Buit

In de Black Friday sale heb ik 2 games gekocht: het volledige eerste seizoen van Hitman en Lego Star Wars The Force Awakening.

Hitman wilde ik van de week al kopen, maar kwam er toen achter dat hij in de aanbieding kwam. Scheelde me 50%, dus was het wachten wel even waard. 

En Lego Star Wars heb ik al meerdere keren de demo van uitgespeeld samen met Tobias. En aangezien ik nog een Bol.com bon had liggen (verjaardagscadeau van m’n werk) en hij in de aanbieding was, heb ik die dus ook besteld. 

Vrijdagavond eventjes door het 2e level van Hitman gelopen, Sapienza. Nou ja eventjes, meer een paar uur. Eerst rustig de boel verkennen, waarbij ik al snel de villa binnensluip, betrapt wordt en (in paniek) 6-7 mensen omleg. Daarbij zat ook een van de targets, dus ok – dat was mazzel. Maar nadat ik de boel verder had verkend, kwam ik een stukje later alsnog om in een vuurgevecht. 

Volgende poging dan. Wat rustiger doen, hier langzaam iemand omleggen en dan ergens over de muur klimmen. Dan een bosje bloemen op een graf leggen en afwachten. Een van de targets komt het graf bezoeken en die heb ik zo z’n nek omgedraaid. Dan de andere target. Uiteindelijk ook niet zo lastig, door een raam en dan de kamer insluipen. 

Maar toen kwam het lastige deel van de puzzel… ik moet een goed bewaakt laboratorium inkomen en daar een virus onschadelijk maken. En dat is me nog niet gelukt. Het zwermt er van de mensen en de ene vermomming werkt op de ene helft en de andere vermomming op de andere helft. Dus het is nog even zoeken. 

• • •

In afwachting van Zwarte Vrijdag

In Amerika is er de vrijdag na Thanksgiving altijd een soort uitverkoop hetz, genaamd Black Friday. Deze vrijdag wordt gezien als de start van het kerst-inkopen-seizoen. Het bizare is dat er op Black Friday (of 1-2 dagen ervoor/erna) gigantische kortingen zijn. Soms echt tot wel 60/70/80% van de normale prijs. 

Ook de games-industrie doet mee aan deze Black Friday shizzle. De afgelopen week kwamen er al allerlei kortingen langsvliegen en vanaf vandaag zullen er nog veel meer bijkomen. 

Op het Playstation Network gaan ze ook vanaf vandaag games aanbieden met grote (groooottte!)  kortingen. Tot wel 50/60% van de normale prijs. 

Ik wacht dus nog even 1-2 dagen met het uitgeven van m’n verjaardagsgeld. Wilde eerder deze week het eerste seizoen van Hitman kopen. Vind het toch wel een heel leuk spel en wil graag meer episodes spelen. Maar nèt voordat ik op de betaal-knop klikte, bedacht ik me dat ik even moest kijken of hij niet ergens goedkoper was. 

En jawel, vanaf vandaag gaat hij voor 50% korting over de (digitale) toonbank. Dus nog even wachten. 

En ik verwacht dat het niet daarbij blijft. Want zulke grote kortingen is ook een mooie reden om ook wat andere games op m’n wishlist te kopen. 

• • •

Speelt weer eens de Hitman

Afgelopen weekend kwam Mathijs weer langs voor een (verjaardags-)gamenight. We begonnen met wat Hitman te spelen, maar ik verslikte me in de controls, waardoor ik iemand vermoordde in plaats van een deur te openen. Beetje aparte case, maar het gebeurde. Dus toen besloten we om andere games te gaan doen. Beetje Tomb Raider, eventjes wat Rocket League gespeeld en de rest van de avond Battlefield 1 – om beurten. Was heel gezellig.

Maar door deze avond had ik wel weer de smaak te pakken met Hitman. Dus die besloot ik om gisteravond weer verder te spelen. Dit kwam voornamelijk doordat er een nieuwe Elusive Target was toegevoegd. Deze targets zijn maar voor een periode van 7 dagen in het level beschikbaar en je krijgt welgeteld 1 poging om hem/haar om te leggen.

Daar gaat dus heel wat planning aan vooraf. Want als je ergens iets verkeerd doet en je gaat dood – dan is het over/voorbij/schluss. Ik liep dan ook eerst een tijd door het Parijs-level (tot nu toe nog steeds de enige die ik heb) en ging een paar andere missies doen. Beetje warm-draaien. Maar toen was het toch echt tijd om de Elusive Target missie te starten. Met m’n hart in m’n keel laadde ik het level en ging op zoek naar m’n target.

Dit bleek een (arrogante) chef te zijn die over verschillende verdiepingen z’n ronde deed. Wat het complexer maakte was dat hij constant gevolgd werd door een legertje (3) social media managers. Dus ik moest een manier vinden om hem om te leggen en z’n hele gevolg niet erbij te betrekken. Of in ieder geval, een manier dat zij me niet konden betrappen / verradden.

Na een paar keer z’n rondes te hebben geobserveerd, besloot ik om wat eten van hem te vergiftigen. Had al een heel plan, dat hij dan naar het toilet zou gaan en ik hem daar zou omleggen. Ik wachtte dan ook in spanning af toen hij de keuken naderde, maar helaas, hij raakte het eten niet eens aan en vertrok weer. Dus toen moest ik iets anders verzinnen.

Het was me al wel opgevallen dat hij ook naar de keuken in de kelder ging en daar waren niet zoveel mensen. Dus ik besloot om daar m’n slag te slaan. Eerst een bewaker weglokken, die uitgeschakeld, daarna een chef (die wegliep) uitgeschakeld en toen de laatste overgebleven chef uitgeschakeld. Alle lichamen opgeborgen in allemaal kisten die (toevallig) in de buurt stonden. En toen kon ik een manier gaan verzinnen om m’n target uit te schakelen.

Ik besloot om de gaskraan open te draaien en hem d.m.v. een explosie om te brengen. Ik wachtte totdat de chef bijna binnen wandelde en draaide toen de kraan open. Het scheelde maar een fractie of ik was betrapt. Sterker nog, hij bleef even in de deuropening staan vol verbazing – als ik me niet duidelijk wat het triggerde. Was het het gebrek aan keukenpersoneel? Want bij z’n vorige ronde was de keuken nog vol met mensen. Of had hij mij nog net geknield bij de gaskraan zien zitten? Uiteindelijk maakte het niet uit, want hij liep naar de oven toe (inclusief z’n hele gevolg), ik schoot (vanuit een donkere nis) met m’n silenced pistool op het gas en hij kwam om in een grote explosie.

En toen restte mij alleen nog het rustig terugwandelen naar de uitgang. Niemand had me gespot, dus daar hoefde ik niet bang voor te zijn. Maar toch liep ik met kloppend hart de lange laan af, langs alle bewaking en het gebied af. Missie geslaagd. Wel paar minpuntjes omdat ook z’n hele gevolg was omgekomen in de explosie. Maar toch, het gevoel van trots omdat ik de Elusive Target had gekilled was toch overweldigender ^^

• • •

Ècht 30

Vandaag ben ik jarig. 36 jaar alweer. Al zeggen ze wel dat je zo oud bent als je je voelt. Dan zou ik nu 33 jaar zijn geworden. 

Blijkbaar loopt m’n gevoelsleeftijd een paar jaar achter. Heb me lange tijd eind 20 gevoeld. Maar de laatste tijd (1-2 jaar) voel ik me wel echt een dertiger.

Vroeger – toen ik nog een klein kereltje was en ook toen ik al 15-16 was – zag ik iemand van boven de 30 als iemand die getrouwd is, kinderen heeft en huisje-boompje-beestje dus. Op zich klopt het plaatje wel, maar voel me nu niet zo oud als ik me toen voorstelde. 

Voelt dus nu wel als een dertiger. Maar heb hetzelfde als toen ik nog eind 20 was en richting de 30 ging. Kan me niet voorstellen hoe het voelt om 40 (en ouder) te zijn. Dat klinkt zo oud.

Maar ok, dat duurt nog 4 jaar. Whaaaaa, nog maar 4 jaar?!! 

Nou eerst maar vandaag doorkomen, met trakteren en vanavond pannenkoeken bakken. 

• • •

Weer gezwommen

Yup, zoals vorige week beloofd, heb ik vanochtend gezwommen.

Totaal 30 minuten gezwommen, aangenomen dat ik er ongeveer 1:30 minuut over doe per baantje, heb ik dus ongeveer 20 baantjes getrokken (nee, heb ze dus niet geteld). En 20 baantjes x 50m betekend dus dat ik 1 kilometer gezwommen heb.

Volgende week weer.

• • •

Huiverig

Vandaag is wederom een historische dag. Donald Trump is verkozen tot de president van de USA.

8 jaar geleden schreef ik ongeveer hetzelfde over Obama. Alleen was ik toen oprecht blij met de gekozen president. En misschien heeft hij de afgelopen 8 jaar niet alles perfect gedaan, maar qua persoon vond ik hem geweldig.

Datzelfde kan ik helaas niet zeggen over Trump. Het voelt bijna alsof een spotprent tot leven is gekomen. Alsof de mensen van USA niet serieus gestemd hebben (net als de Brexit eerder dit jaar).

Om de Brexit kon ik nog lachen. En hierom zat ik ook te lachen de afgelopen weken. Ik lachte om hoe belachelijk het was dat Trump überhaupt het probeerde. Alle schandalen en eigenaardigheden die boven water kwamen. En ik lachte om de persoon Trump en z’n familie. Hoe bizar die zich uiten.

Als ik naar Obama en z’n gezin kijk, voel ik een soort van herkenning. Gewoon een man met z’n vrouw en dochters. Ik zie ze zo ’s ochtends gezamenlijk aan het ontbijt zitten. Als ik naar Trump en z’n gezin kijk (met z’n modepop-vrouw en elite-student zoon enzo) kan ik alleen maar huiveren.

Dat zo’n iemand de president kan worden van het machtigste land van de wereld. Er is toch echt iets mis dan.

Hoop echt dat ik over 4 jaar (of wellicht eerder, al weet ik niet of dat mogelijk is) terug kan kijken en denken: “goh, viel eigenlijk best wel mee”.

Maar voor nu voelt het alsof er een grote bully met extreme, racistische opvattingen de baas is geworden van Amerika.

• • •

Regelmatig

Vorig jaar had ik last van m’n pols (en knieën). Dacht dat dit kwam door het klussen en uiteindelijk gaf de fysio me één oplossing: “Ga meer bewegen / sporten” 

Dus ik ging zwemmen en al snel had ik geen last meer. Voelde me ook wat sterker worden en ging allemaal voortvarend. 
Tot het zomervakantie werd en ik op een ochtend voor een dichte deur stond. 

Sindsdien niet meer gezwommen. En een tijd lang ging het goed. Nergens last van. Ja, soms wat van mn knieën, soms mn pols, maar ging allemaal snel weer over. 

Maar voelde toch niet fijn. Ik voelde m’n lichaam dichtslibben. Dus ik besloot om weer te gaan zwemmen. En dit keer gewoon elke week, regelmaat en zo. 

En ik weet dat het werkt. Een paar maanden geleden werd ik door de tandarts aangesproken dat ik m’n tanden niet goed poetste. Dus toen besloten om er regelmaat in aan te brengen. Vaak was ik ’s avonds lax en kroop ik liever snel in bed. En vergat het’ s ochtends ook wel eens. 

Totdat ik dus na m’n tandarts bezoek besloot dat het nu anders moest. Ik ging de app HabitBull gebruiken. Daarin kan je instellen wat je hoe vaak wilt doen. En je geeft dus zelf aan of het gelukt is of niet. En die streaks volhouden werkt voor mij. Ik heb nu al 88 dagen ’s avonds m’n tanden gepoetst en 36 dagen’ s ochtends (jaja, een keer vergeten en dan verlies je je streak). Ook elke avond even planken doe ik al 71 dagen. En al 86 dagen gebruik ik alleen maar de trap ipv de lift op m’n werk. 

En deze regelmaat werkt. Ik denk er steeds minder over na en doe het gewoon. En als ik erover nadenk, dan herinner ik mezelf even aan de lange streak die ik heb en dan ga ik. 

Dus het zwemmen gaan we met dezelfde regelmaat doen. Elke dinsdagochtend ga ik zwemmen. Vanochtend voor het eerst geweest en merk het nu meteen – m’n pols doet geen pijn meer ^^

• • •

Tricky Towers (en meer) 

Gisteravond was er weer een gamenight. Dan spreken we met een aantal vrienden af bij iemand thuis en spelen dan games terwijl we slap ouwehoeren. Deze keer was het bij Mathijs thuis.

Na het eten en de kids op bed te hebben gelegd, vertrok ik naar Mathijs. Met in de auto onze slaapkamer-tv, m’n PS4, m’n laptop, 2 controllers en een shitload aan kabels.

Bij Mathijs speelden we eerst wat Battlefield 1, maar aangezien ik zijn game niet kon joinen, speelden we eventjes apart en zijn toen maar iets gaan spelen wat we met z’n allen kunnen doen.

Eerst Alienation, deze topdown shooter speelde lekker, maar was door de vele effecten beetje onoverzichtelijk. Met 4 spelers verloren we constant onszelf en na 1,5 uur wilden we toch iets anders gaan doen.

Sport Friends was het volgende. We speelden alle verschillende minigames, sommige wat langer dan anderen. Vooral iets met Super Pole . . .  was weer lachen. En het was ook wel even leuk, maar toch was dit ook niet wat we zochten. Dit kwam ook omdat we wisten dat het volgende spel op ons lag te wachten…

Tricky Towers. Een spel waarin je met Tetris-blokjes een toren bouwt of puzzels oplost, maar wel in combinatie met zwaartekracht. Dus je toren moet stabiel zijn en niet omflikkeren.

En dat laatste gebeurde veelvuldig. TT hebben we uuuren gespeeld, beetje zelfs tegen onze verwachtingen in. We speelden en speelden, totdat we ons rond 1:30 (!) los konden trekken. Als dat niet gelukt was, denk ik dat we nog wel paar uur (!) hadden doorgespeeld.

Het is zo simpel, maar daardoor dus ook zo toegankelijk en leuk om te spelen. Elk potje begint ieder weer met een schone lei en gelijke kansen. Enige invloed is of je hetzelf verprutst. Heerlijk. Iedereen zat constant in zichzelf te mompelen, opmerkingen te maken en binnensmonds (of iets harder) te vloeken (of hardop te lachen) als het niet lukte.

En wanneer iemand af was, werd er heel cooperatief meegedacht met de anderen. Overal hoorde je steeds opmerkingen van “probeer hem links ertussen te doen” of “draai-draai-draai en daar past hij precies naast”.

Nog een leuk aspect was dat hoewel het competitief was, iedereen toch ook heel collegiaal was en vol bewondering als iemand een hoog aantal blokjes wist te plaatsen. Al-met-al was het een perfect party-game. Super gelachen en gezellig.

• • •

Twee weken Battlefield 1

Afgelopen twee weken zaten bomvol Battlefield 1 (BF1) . Vaak speelde ik ’s avonds wat potjes . Maar aangezien een potje vaak 20-30 minuten duurt, resulteert dat al vaak in dat ik laat (lees: 23:30 is vroeg) naar bed ga. 

Moest wel even wennen. Denk dat ik de eerste 1,5 week echt mn draai nog niet gevonden had. Het speelde leuk, ik had echt weer typische Battlefield-momenten en had heel veel plezier met spelen. Maar toch voelde er iets nog niet helemaal goed. 

Tot ik van de week aan m’n settings ben gaan sleutelen. Heb m’n FOV (Field Of View) hoger gezet, waardoor ik iets meer om me heen kan kijken en beetje met m’n sensitivity lopen spelen totdat het goed voelde. Al-met-al speelt het nu stukken fijner.

Denk ook wel dat het komt omdat ik nu beetje de maps, gameplay, flow, classes, wapens etc door heb.

Afgelopen avonden samen met Mathijs gespeeld en dat maakt het helemaal af. Teamwork,  zogenaamde call-outs (roepen waar de vijand is) en gewoon iemand om je ervaringen en bizare momenten mee te delen. Echt geweldig. 

• • •

Meer stapjes in Battlefield

Ik klim uit de tank, grijp m’n wrench en repareer m’n tank, waarna ik er weer inklim en verder rijdt. Door het modderige, met prikkeldraad overspannen slagveld. 

Ik speel de singleplayer van Battlefield 1. Een stuk leuker… nee boeiender… nee pakkender dan z’n voorgangers. Je speelt meerdere kleine campaigns. Eentje als een nomade in de woestijn van Turkije/Arabië. En vanavond speelde ik als een bestuurder van een tank, door dorpjes, huizen kapot geschoten en van verschillende kanten kwamen vijandige tanks. 

Elke campaign bestaat uit 3-4-5 verschillende missies en vormen daarmee een verhaal. En that’s it. Totaal iets van 5 of 6 van dit soort mini campaigns, maar daarmee een stuk pakkender dan de uitgerekte saaie singleplayers van andere shooters. 

Er is misschien iets minder spectakel, maar daar valt zelfs over te twisten. Maar het voelt allemaal anders, je wordt met andere aspecten van het spel (en uiteindelijk dus de multiplayer) bekend gemaakt en er zitten nog best aangrijpende verhaallijnen in.

Als laatste speelde ik de piloten-campaign. Je leert vliegen in een tweezitter en uiteindelijk haal je vijandige vliegtuigen, AA-trucks, bommenwerpers en zelfs hele grote zeppelins neer. Voelt allemaal heel machtig en heb nu ook zeker het gevoel dat ik beter kan vliegen in de multiplayer. 

Moet het nog wel even uittesten, deze aanname. Maar daar kwam het vanavond niet van. Ik was van plan om even een uurtje te spelen en uiteindelijk werden dat er bijna 2 ^^

• • •
1 2 3 129