beetje, rende over de daken en levelde nog een keer up.

En toèn was het tijd om de baas te gaan verslaan. Ik zag dat er nu 3 vuurkorven bij de boss branden en er kwam geen vervelend mini waterblobje bij het begin èn (nog het belangrijkste) ik kon m’n water in het vuur dopen waardoor ik tijdelijk vuuraanvallen deed. 

En dat werkte goed. De boss ging bij elke poging verder dood en haalde een keer hem zelfs tot 20% ofzo. Maar toen spawnden er 3 mini-waterblobjes… en dat was beetje teveel van het goede. Heb het nog wel geprobeerd, maar de boss deed een ‘hap’-aanval en viel bovenop me. Daarna nog 1-2 keer geprobeerd en toen had ik er genoeg van. 

Ik riep de hulp van een medespeler en na enige tijd kwam WhiteOrb9 (of zoiets) te hulp. Hij (of zij) had een of andere vurige draak als Guardian, dus was benieuwd. 

En zodra we de boss-battle starten, rende WhiteOrb9 naar de boss, liet z’n Guardian Spirit los, ik deelde ook nog een paar klappen uit en toen was m’n compagnon iets te ambities… en was hij dood. Maar z’n Guardian Spirit deed zoveel schade dat de boss 1-2-3 dood was. Had het al eens op een filmpje gezien, maar nu dus in het ‘echt’. Ik keek nog even beduusd om me heen en toen was de missie klaar. Dat ging dus stukje sneller dan verwacht.

Daarna kreeg ik een paar nieuwe trainings-missies in de Dojo. Aangezien je vaak leuke bonussen krijgt van Dojo-missies, besloot ik om die nog even te gaan doen. De eerste missie was tegen een van m’n trainers. Deze vent was razend snel en deed flink wat schade. Hield het dan ook niet lang vol. Vele keren opnieuw geprobeerd, ben van gear gewisseld en heb meerdere vechtstijlen geprobeerd. Begon steeds afwachtender te vechten. Probeerde snel aan te vallen of alleen maar te blocken. Soms kwam ik best ver, maar werd dan weer gretig en verloor alsnog. 

Dus heb de hoop maar even opgegeven en de andere Dojo-missie gaan doen. Dit was tegen een ninja-trainer. Dus minder flinke klappen, meer gooien met bommen en poison-ed wapen enzo. Hem hoefde ik maar 2-3 keer te bevechten, toen had ik het door en won ik. 

Daarna nog even wat lopen rommelen met m’n wapens enzo. En toen was het alweer tijd om te gaan slapen. Snel weer spelen, dan de trainer nog maar eens proberen. 

{30:25 uur gespeeld en level 51}

Waterblobs

Na bijna een week onthouding had ik vanavond weer de mogelijkheid (en heel veel zin) om in Nioh te duiken.

Besloot om niet moeilijk te doen en direct een main-missie te starten. Ik spawnde aan het begin van een vervallen dorpje bij het water. Hierdoor liep ik voornamelijk over planken boven het water en moest uitkijken dat ik er niet inviel (wat me uiteraard wel meerdere keren gebeurde ^^)

Na eerst wat piraten te hebben verslagen stond ik al snel tegenover m’n eerste Yokai vijand, een soort waterblob-yokai. Hij gooide (of eigenlijk spuugde) water, schoot soms met een ronddraaiend mes  en dook soms naar voren, alsof hij een soort van ‘hap’-beweging maakte. Vooral die hap-beweging-aanval deed heel veel schade. Kwam er al snel achter dat vuur goed werkte, dus dat zette ik dat veelvuldig in wanneer ik een water-blob tegenkwam. 

Langszaam verkende ik het dorpje verder. Ging 1-2-3 keer dood door een grotere Yokai en zag uiteindelijk een shrine staan. Aan de overkant van het water. Hoe kwam ik daar dan weer? Na enige tijd ronddwalen en zoeken had ik hem nog steeds niet gevonden. Bedacht me dat ik toch simpeler bij de shrine moest kunnen komen,  het voelde alsof ik tever afdwaalde. Dus ik keerde om en vond al snel – via het dak – de weg naar de shrine. 

Daarna verder gelopen, 1-2 vuren aangestoken (geen idee waarom, maar het kon) en toen kwam ik bij een grote deur. Ik verwacht hier de boss, dus besloot nog even goed rond te zoeken. Ging nog 1-2-3 keertjes dood, maar had uiteindelijk genoeg Amrita om nog een keer te levelen en toen was de boss aan de beurt. 

Dit bleek een gigantische waterblob te zijn, dezelfde die ik in het eerdere filmpje (op de boot) had gezien. Na een paar pogingen (waarvan ik er bij eentje zelfs bij binnenkomst direct instant dood ging) heb ik hem nog niet verslagen. Heb wel een aantal dingen opgemerkt: 

Hij spuugt regelmatig water wat Yokai Realms worden, soms doet hij een super krachtige aanval die me direct dood (ontwijken dus) en na enige tijd verandert hij van de grote blob naar een iets kleinere versie maar die wel weer krachtiger uithaalt – door voornamelijk die hap-beweging-aanval. 

Ook hier werkt vuur goed, al heb ik niet genoeg vuurspullen. Bedenk me nu ineens (tijdens het schrijven van deze post) dat er in de ruimte bij de boss 3 vuurkorven staan, waarvan er 2 branden. En ik heb 2 vuren aangestoken (voordst ik bij de boss belandde),  eentje heb ik nog even links laten liggen. Leek me niet zo boeiend. Maar misschien nog maar wel even doen, gok dat het wel iets helpt in de boss-fight. We zullen zien. 

{26:41 uur gespeeld en level 50}

Creepy met vele poten

En weer verder door de groten met giftige gassen. Ik hak en mep de Yokai in het rond. Ik ontdoe de grot van de gas producerende blob en weg is het gevaar – van het  giftige gas dan. 

Ik verken de grot verder en open uiteindelijk een deur, alvorens ik via een lange gang bij een nieuwe ruimte kom. Hier wacht mij een boss, Giant Caterpillar. Zoals de naam al zegt ging het hier om een grote duizenpoot met een soort van schedelhoofd en grote kaken. De ruimte was onderverdeeld in meerdere lagen met ladders en richels. 

De eerste poging ging eigenlijk best voortvarend, ik kwam best ver, maar had al veel van m’n bommen en potions gebruikt. Kwam toen tot ongeveer 30% (over) en toen ging ik dood. 

De keer erop ging iets rommeliger, ik viel een paar keer van een plateau – maar uiteindelijk versloeg ik hem. Had ik niet verwacht, maar weer een boss verslagen zonder hulp van extern. Voelt toch best wel goed. 

Daarna weer een beetje lopen rommelen met m’n stapel loot. Weet nog steeds niet heel goed wat ik met alle zooi aanmoet.

En daarna een side-missie gedaan. Door hetzelfde (huh? Ja, heel weird) dorpje als eerder samen met de lightning mevrouw. Dus weer over richels en uiteindelijk dieper de tunnels in. Kende de layout al, maar de vijanden waren anders. Velen stonden op andere plekken en er waren een nieuw soort – met hele lange tongen. Best vet en ook wel pittig. Maar ik merk dat ik steeds meer m’n draai begin te vinden. Ben weinig dood gegaan, voornamelijk veel rondspringen/wegduiken en goed je aanval timen. 

Ging een keer dood, dat was omdat ik te eager was naar een Sentry. Voor de rest ging het goed.

En daarna m’n eerste Twiglight missie gestart. Kwam weer in het eerste dorpje (blijkbaar zijn de levels niet gelinkt aan de regio, want krijg allemaal ‘oude’ omgevingen). Dit keer waren er overal weer andere vijanden. En al snel werd duidelijk dat het hier om lastigere vijanden ging.

De bloody graves waren ook lastiger, want sommigen kwamen zelf tot leven als je er bij in de buurt kwam. Dus ben wel 1-2 keer dood gegaan… en toen kwam ik bij het laatste stuk. Die heb ik helemaal doorlopen zonder ook maar een keer dood te gaan. 

Ik versloeg rustig en beheerst alle vijanden, soms was het op het nippertje en soms rende ik snel langs eentje om een deur te openen.

En helemaal aan het eind kreeg ik weer een boss-fight. En had hierbij een beetje mazzel. Het was namelijk dezelfde boss als tijdens m’n eerste keer hier. Dus een soort van duivel die ballen naar me gooide. 

En terwijl ik om hem heen draaide en eigenlijk beetje (half) ingemaakt werd… had nog maar 1 elixer over en was al op 40% health… toen ineens deed hij niks meer. Hij stond stil en bewoog niet. Dus ik kon hem  eenvoudig afmaken. Ging gewoon naast hem staan en hakken maar. Voelt natuurlijk niet zo geweldig, maar heb een hekel aan bosses, dus was blij dat ik er zo mee klaar was. 

{24:23 uur gespeeld en level 48}

Giftige grotten

Ik begon weer in de zoutmijnen. Het laatste wat ik had gedaan was een deur (shortcut) geopend. Dus nu weer daarheen. Moest langs wat vijanden en vond het eigenlijk maar beetje omslachtig. 

Ik kwam in een grote open ruimte (in een grot) en versloeg daar een aantal vijanden en was beetje aan het dralen, want ik zag beneden een Yokai-wolk. Uiteindelijk bleek dat een WheelMonk. Hem bevechten ging best gemakkelijk, wegduiken wanneer hij aan kwam rollen… maar vergat op m’n health te letten en werd gedood doordat ik in de fik stond ^^

Nu moest ik dus weer voorzichtiger naar m’n dood-ga-plek, om m’n Amrita op te kunnen pakken. Gelukkig had ik net geleveld, dus had nog niet zoveel verzameld. De stackes waren dus niet zo hoog. 

Ik besloot om via een andere gang te gaan en vond – beetje door toevallig een gang in te duiken – een snellere/simpelere weg naar dezelfde grot. En had dus eigenlijk die shortcut niet eens nodig… no idea waarom hij er zit eigenlijk 😛

Toen m’n Amrita opgeraapt en de WheelMonk weer aangevallen. Deze keer ging het wat makkelijker, alleen viel ik halverwege van de richel in de wolken van giftige gassen. Daar snel m’n tegengif gebruikt en mezelf gehealed. Maar moest hier weg. De WheelMonk zat achter me aan en ook nog 1-2 grote Yokai’s… (achteraf denk ik dat de WheelMonk niet achter me aan zat maar gewoon op de richel is gebleven – maar middenin de actie voelde ik de paniek door me heen golven dat ik snel weg moest komen). Ik bereikte een ladder en kon weer naar veilige grond klimmen. Daar snel mezelf weer gehealed en toen de WheelMonk weer bevochten. Hij was gelukkig al bijna dood, dus ik was vrij snel klaar. 

Toen kon ik langzaam de grot ontdoen van vijanden. Eerst het gas weghalen, toen de vijanden verslaan. Was best makkelijk en al snel vond ik de sleutel voor een deur in het hoekje. 

Achter die deur zat een Shrine en na even een schietgebedje ging ik verder. Ik kwam bij een grot vol met giftige gassen en plateaus met daarop een WheelMonk en beneden liepen een aantal Yoki’s rond. Ging een paar keer dood; door de WheelMonk, doordat ik vergiftigd was en niet snel genoeg healde, toen ik te eager op een Yoki afrende en hij met met 2 slagen tot moes sloeg en ook nog een keer omdat ik – terwijl ik in gevecht was met een Yoki – een stapje teveel naar achteren zette en in een diep gat in de grond viel. 

Weet nu wel beetje hoe dit onderdeel van de grot eruit ziet, dus hoop dat ik er vanavond/morgenavond voorbij geraak.

{21:02 uur en level 44}

De volgende regio

Vanavond (na een heerlijk lang weekendje weg, naar een huisje in Limburg) weer even in Nioh gedoken. Speelde eerst nog een sidemissie, weer terug de grotten in. Ging wel leuk. Versloeg meerdere gevallen medespelers, de gevechten gingen mooi gelijk op. Versloeg een Skeleton Warrior (eigenlijk vrij eenvoudig) en liep rustig verder. Zag in de verte een soort monnik  zitten, maar kon hem met 1 schot verslaan. Geen idee wat z’n aanval precies is.

Daarna verder via de richel en toen de grot in. Daar versloeg ik een-twee mannetjes en ineens kwam er een Skeleton Warrior en een Yoki tegenlijk rondom de hoek. Dat was even flink aanpoten, maar ik hield stand. En toen die dood waren, stonden er ineens weer nieuwe mannetjes uit het niets om me heen; 2 vliegende vuurhoofden, 1 soort menselijke ninja-gast en een Skeleton Warrior. Nog flinker aanpoten en heb een aantal keer gedacht dat ik het loodje zou leggen. Maar ook dit gevecht won ik. En toen kon ik verder naar de deur… en toen kwam er wèèr een menselijke ninja-gast. Gelukkig niemand anders en hem versloeg ik dan ook vrij eenvoudig. 

En toen kon ik eenvoudig de missie beëindigen. Na nog wat hebben lopen rommelen bij de Blacksmith en met m’n gear, werd het tijd om naar de volgende regio te gaan. Met de boot. 

Een filmpje (met een super groot monster, welke ik ongetwijfeld nog zal treffen) en toen kon ik weer nieuwe missies kiezen. De eerste was een sidemissie waarbij ik in een soort van arena een berg Yokai moest verslaan. Overal lagen bloody graves welke me eraan herinnerden dan dit vrij pittig zou zijn. 

Op zich viel het best mee. Ik versloeg de Yokai vrij makkelijk, hield afstand en wist ze allemaal te verslaan. En toen kreeg ik weer een stapeltje loot. Altijd fijn. 

En daarna de volgende main-missie gaan doen. De zoutmijnen in. Weer grotten, zucht. Deze keer zijn ze ook nog eens gevuld met giftige dampen. Die kon je met een machientje dan wel weer tijdelijk wegzuigen. Maar het voelde allemaal beetje spooky. Voornamelijk doordat het duister en klam aanvoelde. Vochtige donkere grotten zijn niet mijn ding. Maar nu ik er m’n eerste ronde doorheen heb gemaakt en de layout ken, is het allemaal niet meer zo spanned. Ik opende nog even een shortcut en toen was het weer mooi geweest. 

{20:24 uur gespeeld en level 43}

© 2017 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.