Speelt Beta’s

Beta’s, een soort veredelde demo waarin je ook nog eens (veel) bugs kan verwachten. De servers worden getest, gameplay wordt getweaked en eigenlijk krijg je dus gewoon een voorproefje.

De laatste jaren worden beta’s steeds meer gemisbruikt als marketing-tool, om mensen enthousiast te krijgen voor je spel. En bij mij werkt dat.

Ik speelde begin dit jaar de beta van The Division en bestelde daarna meteen het spel PLUS de season pass. En vorig jaar speelde ik de beta van Blackops3, en bestelde hem daarna direct – terwijl hij eerder [voor het spelen van de beta] totaal niet op mijn radar stond.

En nu er het einde van het jaar weer in zicht komt – en dus het game-release seizoen weer voor geopend is – vliegen de beta’s om je oren. Eerst was daar de beta van Titanfall2, daarna die van Battlefield 1 en onlangs werd ook de multiplayer beta voor Call of Duty Infinite Warfare aangekondigd.

Eerst TitanFall2 dan maar. Deze werd over twee weekenden gespreid en het eerste weekend was ik er niet zo van onder de indruk. Heb ooit wel op de PC Titanfall1 gespeeld en was er eigenlijk vrij snel op uitgekeken. Nu had ik het tweede weekend nodig om wat meer plezier te ontdekken. Uiteindelijk het tweede weekend met best wat plezier het spel zitten spelen, overwoog zelfs om het te gaan kopen als het uit komt (eind oktober).

Afgelopen week begon de beta voor Battlefield 1. Ben altijd een soort van fan-van-de-zijlijn geweest van Battlefield. Ben ooit begonnen met het spelen met Battlefield Bad Company en sindsdien vrijwel elke versie wel gekocht en gespeeld. Maar had altijd het gevoel dat Call of Duty meer mijn ding was. Tot ik een paar jaar geleden een beetje uitgekeken raakte op Call of Duty. Toen wat fanatieker Battlefield 4 gaan spelen – voor een tijdje.

Maar de beta speelt echt weer heerlijk vertrouwd. Hetzelfde Battlefield gevoel als vanouds komt weer naar voren, het speelt super verslavend en het is allemaal iets meer old-skool. Tenminste, zo komt het over op mij. Voornamelijk omdat het (weer) afspeeld in het verleden. Dit maal in de Eerste Wereldoorlog – en dan gelukkig niet in de loopgraven, maar meer wel gewoon in dorpjes en grotere gebieden.

Bij een Battlefield-spel moet ik altijd eventjes weer inkomen. Waar een Call of Duty heel erg pick-up-and-play is, moet ik bij BF altijd eventjes inkomen in de pacing en de flow van het spel. Maar als ik die eenmaal heb, speelt het heerlijk. En altijd (lees: vaak) aan het eind van een match heb ik dan ook het gevoel dat ik wel als top-speler zal eindigen. En (heel) vaak is dat niet het geval. Maar het feit dat het spel me uberhaupt het gevoel geeft dat ik allemaal vette dingen heb gedaan, dat is al genoeg. Bij iets als COD is het gevoel veel zwart-witter. Of je wint of je verliest.

En dan de beta van Call of Duty Infinite Warfare. Deze komt 14 oktober uit (1 week voordat Battlefield 1 launched, toevalligggg). En ben op zich wel benieuwd en denk ook wel dat ik hem even wil checken. Gewoon omdat het kan en omdat het altijd voelt alsof je iets speciaals speelt – terwijl je het samen doet met 500.000 andere spelers ^^

Dus tja, voor mij heeft Battlefield 1 de beta-oorlog gewonnen. Denk ook dat als ze alledrie geen beta’s hadden gedaan, dan had BF1 alsnog gewonnen. Titanfall2 zou ik nooit overwogen hebben en ben ook wel beetje klaar met COD. Dus de beta was niet echt nodig om mij te overtuigen. Maar wel leuk ^^

Wat de Souls-serie mij leerde

In maart pakte ik Bloodborne (weer) op en begon langzaam het speltype te leren waarderen. Ik was altijd heel erg van de hapsnap / hak-op-de-tak gamen. Ik speelde het ene spel, deed een stukje van een ander spel en meestal speelde ik lichte entertainment. Iets als een shooter (zoals Call of Duty of Battlefield) of iets kleiners (als Journey, The Witness of iets anders korts/kleins). Ik wilde het kunnen oppakken en weer kunnen switchen zonder moeite.

Maar gelukkig raakte ik gegrepen door Bloodborne. Ik wilde hem verder spelen en toen ik er eenmaal in zat, wilde ik hem uitspelen. Gewoon omdat ik wist dat ik dat kon. Om het aan mezelf te bewijzen en omdat het gewoon heel leuk speelde.

Ik werd gegrepen door het gevoel dat zolang je niet opgeeft, je alles kan bereiken. Bloodborne (en later ook Dark Souls) is heel goed in het steeds-klein-stukje-verder kunnen komen. Je begint, komt een obstakel tegen en uiteindelijk – als je maar volhoudt – overwin je het obstakel. De ene keer is het de layout van het level wat je moet leren kennen of het is een vijand die je niet verslagen krijgt. En op een gegeven moment klikt het. Je krijgt door hoe de layout in elkaar zit of door meerdere keren proberen heb je ineens door hoe de vijands aanvalpatronen werken.

Heb het meerdere keren gehad, dat ik moeite had met een vijand en na een tijdje het zo vaak geprobeerd had, waardoor ik precies wist hoe ik de vijand moest verslaan. Heerlijk. Soms was het zelfs dat een vijand waar ik eerst geen antwoord op wist, nu me niet een keer wist te raken. Echt fantastisch gevoel geeft dat.

En dat heeft Bloodborne (en eigenlijk Dark Souls 3 nog meer) mij geleerd – dat als ik maar volhoud, dat het dan uiteindelijk wel goedkomt.

Volhouden en het komt allemaal goed.

Één gang

Vanavond speelde ik (na eerst allerlei andere games opgestart te hebben en na 5 minuten weer de volgende op te starten) weer wat Dark Souls 3.

Heerlijk, speelt gewoon fantastisch en heb nog steeds niet alles ontdekt.

Was de vorige keer geeindigd bij een steeds-respawnende ridder. Dus die versloeg ik nu, maar pas nadat ik er eerst langs was gerend om de heks –  die hem deed respawnen – te killen.

Na de ridder beetje de boel verkend, een shortcut unlocked en toen verder door een gang.

Langzaam versloeg ik daar een aantal draakmannetjes. Op een gegeven moment lag er de waarschuwing ‘Pas op voor een duo!’. En in de kamer erna stuitte ik op twee draakmannetjes tegelijk, wat dus het duo was – nam ik aan (hint!). Maar ik had het mis. Want na de twee drakenmannetjes dook er ineens een grote draken-meneer-met-bijl op met nog een drakenmannetje in zijn kielzog. Dit duo hakte me finaal in de pan en ik mocht hetzelfde stuk weer opnieuw doen. Weer de ridder verslaan, weer langs de drakenmannetjes en uiteindelijk iets voorzichtiger de grote draken-meneer benaderd.

Nu was hij maar alleen, dus geen idee waar het andere drakenmannetje de vorige keer vandaan kwam. Na een heftig en lastig gevecht, versloeg ik de grote draken-meneer (sjeeez, hij is echt super snel ondanks z’n gigantische bijl) en kon ik verder.

Verder, daar kwam ik bij wat kistjes en mooie spullen. En toen landde er een grote vuurspuwende draak achter me. Snel vluchtte ik naar binnen en besloot om m’n grote stapel Souls even in te wisselen voor een nieuw leveltje. Betekende wel dat ik later weer opnieuw de lange gang met al het drakengebroed moet doorlopen.

En voor de statistieken nog even: level 99 en 54:27 uur gespeeld

Vanavond… 

… speelde ik wat Ratchet and Clank. Speelt nog steeds lekker en is lastig om neer te leggen. Maar begint allemaal beetje pointless te voelen. Verhaal gaat verder, maar dat boeit me (blijkbaar) niet zo. 

En daarna m’n eerste stapjes in de wereld van Hyper Light Drifter gezet. Speelt wel lekker, maar er is toch iets wat niet helemaal lekker zit. De combat, denk dat ik daar nog aan moet wennen. 

Draak

Vanavond weer een keer – sinds een paar weken – Dark Souls 3 gespeeld. Begon het toch wel te missen. En ik ‘moest’ nog een gebied verkennen, de Archdragon Peak.

Hier was ik de vorige keer tot een bonfire gekomen en toen weer wat andere dingen gaan verkennen (mensen helpen met bosses enzo).

Vol verwachting liep ik naar de grote poort voor mij. Er stond een mini-draakje (soort man-draak met super lange nekken, die ook soms nog eens vuur spuwt). Die was zo verslagen. Maar daarachter stond z’n grotere broer, wederom een man-draak-persoon, maar nu met een gigantische bijl in z’n handen. Het koste me even wat rondspringen (waarbij ik 2 keer van de muur afviel), totdat hij voor de tweede keer achter me aankwam, uithaalde met z’n bijl en toen in de afgrond stortte ^^

Dus toen kon ik verder, door een groot hek wat leidde naar een grote draak, genaamd Ancient Wyvern. Dit bleek een boss te zijn, een boss die vuur spuwde. Heel erg veel vuur. M’n zwaard deed ook bijzonder weinig schade, ik hakte wat op z’n poten en deed steeds maar 18 puntjes schade (lees: heel weinig dus). En ik ging dus al vrij snel dood.

De tweede poging besloot ik om onder z’n poten door te duiken en ik ging linksaf. Daar kwam ik nog wat mannetjes (man-draak-mannetjes) tegen. Wat ik op zich vrij apart vond, aangezien er tijdens een boss-fight nooit mannetjes rondlopen. Maar hier kon je dus blijkbaar nog een stuk level rondom de boss verkennen. Maar ik ging dood door de mannetjes (en doordat de draak nog vuur bleef spuwen).

Dus nog een poging, weer onder z’n poten door en nu rechtsaf. Daar lagen meerdere items (jeeej!), maar eindigde het ook al snel bij de rand van een afgrond. Er lag een melding op de grond die zei: “pas op, het is een valstrik!”. Ik besloot om direct goed om me heen te kijken, maar zag nergens vijanden. Dus draaide me om, met als doel terug te lopen naar de andere kant van de draak.
Maar juist op dat moment besloot de draak om weer vuur te spuwen, wat mij achterover deed vallen … met als gevolg dat ik achteruit de afgrond in stumpelde. Toen wel even zitten grinniken, slimme draak ^^

En nog een poging. Nu weer linksaf, even schuilen om een hoekje – zodat de draak met z’n vuur de man-draak-mannetjes kon verslaan – en toen door, een trap op, wat mannetjes verslaan en toen kwam ik via allerlei trappen bovenop de muur. Daar kwam ik eerst weer een grote draak-man met bijl tegen, versloeg daarna – via een heel tergend langdurend pijl-en-boog-gevecht – een mannetje die vuur naar mij aan het blazen was. En toen nog een grote draak-man met een bijl aan een ketting. En dat alles deed ik omdat ik verwachtte dat als ik bovenaan de muur stond, dat ik dan makkelijker de draak kon cheesen -dat wil zeggen, vanuit een heel klein hoekje waar de draak mij niet kon raken, pijlen schieten en zo langzaam (super super superrrr langzaam) de draak/boss kon verslaan. Maar zover kwam het niet eens…

Het ging eigenlijk allemaal wel voorspoedig en ik verwachtte eigenlijk elk moment ergens door dood te gaan. Zeker door de grote draak met z’n vuur. Maar hij zat eigenlijk netjes beneden te grommen en soms wat vuur te blazen, maar deed eigenlijk bijzonder weinig. Dus ik kon redelijk eenvoudig verder. Ik versloeg nog een mannetje onderaan een ladder en besloot die maar op te klimmen. De ladder deed me op een grote hoge (soort) bouwsteiger klimmen die langs een hoge muur stond.

De bouwsteiger lag heel toevallig recht boven de draak (hint hint) en erop lagen een aantal berichtjes (van medespelers) – al die berichtjes zeiden: “spring op z’n kop”, “doe een plunging attack“. Dus dat deed ik. Ik nam een aanloop en sprong naar beneden met m’n zwaard getrokken. In de halve seconde dat ik in de lucht boven de draak hing, hoopte ik in eerste instantie dat ik hem wel zou raken… anders liep ik het risico dat ik alsnog dood ging door de draak en kon ik alle vijanden weer opnieuw verslaan ^^
En toen ik eindelijk (een fractie later) zag dat ik goed boven z’n kop zat, verwachtte ik eigenlijk dat ik ‘iets’ meer damage zou doen, dan een pissige draak zou moeten ontwijken en dan weer het rondje zou moeten lopen en weer op z’n kop moest springen. Zoals dat eigenlijk bij alle bosses gaat.

Maar dat verliep net ietsje anders. Ik landde namelijk op z’n kop en deed 100% damage. Dat wil zeggen, de draak stortte meteen naar de grond en was direct dood. Heel bizar en heel tegen de Dark-Souls-traditie met boss-fights in. Maar ok. Boss gehaald.

Toen werd ik direct naar een ander gebied getransporteerd (Dragon-Kin Mausoleum). Daar stond een bonfire op me te wachten. En al snel kwam er een invader – aangezien ik net een boss had verslagen en nog volledig Embered was. Werd door die vijand vrij snel verslagen, besloot nog 1-2 keer tegen een respawnende ridder te vechten, 2 keer te levelen en toen was het weer mooi voor vandaag.

(level 98 en 53:56 uur gespeeld)

Ben er nog

Bizar eigenlijk. M’n laatste post ging over de realisatie dat wanneer ik weinig game, ik weinig/niks blog. En sindsdien heb ik weken – even spieken – 3 weken zelfs, niks meer geschreven.

Maar in de tussentijd wel druk bezig geweest met games en gerelateerde dingen. Uiteraard. Want wat zou ik nou zijn zonder games? Tja, heb wel (beetje) door dat ik als persoon heel nauw samenga met games.

Laatste weken wat meer gefocussed op het maken van games ipv het spelen ervan. Soms nog eventjes iets gespeeld, zo heb ik uiteindelijk Ratchet en Clank gehaald en daar heel blij mee geweest. Heel veel blijer dan ik ooit was met DOOM of Overwatch. Dus dat was een goede aankoop. Al ligt hij nu ook alweer een tijdje te verstoffen in de la.

Ben namelijk bezig met het maken van een spelletje. Vrij simpel nog, een simpele Asteroids kloon. Het doel is om beetje de basis onder de knie te krijgen, de basis van Unity en het programmeren in C# … maar ook uberhaupt de basis van het maken van een game.

Dus vaak avondjes aan het puzzelen, beetje pixelart aan het oefenen/leren en daarnaast aan het inlezen over games en het developen daarvoor.

Wel leuk, begin beetje de vibe te voelen wat ik vroeger voelde toen ik net begon met Flash developen en wat ik voelde toen ik met Mojo begon. Een nieuwe community ontdekken, nieuwe mensen volgen op Twitter, boeken bestellen en allerlei nieuwe bronnen aanboren op zoek naar informatie.

Ben nu heel enthousiast en alweer paar weken op-en-af bezig en gaat steeds meer iets worden. Tuurlijk, als je het speelt of ziet is het nog maar magertjes… maar heb er lol in en als ik eenmaal begin, dan is het zo weer (te) laat en moet ik naar bed. Heb al meerdere keren tot 1:00 achter m’n laptop gezeten, omdat ik nog even  dit-of-dat aan de praat wilde krijgen.

Misschien dat ik nog op Tumblr een dev-blog ga starten. Vind ik wel leuk idee namelijk. Beetje m’n vorderingen bijhouden. Zal hieronder – for the record – even een tweetal gifjes droppen ^^

M'n eerste gif, met daarin een voorbeeld van het rondvliegen

M’n eerste gif, met daarin een voorbeeld van het rondvliegen

20160720--spawn--optimized

De spawn animatie – waar ik toch best trots op was. Met m’n beperkte pixelart kennis ^^

Ratchet en Clank

Yeaaah! 

Zo voelde ik me toen ik Ratchet & Clank (R&C) (een remake van het originele spel van de PS2) opstartte. Had er echt zin in. En – terugkijkend – zelfs altijd al meer zin in R&C dan in Doom of Overwatch. 

Maar gegrepen door de hype die om beide games hing, toch gezwicht… en we weten allemaal hoe dat uitpakte. 

En nu met R&C bezig, speelt heel simpel, maar ook heel lekker. Gewoon weer old-skool platformeren. 

(Ik schreef deze post 2 weken geleden, maar nooit afgemaakt. Toch even gepublished) 

Niet gamen is (blijkbaar) niet bloggen

Goh, blijkbaar blog ik een stuk minder (lees: weinig tot niet) als ik geen/weinig games speel.

Heb de afgelopen week voornamelijk m’n polsen/handen rust gegeven. Heb beetje films gekeken (laatste deel van de Hunger Games en weer eens Shooter), beide films waren vermakelijk. Maar ik miste toch wel beetje het gamen. En ik wilde heel graag verder met m’n game ideeen. Heb inmiddels al wat ideeen opgeschreven en voel de drive om er daadwerkelijk iets mee te gaan doen.

Ben de laatste weken al beetje op CodinGame m’n C# skills aan het opschroeven en tussendoor ook beetje verder met tutorials aan het volgen in Unity. Hoop dat ik dezelfde ambitie/motivatie/drive te pakken krijg als ik ooit met m’n comic had. Maar we zullen zien, eerst nog klein beginnen met een Astroids game ^^

Nu vanavond weer beetje relaxen. Beetje spelletje doen en hopelijk nog wat Unity stapjes doen.

Even rustig aan

Soms word ik weer met m’n neus op de feiten gedrukt. Vaak zijn dat feiten die me zeggen dat ik meer moet bewegen/sporten. Of eigenlijk, dat ik uberhaupt iets moet sporten. Soms is het m’n nek die ineens vast zit (soms midden in de nacht), soms m’n elleboog die ineens zeer doet en nu zijn het m’n polsen. Als ik moet opstaan (lees: mezelf dus moet ophoog duwen) doet het pijn in m’n polsen. Heel suf.

Een jaar geleden had ik hier ook al last van. Was net na de drukke maand met het verbouwen van onze nieuwe woning en de verhuizing. Dus een maand lang, vrijwel elke dag lopen klussen en druk bezig geweest. Kreeg toen ook last van m’n pols (vooral als ik Renske optilde) en toen dus naar een fysio geweest, die me wat oefeningen gaf … maar eigenlijk zei dat ik moest gaan sporten en minder moest gamen.

Dat dus tijdje gedaan. Wat minder gamen, iets meer rustig op de bank zitten en filmpje kijken… en 2 keer per week ’s ochtends zwemmen. En al snel ging het weer stuk beter. Maar toen kwam de vakantie, ging het zwembad een paar weken dicht en toen raakte ik weer uit het ritme en ben daarna ook nooit meer wezen zwemmen.

Laatste maanden ook wel weer fanatiek gegamed. Vele avonden bestonden of uit het gamen en wanneer ik dat niet deed, dan was ik op m’n laptop aan het pielen.

En merk dus nu dat het weer beetje teveel is geweest… dus mag weer rustiger aan gaan doen. En ben weer aan het overwegen om te gaan sporten 😀
Haalde niet heel veel plezier uit het zwemmen, behalve dat het goed voor me was. Dus ga nu maar eens kijken bij Aikido. Dat wil ik al jaren geleden eens checken, maar eigenlijk nooit opgepakt. Dus nu wel goede gelegenheid om dat eens te gaan bekijken.

Weer terug

En na vele omzwervingen de afgelopen week (Doom, Overwatch, The Witcher 3 en nog veel meer andere klein geneuzel), vanavond (na eerst The Witcher 3 en Black Ops 3 weer eens geprobeerd te hebben) weer even Dark Souls gespeeld.

Besloot om eens andere spelers te helpen. Heb bij vele boss-fights de hulp ingeroepen van m’n medespelers en besloot om de gunst maar eens terug te geven. Dus ik hielp bij het verslaan van de Dancer of Boreal Valley, daarna versloeg ik gezamelijk de Abyss Watchers. Ik rende een beetje rond in de gebieden welke ik vroeger zelf had verkend en toen overal moeite had. Nu was ik een dusdanig level, dat ik eigenlijk op vrij weinig plekken echt moeite had.

Besloot daarna om beetje de boel te verkennen, aangezien er nog een heel gebied is wat ik nog niet ontdekt had – de Archdragon Peak. Daarvoor moest ik door de Irithyll Dungeon, welke ik altijd een vervelend stuk heb gevonden. Niet zo erg als de swamps, dus ok… prima. Even naar de Archdragon Peak gegaan, zag er leuk uit… maar toen wilde ik nog even wat mensen helpen. Dus gezamelijk de boss genaamd Pontiff Sulyvahn verslagen en ook de Twin Princes geprobeerd… maar daar ging ik helaas dood (sorry meneer die me had opgeroepen, kan niet altijd feest zijn).

En toen had ik er weer even genoeg van. Voelde wel weer goed/fijn om weer terug te zijn. Voor de statistieken toch even roepen: level 96 en 53:05 uur gespeeld.