Rakso

Een eiland in de oceaan van weblogs

Menu Close

De Top gehaald

Vanavond weer verder gegaan met Celeste. Man oh man, wat een lekker spel. Uiteindelijk paar hele tricky stukjes nog gehad, maar toen was ik toch echt bij de top beland.

En zoals je hierboven kunt zien, heb ik er 9 uur en 22 minuten (en 40 seconden) over gedaan. En ben ik 1891 keer doodgegaan ^^

Hele gave ervaring. En ga hem zeker nog eens oppakken, al was het alleen maar om de nog-moeilijkere B-sides te doen. Dit zijn levels die je unlocked als je cassettebandjes oppakt – die op lastig te bereiken plekken liggen.

Speelde na het spel te hebben uitgespeeld nog eventjes wat van de eerdere levels en die zijn eigenlijk ineens een stuk makkelijker. Grappig hoe dat werkt met skills en kunde.

En nog een spelletje

Vanavond rondde ik weer een (simpel) spelletje van m’n Unity-cursus af. Een spelletje waarin je simpel een getal in gedachten neemt en dat ‘het spel’ dat getal gaat raden. Qua programmeren was het echt te simpel voor woorden, maar heb er wel weer een-en-ander van geleerd. Het inladen van verschillende scenes, de knoppen werkend maken etc.

Let wel, visueel is het echt een draak. Had geen zin om er iets moois van te maken, wilde door met de volgende lessen ^^

Bekijk het spelletje hier dus: Number Wizard UI

Emotioneel gespring

Januari 2018. Celeste, een indie platform-spel met pixel graphics, komt uit en een week later koop ik hem. De reden dat ik hem koop is omdat iedereen er vol lof over spreekt en het eruit ziet als een leuke game.

Helaas. Na een week besluit ik m’n geld terug te vragen. Een van de voordelen van je spellen op Steam kopen ^^

Het is een hele pittige platformer en ik heb er de rust niet voor. Ook voelt het alsof het net niet helemaal lekker werkt op m’n laptop. Die is inmiddels ook al wel wat (5-6) jaartjes oud, dus doet soms wat trager. En dat is niet zo handig tijdens minutieuze sprongen.

En nu, een jaar later, heb ik Celeste weer gekocht. Nu niet op de PC, maar op de Playstation. De lof die men erover sprak werd alleen maar meer en groter. Dus ik wilde het spel een tweede kans geven, maar nu op de Playstation – aangezien ik het gevoel had dat het daar lekkerder speelde.

En dat blijkt. Sinds ik het spel afgelopen zondag (precies 1 week geleden) kocht, heb ik er nu 7+ uur inzitten en geniet er echt van. De gameplay is lekker uitdagend, doet me heel erg denken aan Dark Souls. Constant doodgaan, maar toch elke keer iets verder komen. En dan uiteindelijk het level halen en de opluchting / bevrijding. Geweldig! En ook de flow waar je inkomt. De eerste levels waren lastig, de latere levels zijn nog 10 keer lastiger – maar doordat je inmiddels al zo vaak bent doodgegaan.

Maar ook qua verhaal is het sterk. De kern van het verhaal gaat over een meisje, Madeline, die de top van een berg wil bereiken. Maar onderweg wordt ze geplaagd door d’r eigen angsten en paniekaanvallen. Dit wordt heel goed vormgegeven en uiteindelijk vecht je tegen jezelf.

Dit wordt heel goed verwoord, dat d’r andere-ik bang is om te falen en daarom haar tegenwerkt etc. Heel goed gedaan en heb paar keer even stil zitten nadenken na een verhalend stukje.

Mooie combi dus van goed platform-werk, heel responsief en ook nog eens een emotioneel geladen verhaal.

Spiderverse

Spiderman: Into The Spider-verse is de beste film die ik ooit gezien heb.

Zo, ik heb het gezegd. Het staat hier zwart op wit. Dus het is zo. Punt.

Vanavond gingen Lies en ik ter ere van onze maandelijkse date (cadeautje gekregen van Lies voor kerst, een twaalftal enveloppen met voor elke maand van dit jaar een date). En deze eerste date gingen we saampjes naar de bioscoop.

We hadden besloten om naar Spider-man: Into The Spider-verse te gaan en meteen bij de opening, het tonen van de logo’s van de bedrijven (Marvel, Sony etc) was ik verkocht. Direct wist ik het: deze film is awesome!

Krijg weer de kriebels als ik dit zie. De animaties, de glitches, de opbouwende muziek/geluid. Heerlijk.

De laatste keer dat ik zoiets had was toen ik in de bioscoop zat en het begin van Sherlock Holmes, het begon met deze intro en direct gevolgd door deze vechtscene. En direct wist ik het: deze film was awesome. En ik kreeg gelijk, Sherlock Holmes is een gave film (twee gave films zelfs).

En nu met Spider-man was het zelfs nog erger. Ik heb werkelijk van elke seconde genoten. Er zaten zoveel gave effecten in, de humor was echt geweldig – heb meerdere keren hardop zitten lachen en ook Lies vond het een hele leuke film.

Zou zo weer naar de film gaan. Mmmm, misschien doe ik dat ook nog wel een keer. Vond hem echt zo super f#cking gaaf goed. 11 op de schaal van 10.

Dus… als je hem nog niet gezien hebt: kijken dus!

Spielerij

Vorige week begon ik met een online Unity cursus, op het platform Udemy.

Als eerste kwamen de kleine simpele tutorials. Meestal sla ik die over, ik wil meteen door naar het echte werk. En loop dan tegen allemaal dingen aan die ik niet weet en haak dan af. Dat is ongeveer het patroon van de afgelopen jaren.

Maar ik word ouder… en wijzer. Ik begin in te zien dat ook (lees: juist) de kleine beginstapjes heel erg waardevol en leerzaam zijn. Deze beginselen vormen de basis van de rest van wat je gaat leren.

Dus ik bekeek alle filmpjes (op 1,5x de snelheid, soms zelfs 2x) en deed mee op m’n laptop. En ik leerde. Soms was het heel logisch en soms zelfs dan leerde ik nog kleine dingetjes. Handigheidjes en truukjes die ik niet kende.

En zo begon ik aan m’n eerste echte spelletje. Een textbased choose-your-own-adventure. Ik besloot om het voor Tobias en Renske te schrijven, dat maakte het nog veel leuker en makkelijker.

Eerst dus een setting kiezen, daarna de flow/stapjes uitwerken. Ik tekende op draw.io een flow-diagram en vulde die in een avondje met allemaal stapjes en teksten.

En schreef het daarna in C# en Unity. Ik voegde zelfs nog wat kleine extra dingetjes toe, zoals keuzes die onthouden werden, keuze-afhankelijke teksten (die getoond werden op basis van je gemaakte keuzes) en moest hiervoor nog wat dieper rommelen met C# en regular expressions. Heel leuk. En dat bleek ook wel, want uiteindelijk ging ik weer veels te laat naar bed.

Maar hij was wel af. M’n eerste spelletje. Of eigenlijk m’n tweede, want anderhalf jaar geleden maakte ik er ook al eentje.

Bekijk hier m’n eerste baksel: een lekker ontbijtje.

En hier staan – voor archief-doeleinden – nog even m’n Asteroids-kloon

Tekenles

Anderhalf jaar geleden was ik beetje aan het rondkijken om m’n tekenskills weer beetje op te vijzelen. Tijdens die zoektocht kwam ik bij een tekenles hier in Dordt, gegeven door Zaza.

Ik vroeg om informatie, bleek dat er op dat moment geen les was, maar ze zou me op een wachtlijst zetten. En nu anderhalf jaar later is het zover.

Gisteravond was m’n eerste les, samen met nog 5 anderen. We kregen een aantal simpele oefeningen zoals het natekenen van basisvormen, zoals een kubus, cilinder, bol, piramide en een op-zn-kop-ijshoorntjes-vorm.

En nadat we die basisvormen hadden getekend, gingen we door naar onderdelen van het menselijke gezicht: oog, neus en mond.

Uiteindelijk kwam ik niet verder dan het oog en toen ik er daar mee bezig was, werd ik er niet heel enthousiast over. Maar al ik nu – een dag later – ernaar terugkijk zijn ze eigenlijk best goed gelukt.

Al doende leert men

De afgelopen tijd zat vol leuke dingen, waarvan (bord)spelletjes spelen het grootste deel was. Maar merkte dat ik steeds meer een creatieve uitlaatklep miste.

Elke keer als ik ergens een mooie illustratie zag of door m’n oude tekeningen bladerde, wilde ik weer verder met tekenen.

Elke keer als ik ergens een gaaf stukje van een (indie)game zag, wilde ik weer verder met leren bouwen van games.

Heb beide al wel (beetje) gedaan. Heb uiteraard ooit een paar jaar Mojo getekend. Nog steeds terug te lezen op: www.mojocomic.com
En in diezelfde periode ook best wel wat kaarten en uitnodigingen getekend voor vrienden. Bruiloftaankondigingen, kerstkaarten en felicitaties werden regelmatig van m’n tekenkunsten voorzien.

En in 2,5 jaar geleden (in 2016) begon ik beetje te rommelen met een spelletje, liet het toen weer paar maanden liggen en pakte het begin 2017 weer op. Om het later dat jaaraf te maken‘ .
Daarna was het weer beetje stil eigenlijk.

Het afgelopen jaar heeft het wel vaak gekriebeld, maar kon maar niet kiezen tussen tekenen of game-dev’en. Totdat ik me tijdens de afgelopen kerstvakantie ineens realiseerde dat ik voor game-dev’en moest gaan.

En wel om meerdere redenen:

  1. Ik merk dat ik veel enthousiaster ben om weer game-dev’en op te pakken. Voelt als een mooie combinatie van creatief bezig zijn + games + programmeren. Drie passies van mij.
  2. Daarnaast bedacht ik me dat ik m’n tekenskills ook kon toepassen bij het maken van games. Dus dan werd ik daar toch – op een iets andere manier – beter in.

Dus ik ging weer beetje Unity tutorials doen, beetje online naar resources kijken. En kocht een online Unity-cursus op Udemy (een online platform). Daar de afgelopen week al een aantal onderdelen van gedaan, gewoon ook de simpele dingen doorgelopen (op dubbele snelheid – super grappig). En al veel (kleine) dingen geleerd. Heel interessant en leuk om te doen dus.

Zal nog wel even een aparte post schrijven over m’n eerste projectje. Heel leuk om te doen.

Arkham horror – scenario 1

Afgelopen maandag besloot ik om Arkham Horror The Card Game te bestellen. De webwinkel die het spel aanbod, had zelfs de service om ’s avonds het direct (zonder extra kosten) te komen langsbrengen. Dus ik had maandagavond al direct het spel op de tafel liggen.

Na eerst alle 234 kaarten te hebben voorzien van een sleeve, kon het spel beginnen. Het eerste scenario koos ik ervoor om met Roland, een ex-FBI agent, te spelen. Ik leerde langzaam de verschillende fases van het spel, vond een aantal aanwijzingen en al snel kon ik door naar de kelder. Daar werd ik direct aangevallen door een gigantische IJsgeest (Icy Ghoul) en de volgende ronde door nòg een Ghoul … en toen was ik dood.

Eerste scenario – The Gathering – verloren

En vanavond deed ik een tweede poging. Ik hoopte dat ik deze keer iets minder krachtige vijanden zou aantreffen, zodat ik wel iets verder kon komen. Ik ging eerst naar de zolder, vond daar een aantal aanwijzingen en toen door naar de kelder. Nadat ik genoeg aanwijzingen had gevonden, kon ik verder naar het volgende hoofdstuk.

Daar kwam er direct een grote Ghoul Priest op m’n huid zitten. En aangezien ik ervoor al wat schade had opgelopen, moest ik hem snel uitschakelen. Dit mislukte helaas en ik werd wederom gedood.

Maar ik had de smaak te pakken en besloot direct nog een potje te gaan doen. Deze keer zou ik het voorzichtiger spelen, iets meer voorbereiden, want nu wist ik precies wanneer die grote Ghoul Priest zou opduiken – al voelde dat ook wel een bèètje als valsspelen.

En dus begon ik vol goede moed wederom aan het eerste scenario. Ik liep rustiger door de kamers, bereidde me iets meer voor, gebruikte iets meer hulpmiddelen. En toen uiteindelijk de Ghoul Priest het spel binnenkwam, had ik nog maar 1 damage (en 1 horror) en ook nog eens hele goede hulpmiddelen om hem genoeg schade te kunnen doen.

Dus hij kwam binnen, ik vocht twee keer met hem en hij was verslagen. Simpel en klaar. Dat was vlug.

En toen was ik klaar om het volgende scenario te gaan beginnen. Volgende week een keer, hoop ik. Want dit spel is heel gaaf!

Weekend vol bordspellen

Afgelopen weekend zat stampensvol bordspellen, zelfs nog wel meer dan het weekend dat we naar Spellenspektakel gingen.

Eerst kreeg ik vrijdag ineens een berichtje van mijn Secret Santa (van BGG) dat een pakketje met 1-2 spelletjes onderweg was en of ik in de tussentijd een puzzel wilde doen. Dus paar keer heen-en-weer gecommuniceerd. Was heel leuk, maar lastige puzzels.

Toen kwam zaterdag einde van de ochtend een doos met daarin een stapel bordspellen.

De bordspellen die erin zaten waren: Valeria Card Kingdoms Expansion #1, Sushi Go, Patchwork en Clank!

Echt super gaaf! Allemaal spellen van m’n wensenlijst en Clank! stond zelfs op #1, dus ben er echt super blij mee!

’s Avonds meteen even 2 potjes Sushi Go met Tobias gespeeld. En daarna kwam Tanja langs op samen een potje Massive Darkness te doen.

Uiteindelijk (met soms tussendoor wat geklets) zijn we tot 1:30 bezig geweest, maar hebben we wel Quest #1 helemaal doorlopen èn gewonnen!

Zondag wilde Tobias ook Massive Darkness spelen. Hadden we vorig weekend al een keer gedaan en dat was hem heel goed bevallen. Dus we zetten het bord op en begonnen te spelen.

Begin van de middag moesten we het even pauzeren, omdat we met z’n viertjes naar de bioscoop gingen, naar The Grinch (super leuke, grappige kerstfilm, aanrader!). Toen we weer thuiskwamen hebben we nog even een klein uurtje gespeeld, maar toen moesten we het wel gaan opruimen – het avondeten was ik aantocht.

En na het avondeten hebben we met z’n allen nog Piraten Stratego uitgeprobeerd. Hadden die van Sinterklaas gekregen en de kinderen wilden het heel graag uitproberen. Uiteindelijk vonden ze het schieten met het kanon het leukste aspect ^^

Nadat de kids op bed lagen heb ik nog even Clank! uitgepakt en opgezet. Vond een (officiële) app waarmee je het spel perfect solo kan spelen en het daarmee uitgeprobeerd. En was echt geweldig. Heb het misschien beetje te lang gerekt, kon al wel eerder weer uit de diepten terug naar boven, maar had even niet door hoe het precies werkte. Maar (aangenomen dat ik het goed gespeeld heb) ik eindigde wel met maarliefst 156 punten.

Horror

De afgelopen week ben ik helemaal enthousiast over Arkham Horror The Card Game. Ja, dit is precies het spel wat Tanja speelde op het Spellenspektakel en waar ik dus toen (heel) even bijgezeten heb… maar toen eigenlijk verder weinig aandacht aan heb geschonken.

Het begon met dat ik toch wel geïntrigeerd raakte door wat ik op Spellenspektakel gezien had. De sfeervolle kaartjes met bijzonder mooie illustraties en het feit dat het een spel is wat je coöperatief speelt, maar ook solo kan doen. En maar eens wat gameplay wilde zien. Had er ooit al eens naar gekeken en had in m’n hoofd dat de gameplay me niet aansprak. Maar nadat ik me wat meer had verdiept in de gameplay, werd ik toch (veel) meer enthousiast.

Dus ik bekeek meer en meer gameplay en las reviews. En werd alleen maar meer enthousiast. Je kan het namelijk prima solo spelen òf met 2 spelers. En er is zoveel verhaal en sfeer. Ben nu zelfs (al) bezig met de spelregels door te lezen, bij gebrek aan nòg meer gameplay.

Ik moet namelijk oppassen, het spel zit vol met verhaal en verrassende wendingen, dus als ik teveel gameplay ga kijken, is de kans groot dat ik gespoiled ga worden.

Maar nu eerst even m’n Secret Santa afwachten, misschien zit Arkham Horror LCG wel daarbij, aangezien ik het op nummer 2 van m’n wensenlijstje heb gezet – na Clank!

© 2019 Rakso. All rights reserved.

Theme by Anders Norén.